Κυνηγοί Κεφαλών – Hodejegerne (2011)

Ο σκηνοθέτης Morten Tyldum, καταφέρνει να το κρατήσει μακριά από τις σύγχρονες, αμερικανικές λοξοδρομήσεις και τις ανούσιες επαναλήψεις.







Σκηνοθεσία: Morten Tyldum
Σενάριο:Lars Gudmestad, Jo Nesbø, Ulf Ryberg
Πρωταγωνιστούν: Aksel Hennie, Synnøve Macody Lund, Nikolaj Coster-Waldau
Διάρκεια: 100’
Χώρα: Νορβηγία, Γερμανία

 

O Roger Brown (Aksel Hennie) αποτελεί έναν από τους πιο γνωστούς ‘κυνηγούς κεφαλών’ του επαγγελματικού χώρου της Νορβηγίας, και παρέα με την όμορφη γκαλερίστα γυναίκα του Diane, (Synnove Macody Lund) ζουν μια χλιδάτη ζωή πασπαλισμένη από τη χρυσόσκονη των πανάκριβων και πολυάριθμων ζευγαριών παπουτσιών της συζύγου, των καλογυαλισμένων αυτοκινήτων και του υπερloux σπιτιού τους. Αν και η εικόνα είναι δελεαστικά στραφταλιζέ, ο Roger αντιμετωπίζει ένα μεγάλο πρόβλημα (εκτός δηλαδή από την κοντή και μικροκαμωμένη κορμοστασιά του): όλη αυτή η ζωή αποτελεί μια τεράστια και καλοταϊσμένη φούσκα, η οποία απειλεί να σπάσει ανά πάσα στιγμή, μιας που ο ίδιος οχι μόνο δε μπορεί να τη συντηρήσει με τον μισθό του, αλλά επιλέγει να καταφύγει και σε κλοπές έργων τέχνης-και συγκεκριμένα πινάκων-προκειμένου να προσφέρει στη κυρία του ένα ακόμα ζευγάρι διαμαντένια σκουλαρίκια. Όταν μια μέρα εκείνη τον συστήσει σε έναν πρώην μισθοφόρο του στρατού, τον γοητευτικό Clas Greve (Nikolaj Coster-Waldau), ο Roger θα βρει την μεγάλη ευκαιρία που αναζητούσε καθώς πληροφορείται οτι ο Greve διατηρεί στο σπίτι του έναν πίνακα, η αξία του οποίου μπορεί να ανέρχεται σε πολλά εκατομμύρια. Η υπόθεση της κλοπής φαίνεται να εξελίσσεται ομαλά, μέχρι τη στιγμή που ο μηδενικής αυτοεκτίμησης Roger, έρθει αντιμέτωπος με μια πικρή έκπληξη. Και τότε ο Clas θα βγάλει στη φόρα και τη δική του ιδιότητα ως ‘κυνηγός κεφαλών’. Πολύ διαφορετική ομολογουμένως…

Όσο ξεκάθαρο είναι τα τελευταία χρόνια οτι ο σκανδιναβικός κινηματογράφος, και κυρίως ο νορβηγικός, βρίσκεται σε μεγάλη άνοδο, τόσο ξεκάθαρο είναι και το γεγονός οτι αυτή η νορβηγο-γερμανική παραγωγή, αποτελεί μια από τις καλύτερες σπιντάτες περιπέτειες που έχεις δει τελευταία.

Βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του συγγραφέα Jo Nesbo (όπως ακριβώς και αρκετές άλλες παραγωγές, από το “The Millennium Trilogy” του Stieg Larrson, μέχρι και το βαμπιρικό “Let the Right One In” του John Ajvide Lindqvist), και αυτή η ταινία έρχεται να ενισχύσει την ιδέα οτι η σύγχρονη λογοτεχνία των Σκανδιναβών, προσφέρει μπόλικο υποθεσιακό ψωμί και στον κινηματογράφο, ο οποίος δημιουργεί αισθητικά άρτια και ιστορικά πλήρεις ταινίες, προς τέρψιν των απανταχού θεατών και κριτικών.

Το «Headhunters» δε ξεφεύγει από την εντυπωσιακή πορεία των υπολοίπων ταινιών, αποτελώντας ένα ακόμη άψογο δείγμα ψυχρής, ορθολογικής σκηνοθεσίας και ανατρεπτικών καταστάσεων.

Αν και το εργάκι εμπεριέχει ένα κλασικό crime μοτίβο το οποίο έχει αναπαραγάγει το Χόλιγουντ ουκ ολίγες φορές (με αποκορύφωμα ίσως το απαράμιλλης κλασσικότητας, «The Thomas Crown Affair» με τον γόη της εποχής Στιβ ΜακΚούιν στον πρωταγωνιστικό ρόλο), εντούτοις ο σκηνοθέτης Morten Tyldum, καταφέρνει να το κρατήσει μακριά από τις σύγχρονες, αμερικανικές λοξοδρομήσεις και τις ανούσιες επαναλήψεις, δημιουργώντας ένα ταχύτατα εκτυλισσόμενο story, υπό το πρίσμα μιας αστυφιλικής/φυσιολατρικής σκηνοθεσίας που εύκολα παραπέμπει σε ποτάμια, γκρεμούς και πράσινα τοπία, ακριβώς όπως τα συναντά κανείς στο ‘πλευρό’ του Χάρισον Φόρντ, στο ταινιακό remake της σειράς, «The Fugitive».

Πέρα όμως από την εντυπωσιακή κινηματογράφηση, η ταινία έχει να σου προσφέρει και μερικές πολύ καλές ερμηνείες, με αφετηρία τον μικροκαμωμένο πρωταγωνιστή Aksel Hennie, το ανάστημα του οποίου εκμεταλλεύεται με περίσσια χάρη ο Tyldum (αφού είχε υποδείξει αρχικά τον δρόμο ο Nesbo), τοποθετώντας τον στο μάτι του Clas Gleve-κυκλώνα. Ο Hennie καταφέρνει να μετατατρέψει το αυτοπεποιθησιακό του ελάττωμα σε προτέρημα όταν οι περιστάσεις το απαιτούν, μετατρεπόμενος σταδιακά από ένα φοβισμένο ζώο, με γουρλωτά μάτια, σε έναν άνδρα που ξυρίζει το κεφάλι, ματώνει και διεκδικεί. Στο πλευρό του ο γνωστός μας από την μεσαιωνική σειρά «Game of Thrones», Jaime Lannister, υποδύεται τον σκληροτράχηλο ex-missionary, ο οποίος φαντάζει περισσότερο απειλητικός στο μυαλό μας παρά στη ταινία και ίσως αυτή να είναι και η μοναδική ένσταση που έχω γι’αυτή, χωρίς απαραιτήτως αυτό να σημαίνει οτι δεν είναι καλός. Απλώς θα θέλαμε τη παρουσία του περισσότερο αισθητή και πληθωρική.

Εντυπωσιακό στην ολότητά του, κλασικό στα αφηγηματικά του μέρη και με μια υποψία ψυχογράφησης ενός ανθρώπου που μεταλλάσσεται και βρίσκει τον hardcore, γαμάουα εαυτό του, το «Headhunters» είναι μια από τις καλύτερες ταινίες της εβδομάδας και σίγουρα μια από τις πιο αξιόλογες ολόκληρου του καλοκαιριού. Δράση, αδρεναλίνη, προδοσίες, απρόοπτα και στυλιζαρισμένη μικρο-βία συνθέτουν ένα ακόμη κινηματογραφικό διαμαντάκι εκ Νορβηγίας που δε θα σας αφήσει ασυγκίνητους. Trust me.

 

 

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*