Σινεμά σε 50 λεπτά ή αλλιώς HBO

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Τα τελευταία χρόνια πολλοί από εμάς έχουμε αντικαταστήσει το σινεμά με τις αμερικάνικες και όχι μόνο τηλεοπτικές σειρές. Από τα Χ-Files μέχρι το Lost και από τη Buffy μέχρι τα CSI, η αμερικανική τηλεόραση έχει αντικαταστήσει πολύ από το χρόνο και την ενέργεια που διοχετεύαμε στις σκοτεινές αίθουσες. Πέρα από τους προφανείς λόγους της ευκολίας, φαίνεται να έχουμε πλέον εθιστεί στην ελαφρότητα, την εβδομαδιαία συνέχεια και την αίσθηση του γνώριμου που μας προσφέρουν οι σειρές.

Φυσικά μετά την μεγάλη επιτυχία τους τα κανάλια και η βιομηχανία έπιασε τον παλμό και κοίταξε να εκμεταλλευτεί την κότα με τα primetime χρυσά αυγά. Και με την συμβολή ταλαντούχων δημιουργών κέρδισε το στοίχημα σε πολλές περιπτώσεις.

Ωστόσο υπάρχει ένα συγκεκριμένο κανάλι που οι παραγωγές του ξεπερνάνε το τηλεοπτικό φορμάτ. Αναφέρομαι στο HBO που όλα αυτά τα χρόνια, τολμάει και ποντάρει λίγο παραπάνω από τους άλλους. Αντί να ακολουθήσει την κλασική και παρωχημένη (αλλά μερικώς προσοδοφόρα) τεχνική των sitcoms ή των νεανικών σχολείο-κομεντί, ανεβάζει το πήχη. Παράγει σειρές με σκηνοθετική τολμηρότητα που φτάνουν σχεδόν στα όρια της κινηματογραφικής αισθητικής.

Οι παλιές και πολυβραβευμένες περιπέτειες του Tony Soprano, τα ναρκωτικά του Wire, οι μακάβριες ψυχαναλύσεις την οικογένειας Fisher το έγκλημα στην άγρια δύση του Deadwood και το γκανγκστερικό Altantic City, αποτελούν μερικά μόνο από τα καλύτερα δείγματα της σύγχρονης τηλεόρασης.

Και φυσικά το θάρρος και η συνέπεια του στην παραγωγή τέτοιων σειρών, έχει επιβραβευτεί από το κοινό με υψηλά ratings ειδικότερα τώρα τελευταία με τις σειρές Game of Thrones και True Blood. Ανάμεσα σ’ αυτά τα μεγαθήρια της τηλεθέασης πρόβαλε και μια ακόμα πιο “μικρή” σειρά, το Girls. Με δημιουργό την ανεξάρτητη σκηνοθέτιδα του Tiny Furniture, Lena Dunham η σειρά περιγράφει με έξυπνο και καυστικό τρόπο τα σεξουαλικά και άλλα προβλήματα μιας (20-something) παρέας κοριτσιών στη Νέα Υόρκη. Και όχι, δεν είναι Sex and the city.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ