Το Holy Motors είναι το καλύτερο κινηματογραφικό ναρκωτικό

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Αύριο βγαίνει στους κινηματογράφους μια από τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες της χρονιάς, το Holy Motors του Leos Carax. Έχοντας λάβει διθυραμβικές κριτικές από όλα τα κινηματογραφικά media είτε έντυπα είτε διαδικτυακά και το βραβείο νεότητας από το περασμένο φεστιβάλ των Καννών, η ταινία του Carax έχει ήδη μεγάλο hype.

Το σινεμά που προτείνει όμως ο Carax δεν είναι συνηθισμένο. Δεν έχει την κλασσική αφηγηματική δομή με τους χαρακτήρες και την υπόθεση να εξελίσσονται γραμμικά ή έστω με ένα μπερδεμένο πήγαινε έλα στο χρόνο. Το σενάριο είναι οπτικό και ατίθασο και απαιτεί την παραδοχή αυτή για μπεις στον κόσμο της ταινίας και να αφεθείς για να βιώσεις τα έντονα συναισθήματα που θέλει να μεταδώσει ο σκηνοθέτης.

Για να φτάσει όμως ο Leos Carax να τελειοποιήσει αυτή την τεχνική είχε σίγουρα αρκετές επιρροές και προσλήψεις.

Ο αργεντινός συνάδελφος του Gaspar Noé με τον οποίο μάλιστα έχουν συνεργαστεί στο 42 One Dream Rush, μια ταινία βασισμένη στην ασαφή λογική των ονείρων, υποστηρίζει κι αυτός με επιτυχία αυτό το σινεμά. Στην τελευταία του μεγάλου μήκους ταινία το Enter the Void που ήταν και υποψήφια για το Χρυσό Φοίνικα, ο auteur σκηνοθέτης προβάλει μια συνειρμική αφήγηση της ιστορίας με ένα σενάριο σχεδόν πρόφαση για να γοητεύσει και συγκινήσει μέσα από μια cyber αισθητική πανέμορφων πλάνων που προκαλούν έντονα συναισθήματα στον θεατή ακόμα κι αν δεν είναι απολύτως κατανοητά αυτά που βλέπει.

Ο Γάλλος πρώην σκηνοθέτης βιντεοκλίπ (κυρίως της Bjork) Michel Gondry με τον οποίο ο Carax είχε συνεργαστεί στο σπονδυλωτό Tokyo! εκφράζεται με παρόμοιο τρόπο. Ακόμα και μέσα στην πιο δημοφιλή ταινία της καριέρας του το Eternal Sunshine of a Spotless Mind, τα παιχνίδια της μνήμης των ονείρων και των επιλεκτικών αναμνήσεων συνθέτουν μια σουρεαλιστική κινηματογραφική πραγματικότητα που απαιτεί την παραδοχή της για την κατανόηση και απόλαυση της ταινίας. Την ίδια τεχνική έχει χρησιμοποιήσει και στην επόμενη ταινία του, το Science of Sleep που μιλάει αμιγώς για το κόσμο των ονείρων μέσα από ένα χειροποίητο σύμπαν που έχει περισσότερη σχέση με το ψυχισμό του ήρωα και λιγότερο με την πεζή πραγματικότητα.

Ακόμα και ο Tarsem Singh, που μας απογοήτευσε στη τελευταία του ταινία Mirror Mirror, θα λέγαμε ότι ανήκει σ’ αυτή την συνομοταξία. Με το αστυνομικό The Cell ή το υπέροχα φανταστικό The Fall διεισδύει στο ψυχισμό των ηρώων του και το αποτέλεσμα είναι μεν πιο φανταχτερό λόγω των grande σκηνικών και κουστουμιών αλλά ταυτόχρονα λειτουργεί και ως μια διεισδυτική ματιά στης ψυχοσύνθεση των τραυματισμένων ψυχών που διαλέγει για ήρωες του. Και εδώ είναι ανώφελο για τον θεατή να αναζητήσει σεναριακά κενά ή αυστηρή αλληλουχία ανάμεσα σ’ αυτά που συμβαίνουν στην οθόνη.

Τα παραδείγματα δεν τελειώνουν εδώ. Αν θέλουμε να ψάξουμε βαθιά μέσα στις επιρροές του Leos Carax θα δούμε σίγουρα μεγάλους σκηνοθέτες όπως ο David Lynch στο Mullholand Drive, ο Terrence Malick στο βραβευμένο Δέντρο της Ζωής ή ακόμα και ο Georges Melies στο Ταξίδι στο φεγγάρι.

Όλες οι παραπάνω ταινίες μπορεί να φαίνεται ότι στερούνται μιας (απαραίτητης για τους αναθρεμμένους από το hollywood θεατές) συνοχής αλλά κάνουν χημεία με τον εγκέφαλο και λειτουργούν ως ένα καλλιτεχνικό ψυχοτροπικό ναρκωτικό άλλοτε ψυχεδελικό και άλλοτε απλά ονειρικό. Και το Holy Motors το κάνει καλύτερα απ’ όλες τις παραπάνω!

To Holly Motors βγαίνει στους κινηματογράφους από 22 Νοεμβρίου 2012

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ