Η Τελευταία Παραλία – L’ Ultima Spiaggia (2016)

Μια ήσυχη ρουτίνα στην οποία κυριαρχεί μια αξιοζήλευτη ευτυχία

 ★½☆☆☆ 

Σκηνοθεσία: Θάνος Αναστόπουλος, Davide Del Degan
Σενάριο: Davide Del Degan, Θάνος Αναστόπουλος, Nicoletta Romeo
Διάρκεια: 135′
Διανομή: One From the Heart

14572838_1098381066913357_804128602170081091_nΗ ζωή του ανθρώπου είναι οριοθετημένη μεταξύ περιόδων προκαθορισμένου προγράμματος κι ατελείωτης σχόλης. Η φοιτητική ζωή θα διαδεχθεί το σχολείο, τις δεκαετίες εργασίας θα διαδεχθεί η σύνταξη. Σε κάθε σημείο υπάρχει η ανάγκη ενός κοινού σημείου αναφοράς μεταξύ συνομηλίκων, ενός τόπου συνεύρεσης όπου η καθημερινότητα θα περνά λιγότερο επώδυνα και με περισσότερο ενδιαφέρον. Στην Ελλάδα ο συνηθέστερος είναι το καφενείο, στην Τεργέστη όμως είναι η παραλία «Ελ Πεντοτσίν».

Η συγκεκριμένη παραλία επισήμως γνωστή ως «Λα Λαντέρνα», έχει την ιδιαιτερότητα πως οι άντρες και οι γυναίκες χωρίζονται μεταξύ τους από έναν τοίχο. Απαγορεύεται για οποιονδήποτε να περάσει στην άλλη πλευρά. Οι γυναίκες έτσι διεκδικούν ένα χώρο αναψυχής στον οποίο μπορούν να κάνουν με άνεση ηλιοθεραπεία δίχως κάποια εν δυνάμει ενοχλητική αντρική παρουσία. Αποκτούν το ζωτικό τους χώρο στον οποίο δε χωρούν συμβάσεις. Από την άλλη μεριά, οι άντρες έχοντας ανάγκη για συναναστροφή σύντομα δημιουργούν παρέες που θυμίζουν τις αντίστοιχες που είχαν παιδιά, παρά το γεγονός πως πλέον είναι ηλικιωμένοι.

Η ηλικία παίζει σημαντικό ρόλο στο Πεντοτσίν. Συντριπτική πλειοψηφία των λουόμενων είναι συνταξιούχοι, κι η παραλία αποτελεί τη διέξοδο και το αποκορύφωμα της ημέρας τους, γι’ αυτό και περνούν μεγάλο μέρος της σε αυτήν. Οι γυναίκες μοιάζουν περισσότερο ανέμελες, ενώ οι άντρες συχνά βρίσκονται θλιμμένοι διανύοντας ατελείωτες ώρες κοιτώντας τον ορίζοντα. Οι συζητήσεις τους ελίσσονται ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν: ο πόλεμος, οι πρόσφυγες, τα πτώματα στη θάλασσα. Σπάνια αναφέρονται στο μέλλον, όχι όμως γιατί φοβούνται το θάνατο. Είναι άνθρωποι που ‘χουν ζήσει μια γεμάτη από εμπειρίες ζωή, φροντίζοντας να κερδίσουν κι άλλες ως το τέλος.

Έχουν πλάσει μια ήσυχη ρουτίνα, στην οποία κυριαρχεί μια αξιοζήλευτη ευτυχία. Η τελική ενότητα της γιορτής κλεισίματος της πλαζ το αποδεικνύει αυτό. Είναι οι πρώτοι που φτάνουν κι οι τελευταίοι που φεύγουν, τραγουδώντας χορεύοντας και πίνοντας κρασί. Θα ειδωθούν εξάλλου σε ένα χρόνο.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ