Hollywood και ανακυκλωμένες ιδέες

Μεταξύ του 2003 και του 2012 κυκλοφόρησαν 122 ριμέικ

Τον τελευταίο αρκετό καιρό ακούμε συνεχώς για επικείμενες κυκλοφορίες ταινιών που βασίζονται σε παλιότερες ταινίες ή επιτυχημένες σειρές.

Η αλήθεια είναι ότι το Hollywood δεν φημιζόταν ποτέ για την πρωτοτυπία του και έκλεβε από παντού σενάρια. Ανασκεύαζε και διασκεύαζε μύθους, βιβλία, ξένες ταινίες, κόμικς, θεατρικά ακόμα και βιντεοπαιχνίδια.

Όταν όμως η αγορά αρχίζει να πλησιάζει στον κορεσμό και το box office να φτάνει στο όριο του, τότε οι επιχειρηματίες των μεγάλων στούντιο καλούνται να βρούνε μια λύση που θα δώσει νέα ώθηση στη βιομηχανία.

Και η καλύτερη ιδέα που είχαν ήταν πάρουν παλιές τηλεοπτικές σειρές ή επιτυχημένες ταινίες και να τις λανσάρουν ξανά στην αγορά με νέο εντυπωσιακό περιτύλιγμα που θα ταιριάζει στην αισθητική του σημερινού multiplex κοινού. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι μεταξύ του 2003 και του 2012 κυκλοφόρησαν 122 ριμέικ. Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι αυτές οι διασκευές στέφονται διαχρονικά με επιτυχία που είναι κυρίως εισπρακτική και πυροδοτεί ακόμα περισσότερη εκμετάλλευση του αρχικού υλικού με σίκουελ, πρίκουελ και το λοιπό συναπάντημα.

Οι πιο πρόσφατες ενδείξεις αυτής της επιτυχίας φαίνονται στα ταμεία των εταιριών που ξέθαψαν ένα παλιό κινούμενο σχέδιο, το Transformers και το έκαναν εφετζίδικο μπλοκμπάστερ τέσσερις φορές μέχρι τώρα και “περιμένουμε” την πέμπτη. Φαίνονται και στις εισπράξεις του Clash of the Titans που οδήγησαν σε ένα ακόμα χειρότερο δεύτερο μέρος το Wrath of the Titans του 2012 που δεν απέφερε τα αναμενόμενα και οι παραγωγοί το άφησαν χωρίς άλλη συνέχεια.

Βέβαια δεν είναι όλα τα ριμείκ κακόγουστα και φυσικά δεν είναι και άνευ λόγου όλες οι επανεμφανίσεις των τηλεοπτικών σειρών στο σινεμά. Μάλιστα τα περισσότερα από αυτά παίρνουν καλές κριτικές από συγκεντρωτικά σάιτ όπως το Rotten Tomatoes.

Girl_with_a_dragon_tattoo
Χαρακτηριστικά να αναφέρουμε το 21 Jump Street που από αστυνομική νεανική σειρά μετουσιώθηκε σε ξεκαρδιστική κωμωδία δράσης με κινηματογραφικές αναφορές και μπόλικη τρέλα. Αξιοποίησε το ταλέντο των πρωταγωνιστών του, έφερε στα ταμεία πάνω από 130 εκατομμύρια δολάρια και έβγαλε μια ακόμα πιο διασκεδαστική συνέχεια. Ή ακόμα και η αμερικάνικη εκδοχή του σουηδικού «Το κορίτσι με του τατουάζ» που σκηνοθέτησε ο David Fincher. Σ’ αυτό το ριμείκ ο μεγάλος σκηνοθέτης πρόσθεσε το δικό του ηλεκτρισμό και το αστυνομικό στιλιζάρισμα εμβαθύνοντας ταυτόχρονα περισσότερο στους χαρακτήρες και τα συναισθήματα που τους συνοδεύουν στην πορεία της λύσης του μυστηρίου.

Η επιτυχία των συγκεκριμένων ριμέικ αλλά και η αποτυχία πολλών άλλων πρόσφατων προσπαθειών δεν είναι τυχαία. Αυτό που συμπίπτει και στις δύο περιπτώσεις είναι ότι έχουν εκ των προτέρων ένα δεδομένο κοινό. Αυτό που έχει δει την προηγούμενη ταινία/σειρά και ανυπομονεί να την ξαναδεί, ειπωμένη σαν φρέσκο και εκσυγχρονισμένο σινεμά. Η παγίδα μέσα στην οποία μπορεί εύκολα να πέσει ο νέος σκηνοθέτης είναι να επαναλάβει στεγνά την αρχική ιδέα απλά τονίζοντας την με τα σημερινά τεχνικά μέσα και δημοφιλείς πρωταγωνιστές.

Κάτι τέτοιο προφανώς δεν δουλεύει… Αν δούλευε τότε το Carrie και το Robocop θα ήταν αριστουργήματα και θα γέμιζαν τις αίθουσες. Αυτό που καλείται ο κάθε σκηνοθέτης να κάνει, είναι να εντοπίσει τι δούλεψε στο αρχικό του υλικό και να το μετουσιώσει σε μια ταινία που θα γύριζε ο ίδιος ασχέτως αν είναι “παλιό” το σενάριο του ή όχι.

the-departed

Όπως ακριβώς έκανε ο δικός μας Ντένης Ηλιάδης όταν σκηνοθέτησε το ριμείκ της κλασσικής ταινίας του Wes Craven, The Last House on the Left, προσθέτοντας μια πιο πρωτόγονη και ενστικτώδης αίσθηση στους χαρακτήρες και την κάμερα του. Και ο Martin Scorsese το 2006 με το The Departed που ήταν ρικέικ της ήδη πολύ καλής ταινίας από το Hong Kong. Έκανε την αμερικάνικη έκδοση μεγαλύτερη σε διάρκεια, πιο οπερατική και εμποτισμένη με την ατμόσφαιρα της Βοστόνης για να δέσει με την αστυνομική ιστορία που διηγείται.

Μέσα στο 2015 περιμένουμε, όπως κάθε χρονιά, αρκετά ακόμα ριμείκ. Πρώτο και καλύτερο ένα από τα πιο τρομακτικά και πιο αναγνωρίσιμα φιλμ στην ιστορία του κινηματογράφου, το Poltergeist. Παρά τη λίγο αντισυμβατική επιλογή του Gil Kenan για την καρέκλα του σκηνοθέτη, η ταινία που θα έρθει στη χώρα μας λίγο πριν το καλοκαίρι φαίνεται πολλά υποσχόμενη κρίνοντας πάντα από το τρέιλερ που έχει κυκλοφορήσει. Αν φτάσει έστω και κοντά στο αριστούργημα του Tobe Hooper θα είναι μεγάλη επιτυχία.

Σε εντελώς άλλο κλίμα περιμένουμε με αγωνία και τη νέα προσθήκη στο παρατημένο franchise του Jurassic Park. Με νέο σκηνοθέτη που μας είχε ενθουσιάσει στο ανεξάρτητο διαμαντάκι Safety Not Guaranteed και φρέσκο καστ που ηγείται ένα από τα ανερχόμενα ταλέντα του δημοφιλούς σινεμά, ο Chris Pratt, το Jurassic World φαίνεται ότι θα χαλάσει κόσμο. Οι νέοι δεινόσαυροι είναι πολλοί και εκτίθενται στο θεματικό πάρκο που ονειρευόταν ο Richard Attenborough στο πρώτο μέρος της σειράς αλλά εδώ υπάρχει και ένας ακόμη, μεταλλαγμένος αυτή τη φορά, που φτιάχτηκε από τα χέρια και την γενετική επιστήμη της Bryce Dallas Howard. Η φύση λοιπόν αναμένεται να εκδικηθεί για άλλη μια φορά το άνθρωπο (που θέλει να γίνει θεός) το ερχόμενο καλοκαίρι και εμείς τρώμε τα νύχια μας από την αγωνία στηρίζοντας τις ελπίδες μας και στον Steven Spielberg που είναι παραγωγός και πιστεύουμε ότι δεν θέλει η ταινία να γίνει χειρότερη από το καθ’ όλα αποτυχημένο τρίτο μέρος της σειράς.

mad-max-fury-road-tom-hardy-3

Ένα ακόμα reboot που περιμένουμε είναι και αυτό του Mad Max. Οι δύο ταινίες του George Miller που έχουν καταχωρηθεί πλέον στο πάνθεον της καλτ κινηματογραφικής δημιουργίας θα υποστούν ένα δυνατό, αμμώδες και μπλοκμπαστερικό ρεκτιφιέ το οποίο θα απολαύσουμε στα μέσα Μαΐου και στους ελληνικούς κινηματογράφους. Το όνομα του σκηνοθέτη παραμένει σταθερό αλλά το καστ εκσυγχρονίζεται και περιλαμβάνει ονόματα όπως οι Tom Hardy και Charlize Theron. Όπως φαίνεται και από το απολαυστικότατο τρείλερ, η μεταλλική σχεδόν steampunk αισθητική ταιριάζει απόλυτα με τη φουριόζα διάθεση των προηγούμενων ταινιών και οι σκηνές δράσεις δείχνουν απολύτως χρονισμένες για να εκτοξεύσουν την αδρεναλίνη μας σε πολύ υψηλά επίπεδά.

Φυσικά μέσα στο 2015 αναμένουμε να δούμε πολλά ακόμα ριμέικ που έχουν ήδη τραβήξει την προσοχή μας. Το νέο Fantastic Four για παράδειγμα που ελπίζουμε να πετύχει σε πείσμα των δύο προηγούμενων ταινιών και να δικαιώσει επιτέλους ένα πολύ καλό κόμικ. Ή το Victor Frankenstein που θα μας διηγηθεί ξανά την κλασσική ιστορία του γιατρού και του δημιουργήματος του αυτή τη φορά με πρωταγωνιστές τους James McAvoy και Daniel Radcliffe.

Από την άλλη πάλι βλέπει κανείς το τρέιλερ του Pixels μιας μεταφοράς της διασκεδαστικής ταινίας μικρού μήκους με το ίδιο όνομα και αναρωτιέται αν υπάρχει λόγος να γίνει αυτή η ταινία, πόσο μάλλον αν υπάρχει λόγος να είναι ακόμα ο Adam Sandler πρωταγωνιστής. Την ίδια επιμονή με τον Sandler φαίνεται να έχει και ο Tom Cruise που θα πρωταγωνιστήσει για 5η φορά στο νέο Mission: Impossible προσπαθώντας να μας αποδείξει ότι είναι ο Dorian Grey και έχει κάνει συμφωνία με το διάβολο για να μην γεράσει ποτέ.

Τα ριμέικ και οι λοιπές ανακυκλώσεις ιδεών και σεναρίων είναι πλέον απολύτως συνυφασμένες με το σύγχρονο Χόλιγουντ. Άλλοτε επιτυχώς και άλλοτε απλά σαν αρπαχτή, ξεπηδάνε σαν μανιτάρια και ζητάνε τα λεφτά και την προσοχή μας, προσπαθώντας να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ του πρωτοτύπου υλικού και την εκσυγχρονισμένης απόδοσης του. Πάντως η νοσταλγία φαίνεται να είναι για το Χόλιγουντ μια κότα που θα συνεχίσει να κάνει χρυσά αυγά για αρκετά χρόνια ακόμα. Τουλάχιστον μέχρι την επανεφεύρεση του μοντέλου μαζική ψυχαγωγία σε πιο προσωποποιημένες παραγωγές.

Διαβάστε όλα τα προηγούμενα Deforming Lens

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*