Ζήσε με Ρυθμό – High Strung (2016)

Παρά τα προβλήματα, η ταινία είναι αρκούντως ψυχαγωγική

 ★★☆☆☆ 

Σκηνοθεσία: Michael Damian
Σενάριο: Janeen Damian, Michael Damian
Πρωταγωνιστούν: Keenan Kampa, Nicholas Galitzine, Jane Seymour
Διάρκεια: 96’
Χώρα: ΗΠΑ/Ρουμανία
Διανομή: Odeon

posterΡομαντικό νεανικό δραμα (;) πηγμένο στον χορό και τη μουσική με background τη Νέα Υόρκη. Η Ruby (Keenan Kampa) και ο Johnnie (Nicholas Galitzine) είναι τα outsiders της καρδιάς μας που προσπαθούν να αποδείξουν την αξία τους στην κοινωνία και όλους τους άπιστους Θωμάδες εκεί έξω.

Εκείνη ασχολείται με τον χορό κι εκείνος με τη μουσική. Η Ruby θέλει να σπουδάσει σε μια σχολή τύπου Juilliard ενω ο Johnnie είναι περισσότερο προσγειωμένος στην πραγματικότητα… Συναντιούνται στο μετρό, αντιπαθιούνται άμεσα αλλά αυτό σιγά σιγά αλλάζει και τελικά αποφασίζουν να λάβουν μέρος, μαζί, σ’ έναν διαγωνισμό που δίνει ως έπαθλο αυτό που θέλουν και χρειάζονται περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο. Πόσο βολικό…

Το πήγαινε για «Fame» ή «Flashdance» ο Michael Damian αλλά δεν του βγήκε, ίσως επειδή εκείνα είχαν πρωτότυπο σενάριο στην εποχή τους. Αυτό είναι κάπου κοντά στο «Step up», στου οποίου το κοινό και στοχεύει. Δεν το λέω απαραίτητα για κακό, μιας και η προαναφερθείσα σειρά ταινιών μια χαρά τα πηγαίνει, αλλά δεν είναι κι απ’ αυτες τις ταινίες που σημαδεύουν γενιές και εμπνέουν όνειρα.

Οι ρόλοι όλοι των » ενηλίκων» είναι καθαρά διακοσμητικοί, ενώ από τον χαρακτηρισμό της γλάστρας δεν ξεφεύγει ούτε η Jane Seymour, που είναι και παραγωγός της ταινίας (μαζί με άλλους), μιας και ο ρόλος της είναι εντελώς (και παντελώς) κακογραμμένος και λειψός.

Παρά τα προβλήματα αυτά, η ταινία είναι αρκούντως ψυχαγωγική.

Η Kampa ήταν μπαλαρίνα (όχι από σόι στα Μπολσόι) στη Ρωσία και εκτελεί η ίδια τις χορογραφίες ενώ ο Galitzine αν και παίζει βιολί in real life, στα solo κομμάτια του στην ταινία είναι ντουμπλαρισμένος.

O Damian δεν δημιουργεί κάποιο κινηματογραφικό έπος ούτε φέρνει την πρωτοπορία στο είδος του μουσικοχορευτικού νεανικού δράματος αλλά βοηθά τους πρωταγωνιστές του να λάμψουν. Το φινάλε της ιστορίας είναι τελείως προβλέψιμο αλλά η ταινία στο σύνολο της είναι διασκεδαστική και σίγουρα μία καλή λύση για να περάσει κάποιος δύο ώρες, ιδίως αν του άρεσαν τα Step up (όπως είπαμε πολλάκις).

 

Χρήστος Σφιάτκος

Παιδί του lifestyle και του κινηματογράφου, ο Χρήστος περνάει τις μέρες και τις νύχτες του στην πόλη διαβάζοντας άπειρα ξένα περιοδικά (καθώς τα ελληνικά έχουν κλείσει), βλέποντας ταινίες, τουιτάροντας και κάνοντας (συνήθως) μεταμεσονύχτιους περιπάτους με τον σκύλο του στα σοκάκια και τα πάρκα των βορείων προαστίων.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ