Σαββατοκύριακο στο Hyde Park – Hyde Park on Hudson (2012)

...






 

Γράφει o Άρης Ανδρικάκης


Σκηνοθεσία: Roger Michell
Σενάριο: Richard Nelson
Πρωταγωνιστούν: Bill Murray, Laura Linney, Olivia Williams
Διάρκεια: 94’
Χώρα: Ην. Βασίλειο
Διανομή: Odeon

 

Δύσκολο να γράψεις κριτική για μια ταινία σαν το Hyde Park on Hudson. Το νέο πόνημα του Ρότζερ Μίτσελ βλέπεις, ανήκει στην κατηγορία ταινιών, που ενώ το ζητάνε το θάψιμό τους, δυσκολεύεσαι να τους το δώσεις καθώς δεν είναι ιδιαίτερα προσβλητικές. Δεν πρόκειται για μια ταινία με άθλιες ερμηνείες και απαράδεκτη παραγωγή. Δεν πρόκειται για μια ταινία με κρυόκωλλο, κολεγιακό χιούμορ. Δεν πρόκειται για ένα σπλάτερ της σειράς με έντονες δόσεις από πορνό αίματος. Πρόκειται για μία μικρή ταινιούλα εποχής (1939 για την ακρίβεια) που το μεγαλύτερο αμάρτημά της είναι ότι δεν έχει απολύτως κανένα λόγο ύπαρξης. ΟΚ, εδώ που τα λέμε δε το λες και λίγο…

Το Hyde Park on Hudson ξεκινάει συμπαθητικά. Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται η Ντέζυ (Λόρα Λίνει), πέμπτη ξαδέρφη του Αμερικανού Προέδρου Ρούσβελτ (Μπιλ Μάρει), την οποία ο ίδιος ο πρόεδρος προσκαλεί στο εξοχικό του μια ωραία πρωία (για αδιευκρίνιστους λόγους και με αδιευκρίνιστους σκοπούς) παραμονές της πρώτης επίσκεψης του Βασιλιά και της Βασίλισσας της Αγγλίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Βασιλιάς Γεώργιος (ο ίδιος που γνωρίσαμε και στο Λόγου του Βασιλιά δύο χρόνια πριν) επισκέπτεται τον Ρούσβελτ μετά της συζύγου του προκειμένου να ζητήσει τη βοήθεια των Αμερικανών, σε περίπτωση που η Γερμανία κηρύξει πόλεμο στη Βρετανία.

Η ταινία καταρχάς πάσχει από έλλειψη συγκέντρωσης. Εκεί που ξεκινάμε με πρωταγωνίστρια την Ντέζυ και το περίεργο ρομάντζο της με τον Φρανκλίνο Ρούσβελτ (!), ξαφνικά, κοντά στο μισάωρο, η προσοχή μας στρέφεται στην επίσκεψη του Βασιλιά και στην υποτιθέμενη βαρύτητα που τη χαρακτηρίζει. Παρόλο που δεν είμαι ιστορικός, είμαι σίγουρος ότι επρόκειτο για μια σημαντική επίσκεψη. Το πρόβλημα είναι πως οι δημιουργοί της ταινίας δε μας μεταφέρουν τη σημασία αυτού του γεγονότος. Το φάντασμα της ναζιστικής Γερμανίας πλανάται πάνω από την Ευρώπη, αλλά στην ταινία αυτή καθ’ αυτή, σπανίως αναφέρεται. Ο Βασιλιάς Γεώργιος είναι ο μόνος που φαίνεται να συνειδητοποιεί τη βαρύτητα της επίσκεψής του (χαριτωμένη ερμηνεία από τον Σάμιουελ Γουίστ), αλλά μοιράζεται μόνο 3-4 σκηνές με το Ρούσβελτ, εκ των οποίων οι μισές είναι άνευ σημασίας. Το σημαντικό αυτό storyline χάνεται κάπου μέσα στα τσιλιμπουρδίσματα του Αμερικανού προέδρου και την καψούρα της πεμπτοξαδέρφης Λόρα Λίνει.

Τί ιστορία ήθελε να μας διηγηθεί άραγε ο Ρότζερ Μίτσελ; Τον έρωτα μιας απλή κοπέλας με τον Αμερικανό πρόεδρο; Την άστατη ζωή του Αμερικανού προέδρου και την κακή σχέση με τη γυναίκα του Έλενορ Ρούσβελτ; Την επίσκεψη του Βασιλιά της Αγγλίας και πως αυτή «άλλαξε το ρου της ιστορίας»; Η ταινία δεν έχει focus και δεν έχει ισχυρές δραματικές συγκρούσεις να μας δημιουργήσουν ένα μικρό έστω ενδιαφέρον. Συν τοις άλλοις, δευτερεύοντες χαρακτήρες μπαινοβγαίνουν συνεχώς στα σετ χωρίς να επιτελούν όμως κάποιο συγκεκριμένο δραματουργικό ρόλο. Η υποτιθέμενη πρωταγωνίστρια Ντέζυ (η οποία διηγείται και την ιστορία) παραμερίζεται (σχεδόν εξαφανίζεται) μετά το πρώτο μισάωρο και μετά επανεμφανίζεται προς το τέλος της ταινίας, όταν ανακαλύπτει πως ο Ρούσβελτ έχει κι άλλες ερωμένες εκτός απ’ αυτήν. Τι μας νοιάζει αυτό και τι έχει να κάνει με την επίσκεψη του Βασιλιά της Αγγλίας; Τίποτα και καμία είναι οι σωστές απαντήσεις. Οι δημιουργοί της ταινίας όμως, φαίνεται πως θέλανε να χώσουν ότι μπορούσαν στην ταινία μήπως και κάτι απ’ όλα τσιμπήσει το ενδιαφέρον του κοινού. Το Hyde Park on Hudson φαίνεται να προσπαθεί να πατήσει πάνω στην επιτυχία του Λόγου του Βασιλιά αλλά τρώει τα μούτρα του λόγω κακού (ανύπαρκτου) σεναρίου.

Οι ερμηνείες των Λίνει και Μάρει είναι καλές, αλλά όχι σπουδαίες και η αφόρητα ακαδημαϊκή σκηνοθεσία του Μίτσελ που μοιάζει σκηνοθετεί ελαφρώς στον αυτόματο πιλότο, δε βοηθάει τα πράγματα. Η ταινία περιφέρεται μόνη της θαρρείς, χωρίς σαφές στόρι, χωρίς λόγο και αιτία. «Τι παρακολουθούμε;» «Γιατί το παρακολουθούμε;» είναι μόνο δύο από τα πολλά βασανιστικά ερωτήματα που με παίδεψαν κατά τη διάρκεια της προβολής.

Αρκεί να σας ενημερώσω πως η σκηνή κλιμάκωσης του έργου είναι η σκηνή οπού ένας από τους χαρακτήρες καταβροχθίζει ένα χοτ ντογκ! Δεν αμφισβητώ τη σημασία που μπορεί να έχουν τα φαινομενικά μικρά γεγονότα, αλλά στη δραματουργία, η κλιμάκωση του έργου σου πρέπει να έχει μία βαρύτητα! Αυτή τη «βαρύτητα» υποτίθεται πως χτίζεις κατά τη διάρκεια της δεύτερης πράξης. Τι να πω. Φαντάζομαι υπάρχουν αρκετές ενδιαφέρουσες, πικάντικες ιστορίες σχετικά με το συγκεκριμένο γεγονός αλλά ο Ρότζερ Μίτσελ δε μας διηγείται καμία από αυτές. Το Hyde Park on Hudson είναι βαρετό, «μικρό» και αδιάφορο και η μόνη του αρετή καταλήγει να είναι η μικρή του διάρκεια.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ