Η Αφροδίτη Με Τη Γούνα – Venus in Fur / La Venus a la fourrure (2013)

...






 

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας


Σκηνοθεσία: Roman Polanski
Σενάριο:Roman Polanski, David Ives, (βασισμένο στο βιβλίο του) Leopold von Sacher-Masoch, (και το θεατρικό του) David Ives
Πρωταγωνιστούν: Emmanuelle Seigner, Mathieu Amalric
Διάρκεια: 96’
Χώρα: Γαλλία, Πολωνία
Διανομή: Spentzos

 

Venus-in-Fur-257x350O Roman Polanski, παρότι έχει φτάσει αισίως τα 80 του χρόνια, παραμένει ένας εξαιρετικός σκηνοθέτης με βαθιά προσωπική ματιά στο υλικό του. Πολυγραφότατος, επιστρέφει δύο χρόνια μετά την τελευταία ταινία του, “Carnage”, με ένα φιλμ που διαδραματίζεται εκ νέου σε ένα και μόνο χώρο. Το “Venus in Fur”, είναι βασισμένο σε θεατρική παράσταση(όπως και το Carnage), συγκεκριμένα του David Ives, o οποίος είδε το έργο του να σημειώνει μία αρκετά επιτυχημένη πορεία στο Broadway. To πρωτογενές υλικό, ανήκει στον Λεοπόλδο Φον Ζάχερ-Μαζόχ, τον Αυστριακό συγγραφέα που δάνεισε το όνομα του στον όρο «μαζοχισμός», ενώ ενέπνευσε και τους σπουδαίους Velvet Underground στο διάσημο κομμάτι τους, “Venus in Furs”. Ο Πολάνσκι επιστρατεύει για το εγχείρημα του αυτό τη γυναίκα του, Emmanuelle Seigner, και τον εξαιρετικό Mathieu Amalric, παρουσιάζοντας μας μία σπουδή στους εναλλασσόμενους ρόλους μεταξύ αφέντη και σκλάβου, αλλά και ένα παιχνίδι μεταξύ των ορίων της ψυχολογίας και της σεξουαλικότητας.

Ο Thomas Novachek είναι ένας θεατρικός σκηνοθέτης που ετοιμάζει να ανεβάσει την παράσταση “Venus in Fur”, βασισμένος στο βιβλίο του Μαζόχ. Μιλά στο τηλέφωνο, εκνευρισμένος με το επίπεδο των υποψηφίων για το γυναικείο ρόλο, κι εμείς παρατηρούμε έναν υποβόσκοντα μισογυνισμό(ώ τι περίεργο κ. Πολάνσκι). Έτοιμος να φύγει από το θέατρο, δέχεται την απρόσμενη επίσκεψη μίας γυναίκας που έρχεται αρκετά αργοπορημένη για την οντισιόν. Ο Τhomas προσπαθεί να την ξεφορτωθεί γρήγορα, καθώς το παρουσιαστικό της και η ομιλία της απέχουν έτη φωτός από την ηρωίδα που έχει στο μυαλό του. Σύντομα όμως, ιντριγκάρεται από το γεγονός πως διαθέτει το ίδιο όνομα με την πρωταγωνίστρια της παράστασης(Vanda), ενώ επίσης κατέχει αντίτυπο ολόκληρου του σεναρίου της παράστασης, αντίθετα με τους υπόλοιπους υποψηφίους. Ανεβαίνοντας στο «σανίδι» για την οντισιόν, ο Thomas θα έρθει αντιμέτωπος με τη «μεταμόρφωση» της Vanda σε αριστοκρατική γυναίκα του 19ου αιώνα, με τη μυστηριώδη γυναίκα να διαθέτει στην τσάντα της μέχρι και κουστούμια εποχής! Όσο περνά η ώρα, τόσο περισσότερο υπνωτισμένος φαίνεται με την αινιγματική γυναίκα, και τα πράγματα(και οι ρόλοι) αρχίζουν να περιπλέκονται επικίνδυνα.

Ο Polanski βρίσκεται σε αρκετά καλή κατάσταση. Συνεχίζοντας τη στροφή προς τις μινιμαλιστικές ταινίες δωματίου, έχει την τύχη να πετυχαίνει «διάνα» με την επιλογή των ηθοποιών του. Αν στο “Carnage” διέθετε το εξαιρετικό κουαρτέτο των Christoph Waltz, John C.Reilly, Jodie Foster και Kate Winslet, εδώ το πρωταγωνιστικό δίδυμο με Emmanuelle Seigner και Mathieu Amalric κουβάλα στις πλάτες του το φιλμ, με τις ιδιαίτερες ερμηνείες του. Βέβαια, αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που τους βλέπουμε να ξεδιπλώνουν τις αρετές τους στην ίδια ταινία, καθώς έχει προηγηθεί το εκπληκτικό «The Diving Bell and the Butterfly” 6 χρόνια πριν.

Η Seigner είναι ιδιαίτερα πιστευτή στο διπλό ρόλο της φαινομενικά «κλασσικής ξανθιάς» και της σαγηνευτικής «γυναίκας-δηλητήριο», ενώ ο Amalric μοιάζει απίστευτα με τον Polanski 30 χρόνια πριν, μία επιλογή που σίγουρα δεν είναι τυχαία. Οι διάλογοι είναι έξυπνοι, με αρκετές καλές ατάκες, όπως η «σπόντα» σε αυτούς που προσπαθούν μανιωδώς να βρουν κοινωνικά μηνύματα σε οποιοδήποτε έργο. Παρότι γυρισμένο εξ’ όλοκλήρου στον κλειστό χώρο ενός θεάτρου, η δημιουργική σκηνοθεσία και φωτογραφία αποτρέπει το «Venus in Fur» από το να θεωρηθεί κλειστοφοβικό.

Μεγάλο ρόλο στην ατμόσφαιρα διαδραματίζει το soundtrack του μοναδικού Alexandre Desplat(πεντάκις υποψήφιος για Όσκαρ), απόλυτα υποβλητικό και με κωμικό τόνο ανά στιγμές.

Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για μία πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, που παρότι αποκαλύπτει την συλλογιστική της πορεία αρκετά νωρίς, καταφέρνει να σε κρατήσει με την κλιμακούμενη ροή της.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ