Η Τρελή Χαρά – La Pazza Gioia (2016)

Μια ευχάριστη έκπληξη από την Ιταλία που έκανε πρεμιέρα στο περασμένο φεστιβάλ των Καννών

 ★★★½☆ 

Σκηνοθεσία: Paolo Virzi
Σενάριο: Paolo Virzi, Francesca Archibugi
Πρωταγωνιστούν: Valeria Bruni Tedeschi, Micaela Ramazzotti, Valentina Carnelutti
Διάρκεια: 116′
Χώρα: Ιταλία/Γαλλία
Διανομή: StraDa Films/Seven Films

posterΣε αυτήν την γλυκόπικρη ιστορία, ο σκηνοθέτης Paolo Virzi ξανασυνεργάζεται με τη Valeria Bruni Tedeschi και τη σύζυγο του Micaela Ramazzotti. Οι δυο γυναίκες υποδύονται δυο φίλες πολύ διαφορετικές, οι οποίες το σκάνε από την ψυχιατρική κλινική όπου βρισκόντουσαν με δικαστική εντολή και ξεκινούν ένα road trip, αλά «Θέλμα και Λουίζ». Το αποτέλεσμα ισορροπεί δεξιοτεχνικά ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία και είναι μια ευχάριστα ανθρώπινη ματιά στο θέμα, με έμφαση όχι μόνο στους χαρακτήρες, αλλά και στο ευρύτερο κοινωνικό-πολιτικό τοπίο.

Η μυθομανής Beatrice περιφέρεται στη Villa Biondi, ένα ψυχιατρείο για γυναίκες, σα να της ανήκει το μέρος. Την προσοχή της τραβάει η νεοφερμένη και εύθραυστη Donatella. Η Beatrice μιλάει ακατάπαυστα και δεν ανέχεται αντιρρήσεις στα όσα λέει και επιθυμεί. Σύντομα λοιπόν, η Donatella θα γίνει όχι μόνο η συγκάτοικος της, αλλά επιπλέον συνεργός και φίλη της. Εντέλει, το δίδυμο ξεφεύγει από το ίδρυμα. Καταχαρούμενες από την αίσθηση της ελευθερίας, θα προσπαθήσουν να έρθουν αντιμέτωπες με υποθέσεις του παρελθόντος.

Οι υπόλοιπες τρόφιμοι της κλινικής ζουν στην πραγματικότητα σε ένα τέτοιο μέρος και έτσι βοηθούν στην αυθεντικότητα της ταινίας. Η ιστορία τοποθετείται το 2014, πριν περαστεί ένας νόμος που διατάζει όλα τα Δικαστικά Ψυχιατρικά Ιδρύματα να κλείσουν. Πάντως, όπως μας ενημερώνει μια σημείωση στα credits, μόνο οι μισοί ασθενείς αυτών των ιδρυμάτων έχουν βρει στέγη αλλού.

Η ταινία ασχολείται με τη διερεύνηση του τι είναι η ευτυχία, που μπορεί να τη βρει κανείς και τι σημαίνει πραγματικά να είσαι «τρελός». Το σενάριο δε βασίζεται τόσο στην πρωτοτυπία των ιδεών του, όσο στις αλήθειες που πηγάζουν από τις συναντήσεις που έχουν οι δυο γυναίκες με άτομα του παρελθόντος τους. Μεγάλη έμφαση δίνεται στη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στη διαταραγμένη συμπεριφορά που προέρχεται από χημική ανισορροπία και στο να έχει οδηγηθεί κάποιος από διάφορες συνθήκες σε ακραίες και καταδικαστέες από την κοινωνία συμπεριφορές.

Το καλοκαιρινό φως διαμορφώνει την ταινία οπτικά, αναδεικνύοντας τις ομορφιές της Τοσκάνης, χωρίς να τις μετατρέπει σε καρτ ποστάλ.

Η ιστορία της Donatella ξεδιπλώνεται κυρίως προς τέλος, είναι ιδιαίτερα δραματική και αφορά το γιο της, τον οποίο έχει υιοθετήσει και μεγαλώνει μια άλλη οικογένεια. Τα flashback που εξηγούν την ιστορία αυτή είναι περιττά και σχεδόν κλέβουν κάτι από τις υπόλοιπες σκηνές που αφορούν τη συγκεκριμένη ιστορία: Τη συγκινητική συνάντηση της Donatella με το γιο της έπειτα από καιρό, αλλά και μια πανέμορφη σκηνή όπου εξηγεί στη Beatrice τι συνέβη και έχασε την επιμέλεια του γιου της.

Η ιστορία της Beatrice είναι πιο αστεία και ελαφριά (πάντα όμως αληθοφανής), αλλά είναι τόσο χαρισματική η ερμηνεία της Tedeschi, ώστε κλέβει πραγματικά την παράσταση. Ο χαρακτήρας που υποδύεται έχει πολλές πτυχές, όχι όλες χαρούμενες. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια γυναίκα πληγωμένη που φοβάται τη μοναξιά, όμως, θα θέλαμε, η αλήθεια είναι, λίγα περισσότερα background στοιχεία.

Το τέλος, πάντως, θα συγκινήσει ακόμα και τους πιο σκληρούς θεατές.

Σοφία Κυριλλίδου

Ο κινηματογράφος για εκείνη ήταν πάντα εκεί: Σα μαθήτρια -κρυφά από τους γονείς- νοίκιαζε ταινίες από το videoclub, σα φοιτήτρια σπούδασε κινηματογράφο. Άλλωστε, πάντα της άρεσαν τα ταξίδια!
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ