ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΙΔΕΣ – HIDDEN FIGURES (2017)

Από τις ταινίες που στο τέλος αφήνουν ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη αλλά και τα μάτια υγρά. Σαν της Octavia.

Σκηνοθεσία: Theodore Melf
Σενάριο: Alison Schroeder, Theodore Melfi
Πρωταγωνιστούν: Taraji P. Henson, Octavia Spencer, Janelle Monáe, Kevin Costner, Kirsten Dunst, Jim Parsons, Mahershala Ali
Διάρκεια: 127′
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Odeon

 ★★★★☆ 

Το 1961 η NASA δεν είχε ακόμη υπολογιστές αλλά είχε ένα ολόκληρο τμήμα από Αφροαμερικανίδες μαθηματικούς που έκαναν ουσιαστικά ότι αργότερα οι Η/Υ. Ανάμεσα τους ήταν η Katherine Johnson (Taraji P. Henson), χήρα με 3 κόρες, η Mary Jackson (Janelle Monáe), πεταχτούλα αλλά και διάνοια (περίεργος συνδυασμός κόντρα σε όλα τα στερεότυπα), παντρεμένη με έναν υπερπροστατευτικό αλλά και υπέρμαχο της σχολής «tough love» σύζυγο και η δυναμική «μαμά» όλων τους, Dorothy Vaughan (Octavia Spencer). Μέσα από τα μάτια του σκηνοθέτη, Theodore Melfi, βλέπουμε τις (όντως) αφανείς ηρωίδες της πρώτης διαστημικής αποστολής των ΗΠΑ να παλεύουν καθημερινά για την επιβίωση τους σε έναν ανδροκρατούμενο «λευκό» κόσμο.

Η Taraji P. Henson γνώρισε μαζική επιτυχία όταν βρέθηκε να πρωταγωνιστεί στη σειρά «Empire». Τότε έκανε το μπαμ και την αγάπησαν όλοι. Στις «Αφανείς Ηρωίδες» υποδύεται την καθωσπρέπει και υπομονετική Katherine, που όντας παιδί θαύμα, βρέθηκε να εργάζεται στη NASA χωρίς όμως να αναγνωρίζεται από τους (λευκούς) άντρες συναδέλφους της η πραγματική της αξία. Πολύ συγκινητική στο ξέσπασμα της αλλά και τη στιγμή της ανταμοιβής των κόπων της νιώθεις τη δικαίωση μέσα από την ερμηνεία της. Η Janelle Monáe δίνει ζωή μοναδικά στον χαρακτήρα της αποφασιστικής Mary, που διαθέτει και την λιγότερη σοβαροφάνεια από τις υπόλοιπες, κάτι που φαίνεται στην πρώτη κιόλας σκηνή της ταινίας, με τον αστυνομικό. Ξέρει πότε πρέπει να μιλήσει και τι να πει, αν και πολλές φορές αυτά που λέει βγαίνουν αφιλτράριστα. Η καλύτερη όλων όμως είναι η Octavia Spencer. Το ότι είναι μοναδική το είχαμε καταλάβει από το «The Help». Όσοι το είδαμε τουλάχιστον (δεν το πιστεύω πως ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που δεν το έχουν δει – μιλάμε για ένα film τόσο αξιόλογο όσο και το «Forrest Gump»). Η Dorothy Vaughan της Spencer μιλάει με το βλέμμα, τα γυαλιστερά της μάτια βουρκώνουν και τα δικά σου ενώ ο κοφτερός σαν λεπίδι λόγος της λέει αυτά που θέλεις να πεις, βλέποντας τις συνθήκες διαβίωσης ενός ανθρώπου με σκουρόχρωμο δέρμα στην κοινωνία των 60s στην Αμερική. Συμπονετική, πανέξυπνη και πάντα στο πλευρό των συναδέλφων της, δίνει τον δικό της αγώνα για την επαγγελματική καταξίωση απέναντι στον ρατσισμό της εποχής. Η σκηνή κοντά στο φινάλε με την πάντοτε ψυχρή και αποστασιοποιημένη Mrs Mitchel (πολύ καλή η Kirsten Dunst στον μικρό αυτό ρόλο) μου έφερε δάκρυα στα μάτια, δεν θα το κρύψω.

Εξαιρετικοί στους ρόλους τους ο Kevin Costner (επίσης συγκινητικός στα μισά της ταινίας, σε μια σκηνή πολύ σημαντική για το film, την Katherine αλλά και την ιστορία της NASA), ο Jim Parsons (ο Sheldon του τηλεοπτικού «The Big Bang Theory») και η Kirsten Dunst (την οποία προανέφερα – το «Hidden Figures» στις ΗΠΑ είναι η ταινία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις μετά τον «Spiderman» του 2002 για την τελευταία).

Σκηνοθετικά το film δεν καινοτομεί, καθώς το μυαλό του Melfi ήταν περισσότερο στο να περάσει μηνύματα και να συγκινήσει παρά στο να ανοίξει νέο κεφάλαιο στο almanac της παγκόσμιας σκηνοθεσίας. Σωστή αναπαράσταση, το story με το διαστημικό ταξίδι είναι σε σωστές δόσεις, δεν μονοπωλεί αλλά δεν περνάει και στο ντούκου όπως επίσης εκτός από τα επαγγελματικά βλέπουμε και τα προσωπικά, που κι εκείνα δίνουν τον τόνο για το κλίμα της εποχής.

Από τις ταινίες που στο τέλος αφήνουν ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη αλλά και τα μάτια υγρά. Σαν της Octavia. Feelgood movie που συστήνω ανεπιφύλακτα (και θα είναι έγκλημα να μην δουν όλοι), ιδίως τις μέρες αυτές που ο φασισμός και ο ρατσισμός φαίνεται να αναζωπυρώνεται.

Χρήστος Σφιάτκος

Παιδί του lifestyle και του κινηματογράφου, ο Χρήστος περνάει τις μέρες και τις νύχτες του στην πόλη διαβάζοντας άπειρα ξένα περιοδικά (καθώς τα ελληνικά έχουν κλείσει), βλέποντας ταινίες, τουιτάροντας και κάνοντας (συνήθως) μεταμεσονύχτιους περιπάτους με τον σκύλο του στα σοκάκια και τα πάρκα των βορείων προαστίων.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*