Ποτέ Δεν Είναι Αργά – Hope Springs (2012)

...






 

Γράφει η Bάσω Γκαγκά


Σκηνοθεσία: David Frankel
Σενάριο: Vanessa Taylor
Πρωταγωνιστούν: Meryl Streep, Tommy Lee Jones, Steve Carell
Διάρκεια: 100’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

Όταν η Meryl Streep ξανασυνεργάζεται με τον σκηνοθέτη του “Devil Wears Prada” και του “Marley and Me” David Frankel, ξέρεις περίπου τον τύπο της ρομαντικής κομεντί που θα παρακολουθήσεις, περιμένοντας τα πρωτοκλασάτα ονόματα να αναλάβουν το βάρος της ευθύνης. Γιατί εδώ να συμβεί κάτι διαφορετικό; Μαζί με τη μεγάλη κυρία του κινηματογράφου, έχουμε Tommy Lee Jones και Steve Carrel να μεγαλώνουν ακόμα περισσότερο το μαξιλαράκι ασφαλείας για τυχόν ανεπιθύμητα αποτελέσματα. Γιατί όσο ρομαντική και να είναι η ιστορία τους, δεν μπορούμε να μιλάμε και για καμιά φοβερή έμπνευση.

Ο Arnold (Tommy Lee Jones) και η Kay (Meryl Streep)είναι το τυπικό ζευγάρι της διπλανής πόρτας. Κλείνοντας 31 χρόνια γάμου, νιώθουν ότι όσο αυξάνει το νούμερο, τόσο μεταφράζεται σε αμοιβαία δώρα αγάπης που βοηθάνε πολύ στην αντικατάσταση των παλαιών ηλεκτρικών συσκευών του σπιτιού τους. Η Kay αντιλαμβάνεται με ανησυχία ότι η ρουτίνα της έχει στερήσει το γάμο και πολύ περισσότερο τον άνθρωπο που στην κυριολεξία λατρεύει. Ένα βιβλίο που πέφτει στα χέρια της και μια διαδικτυακή αναζήτηση, την οδηγούν στη μοναδική λύση που βλέπει ως σανίδα σωτηρίας για τη σχέση τους, μια εβδομαδιαία συνεδρία με τον Dr. Feld (Steve Carrel), σε κάποιο απομακρυσμένο χωριουδάκι του Maine. Ο Arnold όμως, δεν έχει και την καλύτερη αντίδραση στην απόφαση αυτή.

“Προβλήματα στο γάμο”: ζήτημα πανανθρώπινο. “Η ρουτίνα σκοτώνει τον έρωτα”: ίσως το πιο κλισέ και χιλιοπαιγμένο στόρι όλων των εποχών. Αν δουλεύει σωτήρια στον τομέα αυτό το δίδυμο Jones-Streep; Φυσικά! Για να πω την ταπεινή μου άποψη, ο Tommy Lee Jones στο ρόλο του γκρινιάρη, μίζερου, εργασιομανή αμερικάνου ξεχωρίζει από την Streep, που θα ήταν ιεροσυλία να ισχυριστούμε πως δεν είναι εξαιρετική, αλλά συγκρίνοντάς την με το “σύζυγο”, χάνει ξεκάθαρα στα σημεία. Οπότε η υποψία επιβεβαιώνεται και πίσω απ’ το απλοϊκό σενάριο που δεν έχει στην κυριολεξία ούτε μία έκπληξη κρυμμένη έστω για δείγμα, καταλήγεις να παρακολουθείς αρκετά ευχάριστα μια ιστορία, κι ας γνωρίζεις επακριβώς όλα της τα βήματα.

Φαίνεται πως η σεναριογράφος Vanessa Taylor (Game of Thrones) έχει μελετήσει καλά το θέμα του γάμου, έχει εντοπίσει τα προβληματικά σημεία και έχει επικεντρώσει το ουσιαστικό συναισθηματικό πρόβλημα, στην έλλειψη σεξουαλικότητας που αποξενώνει και αραχνιάζει την καθημερινότητα. Μέσω του ψυχολόγου Carrel (ο οποίος έχει την ίδια ακριβώς έκφραση καθ’ όλη τη διάρκεια του ρόλου του), θέτει το θέμα του σεξ από μια άλλη σκοπιά που δεν έχουμε συνηθίσει να αναλύεται, χρησιμοποιώντας το για να αγγίξει τα βαθύτερα προβλήματα του ζευγαριού.
Ο σκηνοθέτης πάλι, αφήνει τους ηθοποιούς να κάνουν παιχνίδι, με αρκετά κοντινά πλάνα που ακολουθούν την εκφραστικότητα, το συναίσθημα και τους ρυθμούς του πρωταγωνιστικού διδύμου. Άλλωστε η ιστορία προσφέρεται απόλυτα για κάτι τέτοιο.

Οι δυο πρωταγωνιστές έχουν ο καθένας τα ελαττώματά του. Το ότι η γυναίκα είναι αυτή που αισθάνεται το πρόβλημα και προσπαθεί να το λύσει, ίσως είναι θέμα φύσης, ίσως είναι καθαρά θέμα χαρακτήρα. Γιατί και ο Arnold είναι ο κλασικός τύπος του κουρδισμένου οικογενειάρχη που κάθε μορφή ξεβολέματος φαντάζει απειλητική. Απ’ την άλλη η Kay δεν έχει μάθει να μιλάει, να εκφράζεται, να επιθυμεί, με αποτέλεσμα το σημείο που αποφασίζει να παρέμβει στη ζωή της και στο γάμο της, να είναι εξαιρετικά οριακό. Φυσικά το μήνυμα είναι ότι τίποτα δε γίνεται αν δεν το θέλουν και οι δύο, μόνο που στην προκειμένη περίπτωση, τα θαύματα είναι προνόμιο των ταινιών και μόνο.

Επειδή αισθάνομαι λίγο άσχημα που αφήνω εντελώς ασχολίαστο τον Steve Carrel, σε έναν βέβαια αρκετά μονοδιάστατο ρόλο, αν και δεν έχουμε καθαρόαιμη κωμωδία, το ένστικτό του και μόνο δουλεύει πάντα προς αυτή την κατεύθυνση. Μπορεί να μη γελάσεις, αλλά η λίγο επιτηδευμένη προσέγγισή του σε συνδυασμό με κάποιες πολύ χαρακτηριστικές εκφράσεις του, σίγουρα θα σε κάνουν να χαμογελάσεις.

Το “Hope Springs” είναι ένα από κείνα τα επιτεύγματα που το Χολυγουντιανό περιτύλιγμα ξέρει πώς να απογειώνει, χωρίς να έχει ουσιαστικά να πει κάτι το ιδιαίτερο, ούτε καν να το προσπαθήσει. Το μόνο που μπορούν να σου εγγυηθούν και τα 3 μεγάλα ονόματα είναι ότι δε θα χάσεις απαραιτήτως το χρόνο σου, με πρώτο και καλύτερο τον Tommy Lee Jones, που πραγματικά ζωγραφίζει με την ερμηνεία του. Είναι τέλος πάντων ότι πρέπει για ένα χαλαρό 90λεπτο και κάτι παραπάνω, για μια ταινία όμως που κάλλιστα μπορεί να φιλοξενήσει και το σαλόνι του σπιτιού σου.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ