Το Σπίτι Στο Τέλος Του Δρόμου – House At The End Of The Street (2012)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Mark Tonderai
Σενάριο: David Loucka, Jonathan Mostow
Πρωταγωνιστούν: Jennifer Lawrence, Elisabeth Shue, Max Thieriot
Διάρκεια: 101’
Χώρα: Η.Π.Α., Καναδάς

 

Μητέρα και κόρη μετακομίζουν σε καινούριο σπιτικό στη μέση του δάσους, αγοράζοντας σε τιμή ευκαιρίας το νέο τους τσαρδί, εξαιτίας της δολοφονίας ενός παντρεμένου ζευγαριού από την κόρη τους, στο απέναντι σπίτι. Με τα τοπικά ενοικιαστήρια να ακολουθούν φθίνουσα πορεία εξαιτίας αυτού του τρομερού γεγονότος (ω μοντιέ!), η μπαμπάτσικη Elissa (Jennifer Lawrence), θα βολευτεί μια χαρά απέναντι από τον γλυκούλη γιο Ryan (Max Thieriot), μοναδικό επιζώντα της καταραμένης οικογένειας (της απέναντι ντε!), παίζοντας κιθάρα, τραγουδώντας και ρίχνοντας χυλόπιτα στον βλαμμένο γιο, των εξίσου βλαμμένων γειτόνων. Κάπου στο ενδιάμεσο θα βρει χρόνο να ψήσει και κατάσταση με τον ταλαίπωρο Ryan, ο οποίος όμως (κοίτα που δε το περίμενες), κρύβει μερικά μυστικά, που θα σε συγκλονίσουν, γιατί τα έχεις δει μόνο σε εκατοντάδες ακόμα ταινίες. Αυτά.

Όταν έχεις προταθεί για Oscar από τον πρώτο κιόλας πρωταγωνιστικό σου ρόλο («Winter’s Bone»), αποτελείς το επαναστατικό ίνδαλμα εκατομμυρίων εφήβων, υποδυόμενη την Kantiss Everdeen στα «Hunger Games», και πας ντουγρού για μια νέα υποψηφιότητα με το εξαιρετικό-όπως ακούγεται-«Silver Linings Playbook», τι ακριβώς σκεφτόταν ο ατζέντης σου, όταν σε έβαλε να υπογράψεις για αυτήν εδώ την ταινία, αγαπητή Jennifer;

Θριλεράκι του σωρού, το «House at the End of the Street», είναι τόσο κακοεκτελεσμένο, που δεν ενδείκνυται καν για μια fun, ανάλαφρη βραδιά με φίλους.

Ο σκηνοθέτης της εξάλλου, Mark Tonderai, αφήνει να εννοηθεί από την κλισεδιάρικη σκηνοθεσία, τα χιλιοπαιγμένα jump screams και την “τρομακτική μουσική” που προοϊκονομεί την scary σκηνή μια μέρα νωρίτερα, ότι έδωσε μεγαλύτερη προσοχή στο φιλμάρισμα του μπούστου της Lawrence, παρά στην όποια ιντριγκαδόρικη κινηματογράφηση, η οποία θα μπορούσε να σώσει λίγο το πράγμα. Λίγο. Εκτός βέβαια από την κακή σκηνοθεσία, που twilightο-φέρνει τραγικά (αυτό είναι πραγματικά τρομακτικό), φαίνεται πως και το σενάριο του David Loucka σκοντάφτει κάπου ανάμεσα στους θάμνους και τα παρακλάδια του τοπίου, με ιστορία αναμασημένης οικογενειακής φρίκης, και ένα κακό ρομάντζο στο κέντρο, ανάμεσα στους δυο νεαρούς πρωταγωνιστές, οι οποίοι και άβολοι είναι, και χημεία δεν έχουν και θυμίζουν 15χρονα μαθητούδια που αρχίζουν να γνωρίζουν τον έρωτα, πιασμένοι χεράκι-χεράκι και ανακαλύπτοντας φανταστικά πρόσωπα πάνω σε δέντρα. Αλήθεια τώρα…

Και εκεί που πας να πεις οτι πιο κλισέ πεθαίνεις, συνειδητοποιείς οτι η λιφ(τ)-ιγκαρισμένη πια Elisabeth Shue, μάλλον έχει αναδειχθεί σε επίσημη scream-queen της εποχής μας, με ρόλους σε ταινίες όπως, «Hide and Seek», «First Born», «Piranha» και βεβαίως, το «Ηouse at the End of the Street». Φυσικά και θα έπαιζε εδώ η Elisabeth, και μάλιστα στον ρόλο της μετανοημένης, πρώην αλκοολικής slut, που αποφάσισε να νοικοκυρευτεί, να γίνει γιατρός και να μοιάζει μικρότερη και από την κόρη της. Well done Shue!

Εκτός από όλα τα παραπάνω, τα οποία δε τα λες και καλά, ούτε οι ερμηνείες φαίνεται πως μπορούν να σώσουν μια ταινία που είναι καταδικασμένη να είναι απλά κακή. Ούτε καν μέτρια. Η Jennifer Lawrence μοιάζει να βαριέται σχεδόν σε όλη τη διάρκεια, με βλέμμα γλαρό και μια ομιλούσα ατονία, που μπορεί να σε κάνει να πάρεις έναν υπνάκο πάνω στον διπλανό σου, σε χρόνο ρεκόρ. Στημένη, ξύλινη και με μια βαριά πληθωρικότητα που ξενίζει μέσα σε αυτό το άνοστο, ταινιακό συνονθύλευμα, δε πείθει ούτε στιγμή για θύμα. Από την άλλη ο ρόλος του μυστήριου Ryan, ούτε πρωτότυπος είναι, ούτε και τόσο μυστήριος, αφού αν είσαι λιγάκι ψιλιασμένος, έχεις από την αρχή αποκρυπτογραφήσει όλη την υπόθεση. Βέβαια δε ξεχνάμε και την Shue, η οποία περιορίζεται στον ρόλο της υπερπροστατευτικής μάνας και αυτό είναι όλο.

Το «House at the End of the Street» είναι μια ταινία που θα μπορούσε να είχε γίνει κάτι άλλο, αν υπήρχε η διάθεση από τους δημιουργούς για το χτίσιμο μιας κατάλληλης ατμόσφαιρας και την ύπαρξη ενός πιο πρωτότυπου story. Κάπου φαίνεται πως το τέλος-έκπληξη, θα μπορούσε να λειτουργήσει ιδανικά και να απογειώσει την υπόθεση, η οποία έχει εγκλωβιστεί για τα καλά σε κλισέ σκηνικά, παιδαριώδεις καταστάσεις και υπναλέους διαλόγους, από τους οποίους δεν υπάρχει επιστροφή. Το μοναδικό θετικό είναι το τραγούδι που ακούγεται στους τίτλους τέλους, και αυτό γιατί, ουδεμία σχέση φαίνεται να έχει με τη ταινία.

Ανέμπνευστο, αφελές, κοινότυπο και ειλικρινά επίπονο στην παρακολούθηση, το «House at the End of the Street» είναι μια ταινία που πρέπει να αποφύγετε, επιλέγοντας στη θέση του, αυθεντικά θριλερικά κομμάτια, όπως το χιτσκοκικό «Psycho», για το οποίο και γίνεται μια ξώφαλτση αναφορά. Τι να πρωτοσώσει όμως κι αυτή…

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ