Hitchcock (2012)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Sacha Gervasi
Σενάριο: John M. McLaughlin,, βασισμένο στο βιβλίο του Stephen Rebello
Πρωταγωνιστούν: Antony Hopkins, Helen Mirren, Scarlett Johansson, Jessica Biel, Toni Collette
Διάρκεια: 98’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Odeon

 

Υπό τους ήχους του απολαυστικά νευρώδους, μουσικού κομματιού, “FuneralMarchofaMarionette”, του Γάλλου συνθέτη, CharlesGounod, ξεκινούσε για κοντά μια δεκαετία (και συγκεκριμένα από το 1955, μέχρι και το 1962), το «AlfredHitchcockPresents», η τηλεοπτική σειρά του μέτρ του σασπένς, η οποία οδηγήθηκε σε επτά σεζόν, κέρδισε μια Χρυσή Σφαίρα, και αποτέλεσε την θριλερική δόση-mini εν προκειμένω- που μεταφέρθηκε και εκτός κινηματογραφικού πανιού, στους τηλεοπτικούς δέκτες του κοινού, γεμίζοντας τα βράδια του από μυστήριο, κωμικές στιγμές και φυσικά μπόλικο τρόμο.

Τότε, και σε σχεδόν κάθε επεισόδιο, ο Mr. Hitchcock, χαιρετούσε τους θεατές του με ένα βραδύκαυστο, φλεγματικό, ‘GoodEvening’, περνώντας αμέσως μετά, στο επεισοδιακό μενού της ημέρας.

Την ίδια τακτική αποφάσισε να χρησιμοποιήσει και εδώ ο σκηνοθέτης της ταινίας, και σεναριογράφος του «TheTerminal», SachaGervasi, ανοίγοντας τόσο την δική του φιλμική αυλαία, όσο και αυτή του Hitchcock, με το αποτρόπαιο έγκλημα το οποίο αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το κορυφαίο δημιούργημα του μεγάλου τεχνίτη της Έβδομης Τέχνης: του «Psycho».

Ξεκινώντας λοιπόν με τις δολοφονικές πράξεις ενός από τους πιο επικίνδυνους και αιματηρούς μακελάριδες της αμερικάνικης ιστορίας, του EdGein (πάνω στον οποίο έχει βασιστεί και το «TheTexasChainsawMassacre» του TobeHooper), ο HitchcockHopkins, μας υποδέχεται με ένα σαρδόνιο ‘GoodEvening’, την ίδια στιγμή που λίγο πριν, ο Gein, σκότωσε στο πλευρό του, τον ίδιο του τον αδελφό. Αυτή ακριβώς η στιγμή είναι, που θα αποτελέσει και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του φιλμ του Gervasi, αλλά και που ακόμα και αυτό δεν θα καταφέρει να υποσκελίσει τις αδυναμίες που χαρακτηρίζουν στο σύνολό της την ταινία του.

Στο επίκεντρο αυτού του σκηνοθετικού εγχειρήματος, βρίσκεται κατά κύριο λόγο η σχέση του Hitchcock με την γυναίκα του Alma (Mirren), και δη η προβληματική ενός γάμου μέσα στον οποίο ο μεγάλος Alfred ονειροπολεί μπροστά στις φωτογραφίες νέων, ξανθών, αιθέριων ενζενί, την ίδια στιγμή που η σπιρτόζα Alma, βιώνει κατά κάποιον τρόπο μιας μορφής απόρριψη, από την πλευρά του συζύγου. Και ενώ εκτός του οικογενειακού δράματος, παίζεται και εκείνο που αφορά την σκηνοθεσία του «Psycho» και όλων των δυσκολιών και του αρνητισμού των χολιγουντιανών παραγόντων, να εμπλακούν στην δημιουργία μιας τόσο καταφανώς αποκρουστικής, λόγο περιεχομένου ταινίας, ο Gervasi μοιάζει να θυσιάζει τελικά την ουσιαστική έρευνα του συγγραφέα StephenRebello, ο οποίος έγραψε το “AlfredHitchcockandtheMakingofPsycho”, πάνω στο οποίο μόνο σε ένα μικρό μέρος φαίνεται πως έχει βασίσει την ταινία του. Και ενώ το «Hitchcock» θα μπορούσε να αποτελέσει την ιδανική ευκαιρία για ένα ιδιοφυές και τρομολαγνικό behindthescenes, μιας εκ των σπουδαιότερων ταινιών της ιστορίας του κινηματογράφου, εντούτοις, περιορίζεται στον άχαρο ρόλο ενός ακόμη ημι-βιογραφικού δράματος, που δεν δικαιολογεί σχεδόν σε τίποτα το όνομά του. 

Ο AntonyHopkins με το πηγαίο ταλέντο του, κάνει ότι μπορεί προκειμένου να λάμψει, και ενώ τα καταφέρνει καλά, ακόμα και εκείνος μοιάζει σε στιγμές αμήχανος και εντελώς έξω από τα νερά του. Η μόνη που μοιάζει να έχει πειστεί από τον ρόλο της, είναι η Mirren. Δυναμική και με βιτριολικές ατάκες, βάζει τον μύθο-Hitchcock στην θέση του, κάνοντας τον να μοιάζει με υπάκουο κουτάβι. Το πράγμα βέβαια δεν σώζεται ούτε και με τους υποστηρικτικούς ρόλους. Η Johansson παραείναι πληθωρική για τον ρόλο της JanetLeigh, ενώ η JessicaBiel ως VeraMiles, είναι απλώς αδιάφορη. Ο μόνος που λόγο εξωτερικού φυσίκ θα μπορούσε να δώσει μια muchneeded σπίθα, ήταν ο JamesDAcry, υποδυόμενος τον AntonyPerkins. Εκπληκτική ομοιότητα και αμήχανη κινησιολογία, που χαλαλίστηκε προκειμένου το γηραιό lovestory του πρωταγωνιστικού ζεύγους να βγει μπροστά, με αποτέλεσμα να μην πάρουμε καν χαμπάρι πότε ο DAcry εξαφανίζεται από την οθόνη.

Αν και γίνεται αντιληπτή η διάθεση η ταινία, να καταστεί κάτι μεταξύ κινηματογραφικού υλικού και τηλεοπτικής παραγωγής, το “τηλεοπτικό” της υπόθεσης, μοιάζει να εγκλωβίζει καλλιτεχνικά την ταινία, περιορίζοντάς την στην βάση μιας προχειροδουλεμένης υπόθεσης που βιάζεται να ξεμπερδέψει με τις psycho-κικές της διαδικασίες  και να επιστρέψει στο σπίτι, εκεί όπου παίζεται το διαπροσωπικό δράμα, χαρίζοντας χασμουρητά και μια εκκωφαντική έλλειψη ακόμα και του πιο μικρού, σασπενσικού στοιχείου.

Το μόνο ενδιαφέρον κομμάτι θα μπορούσε να εντοπιστεί, στην φαντασιακή αλληλεπίδραση του Hitchcock, με τον εμπνευστή της ταινίας του, EdGein, η οποία αν και καλή σαν σύλληψη, σκοντάφτει και πάλι πάνω στην άνευρη σκηνοθεσία, και τους σε στιγμές, μηχανικούς διαλόγους.

Το «Hitchcock» είναι στην ουσία μια ευκαιρία που πήγε στράφι, για εμάς τους θεατές τουλάχιστον, μιας που η δυνατότητα να παρακολουθήσει κανείς τα τεραστίου ενδιαφέροντος, γυρίσματα του «Psycho», τα ευτράπελα, το πηγαίο ταλέντο του σκηνοθέτη, και όλα όσα τον έδεναν με μια ζωή γεμάτη ίντριγκα, κορυφαία δημιουργήματα και ένοχα απολαυστική νοσηρότητα, δεν υλοποιήθηκε παρά ελάχιστα. Αν επιλέξεις να την δεις, θα πρέπει να αρκεστείς στην ξόφαλτση ομοιότητα του Hopkins με τον Hitchcock, την ίδια κι απαράλλαχτη ομιλία και το τέλος που σου κλείνει συνωμοτικά το μάτι. Αν βέβαια έχεις καταφέρει να κρατήσεις ανοιχτό το δικό σου.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Σχόλιο

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

  • Γιώτα
    Γιώτα
    7 Φεβρουαρίου 2013 at 10:36 πμ - Reply

    Τι κρίμα… Περίμενα περισσότερα, θα το δω όμως παρ’ όλα αυτά…

  • ΣΧΕΤΙΚΑ