Horrorant Film Festival: Ημέρα 5η

...

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας και η Βαρβάρα Κοντονή

Άλλη μία μέρα στο «Fright Nights:Horrorant», 5η τον αριθμό και για ακόμα μία φορά το πρόγραμμα ικανοποίησε όλα τα γούστα. Από σκληρό body horror, μέχρι υπέρ-cult κωμωδία με ζόμπι και τον αγαπημένο μας Danny Trejo, παρακολουθήσαμε και τις 3 μεγάλου μήκους ταινίες της ημέρας, όπως και δύο φιλμάκια μικρού μήκους. Σας τα παρουσιάζουμε παρακάτω.

Thanatomorphose (2012)

thanataΤο “Thanatomorphose” του Eric Falardeu, ίσως και να αποτέλεσε την πιο ‘δύσκολη’ μέχρι τώρα, στην παρακολούθησή της ταινία του φεστιβάλ, μιας που απαιτούσε από τους θεατές κάτι περισσότερο από ένα άδειο στομάχι, προκειμένου να ανταπεξέλθουν: απαιτούσε πραγματική πάλη με τον εαυτό σου, προκειμένου να κρατήσεις το βλέμμα κολλημένο σε όλα αυτά που διαδραματίζονταν στην οθόνη.

Πρωταγωνίστρια της ταινίας, μια νεαρή γυναίκα, η οποία μετά από μια βραδιά σεξ, αρχίζει να εντοπίζει περίεργες μελανιές πάνω στο σώμα της, μέχρι την στιγμή που συνειδητοποιεί πως αρχίζει να…σαπίζει από μέσα προς τα έξω.

Φιλόδοξη η κινηματογράφιση του Falardeu, δεν πείθει και τόσο για την αγνότητα των πράξεών του, μέσα από πλάνα-γροθιά στο στομάχι γεμάτα gory λεπτομέρειες, σαρκοφάγα σκουλήκια και σάρκινα υπολλείματα που γεμίζουν κάθε σπιθαμή του αρρωστημένου σπιτιού της ηρωίδας.

Παρά τις σκληρές της εικόνες, γίνεται εμφανές πως ο σκηνοθέτης επιδιώκει την παρουσίαση ενός σκοτεινού παραμυθιού, μιας αλληγορίας αναφορικά με την εκμετάλλευση των γυναικών από τους ‘κακούς’ άνδρες, μια κατάσταση που οδηγεί αναπόφευκτα στην υπέρτατη καταστροφή και τον πιο ταπεινωτικό, αργό θάνατο.  Ενδεχομένως, αν ο σκηνοθέτης δεν το είχε παρακάνει με τις…αηδιαστικές στιγμές, να μιλούσαμε για μια πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα, horror προσέγγιση ενός κατά τα άλλα, φλέγοντος ζητήματος.

No Mires Ahi (2013)

No mires ahi¦Β (4)Άλλο ένα μικρού μήκους φιλμάκι από την Ισπανία, χώρα που ειδικεύεται στον ατμοσφαιρικό τρόμο και όχι τόσο στο splatter. Έτσι κινείται και το «No Mires Ahi» του Daniel Romero, στο οποίο η σχέση ενός μικρού κοριτσιού με τον νεκρό πατέρα της κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Η Marta επιστρέφει στο πατρικό της σπίτι, για να περάσει λίγες μέρες με τη μικρή της αδελφή και τη μητέρα της. Σύντομα όμως θα αντιληφθεί πως η μικρή φέρεται περίεργα και μοιάζει να επικοινωνεί με τον πατέρα της, παρότι αυτός έχει πεθάνει.

Ατμοσφαιρικό, σκοτεινό και ιδιαίτερα καλογυρισμένο, είναι άλλη μία απόδειξη πως οι Ισπανοί αρέσκονται σε αυτό το είδος τρόμου και τα καταφέρνουν περίφημα.

Seuls a Bord (2013)

IMG_CaprainfrontofhimselfH δεύτερη σκηνοθετική προσπάθεια του Jean-Francois Guay από το Βέλγιο, είναι ένα περίεργο κράμα τρόμου, φαντασίας και δράματος με στοιχεία φαντασίας, που παρότι έχει κάτι να πει, είναι τόσο low-budget που γίνεται αρκετά δύσκολο να το εκτιμήσουμε. Ακολούθησε Q & A με τον σκηνοθέτη μετά την ταινία, στην οποία μας ενημέρωσε για τα απρόβλεπτα σημεία της, καθώς δεν ήθελε να φτιάξει το κλασσικό φιλμ που γνωρίζεις από την αρχή τι θα γίνει.

Ο Capra είναι ένας ασφαλιστής, αγαθός και πολύ φοβισμένος να υψώσει το ανάστημα του στον οποιοδήποτε. Μετά από μία επίθεση που δέχεται ένα βράδυ, θα «μαζέψει» μία γυναίκα που του κάνει ωτοστόπ και, πεπεισμένος ότι ήταν μία συνάντηση που ήταν γραφτό να γίνει, θα την ακολουθήσει στον προορισμό της. Το θέμα είναι πως η γυναίκα προσπαθεί να ξεφύγει από τους διώκτες της και ο Capra θα αντιμετωπίσει μεγάλα προβλήματα, που φτάνουν στα όρια του…μεταφυσικού.

Η συλλογιστική πορεία του «Seuls a Bord» δεν είναι άσχημη, προσπαθώντας να μας παρουσιάσει το δράμα ενός χαρακτήρα που έχει βρει την αγάπη που ποτέ δεν είχε και προσπαθεί να «γαντζωθεί» ότι κι αν γίνει. Ο κάκιστος φωτισμός όμως, η πολύ ερασιτεχνική ηθοποιία -ιδίως από κάποιους χαρακτήρες- και γενικότερα τα πολύ low-budget επιμέρους κομμάτια του φιλμ, κάνουν τη θέαση της αρκετά δύσκολη.

Half-Board Heaven (2012)

half-board heaven_IIIΤο “Half-Board Heaven” του Γιώργου Κτιστάκη αποτελεί μια απλή, λιτή, αλλά και θαυματουργή ταινία μικρού μήκους, φέρνοντας στο προσκήνιο την έννοια της τελικής εκδίκησης, ως μοιρολατρική συνέπεια μιας αξιόποινης πράξης.

Ένας δικηγόρος καλείται να επισκεφτεί έναν μυστηριώδη άνδρα που βρίσκεται τυλιγμένος στις σκιές, ξεκινώντας μαζί του μια συζήτηση σχετικά με τον σκόπο της ζωής και το κυνήγι, εν προκειμένω, μιας ματαιόδοξης εξουσίας.  Όταν ο δικηγόρος αναγνωρίσει τον άνδρα που κρύβεται πίσω από το γραφείο, θα πάρει μια καλή γεύση του γραμμένου πεπρωμένου του…

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους ο Γιώργος Κιμούλης και ο Αλέξανδρος Λογοθέτης, εμπλέκονται σε μια φιλοσοφική συζήτηση με μοιραίες συνέπειες, δίνοντας δυο mini ερμηνείες-δυναμίτες που σιγοντάρουν ιδανικά το ατμοσφαιρικό στυλιζάρισμα της σκηνοθεσίας.

Zombie Hunter (2013)

zombie-hunter01Zombies;  Check.  Πληθωρικά μπούστα;  Check.  Bad-ass πρωταγωνιστής;  Check.  Ο Danny Trejo ως παπα-Ιησούς που τσεκουριάζει ορδές νεκροζώντανων;  Check.  Κακό CGI;  Double check.  Κακή ηθοποιϊα;  Φυσικά.

Αυτοί οι λόγοι και ακόμη περισσότεροι είναι που καθιστούν το “Zombie Hunter” του K. King, μια απόλυτα απολαυστική, trashy επιλογή, με το όνομα του Trejo να φαντάζει, σαφέστατα, ως ένα από τα πιο ‘θελκτικά’ χαρακτηριστικά της ταινίας.

Σε ένα post-apocalyptic περιβάλλον, ένας zombie hunter συναντιέται κάτω από…άκυρες συνθήκες, με μια ομάδα επιζώντων, η οποία απαρτίζεται από τους πιο στερεοτυπικούς χαρακτήρες που μπορεί να συναντήσει κανείς στις ταινίες αυτού του είδους.  Στόχος τους;  Να καταφέρουν να φτάσουν μέχρι το πολυπόθητο αεροπλάνο, προκειμένου να ξεφύγουν μια και καλή από τον σαρκοφάγο εφιάλτη.

Ξόφαλτσο ‘70s στυλ με ένα τσιχλοφουσκέ ροζ χρώμα που κυριαρχεί κάθε τόσο (το αίμα των ζόμπι είναι ροζουλί), κακή ηθοποιϊα, οτινανικές ατάκες, ένας Trejo σε ρόλο σοφού ‘γέροντα’ και το στα όρια του cult (ίσως και πέρα από αυτό) χείριστο CGI, συνθέτουν μια ταινία για πολύ γέλιο και κάφρικες νύχτες.  Ακριβώς δηλαδή από αυτές που μας αρέσουν.

Κερδίστε προσκλήσεις για την τελετή λήξης

Διαβάστε για την τέταρτη μέρα του φεστιβάλ

Διαβάστε για την τρίτη μέρα του φεστιβάλ

Διαβάστε για την δεύτερη μέρα του φεστιβάλ

Διαβάστε για την πρώτη μέρα του φεστιβάλ

Δείτε εδώ αναλυτικά την παρουσίαση του Horrorant, αλλά και το αναλυτικό πρόγραμμα ταινιών

Κατεβάστε το πρόγραμμα του HORRORANT FILM FESTIVAL ‘FRIGHT NIGHTS’ 2014

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ