Η Αόρατη Γυναίκα – The Invisible Woman (2013)






 

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας


Σκηνοθεσία: Ralph Fiennes
Σενάριο: Abi Morgan, (Βασισμένο στο βιβλίο της) Claire Tomalin
Πρωταγωνιστούν: Ralph Fiennes, Felicity Jones, Kristin Scott Thomas
Διάρκεια: 111’
Χώρα: Ην. Βασίλειο
Διανομή: Spentzos

 

the-invisible-woman-poster

Στη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα, ο Ralph Fiennes καταπιάνεται με άλλο ένα αγγλικό classic, μετά το σεξπηρικό “Coriolanus” του 2011. Αυτή τη φορά, βασίζεται στο βιβλίο της Claire Tomalin, “The Invisible Woman: The Story of Nelly Ternan and Charles Dickens”, το οποίο αφορά το εξωσυζυγικό ειδύλλιο μεταξύ του σπουδαίου Charles Dickens και της νεαρής ερωμένης του. Εντυπωσιακά φροντισμένη παραγωγή μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, ηθοποιία υψηλότατων standards, αλλά και βραδυφλεγής ανάπτυξη που αποσυντονίζει, είναι τα κύρια συστατικά του φιλμ εποχής του Fiennes.

Βρισκόμαστε στα μέσα του 19ου αιώνα και ο αδιαμφισβήτητος λογοτεχνικός αστέρας της εποχής είναι ο Charles Dickens. Παντρεμένος με την Katey, μία γυναίκα χωρίς ιδιαίτερο υπόβαθρο, «βαρετή», απλά διακοσμητική για την απαραίτητη σταθερότητα της προσωπικότητας που πρέπει να βγάζει προς τα έξω ο σπουδαίος συγγραφέας. Ως λάτρης του ωραίου φύλου, ο Dickens θα προσέξει τη νεαρή ηθοποιό Ellen, μία όχι και τόσο φέρελπη ηθοποιό, αλλά αρκετά όμορφη. Με τη βοήθεια της μητέρας της, θα την προσεγγίσει και θα αρχίσει ένα ειδύλλιο μεταξύ των 2, το οποίο φαινομενικά είναι κάτι που θα επιθυμούσε η οποιαδήποτε γυναίκα. Όσο όμως περνά ο καιρός, ο συγγραφέας συνεχίζει να κρατά το δεσμό μυστικό, καθώς η διάλυση του γάμου του θα είχε επιπτώσεις στη δημοτικότητα του. Η Ellen θα νιώσει όλο και περισσότερο περιθωριοποιημένη και θα αρχίσει να αναρωτιέται αν αξίζει να αντέξει την κατάσταση αυτή για να βρίσκεται μαζί του.

Η αλήθεια είναι πως το φιλμ του Fiennes είναι «χάρμα οφθαλμών» οπτικά και τεχνικά, ενώ και οι ερμηνείες κινούνται σε υψηλά επίπεδα. Κάτι λείπει όμως για να ολοκληρωθεί η φόρμουλα της σφιχτοδεμμένης ταινίας κι αυτό μας αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα. Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την κατάσταση με αυτή ενός νεόκοπου multiplex κινηματογράφου: σίγουρα τα επιμέρους χαρακτηριστικά είναι καλοφτιαγμένα και θελκτικά, αλλά, at the end of the day, η ψυχή απουσιάζει. Κάποια μακρόσυρτα πλάνα και focus της ταινίας μοιάζουν αχρείαστα, το σενάριο σίγουρα επιδεχόταν περαιτέρω ανάπτυξης, ενώ στην ολότητα του, το «The Invisible Woman» κινείται σε βασανιστικά αργό tempo. Όλα τα παραπάνω, συνηγορούν σε ένα εξαιρετικά φωτογραφημένο, πολύ καλά ερμηνευμένο, υπέροχα φροντισμένο(ιδιαίτερα στα κοστούμια), αλλά και πολύ άχρωμο και βαρετό φιλμ.

Αναφερθήκαμε κολακευτικά στις ερμηνείες και πρέπει να κάνουμε ειδική μνεία στην Felicity Jones, η οποία ενσαρκώνει τη νεαρή ερωμένη του Dickens. Εκφράζει τέλεια τα αντικρουόμενα συναισθήματα της ηρωίδας, τον πόνο που συσσωρεύεται μέσα της όσο μεγαλώνει η περιθωριοποίηση. Ίσως η πιο ώριμη εμφάνιση της Βρετανίδας. Όσον αφορά τον Ralph Fiennes, πέρα από την καλή σκηνοθεσία του, αποδίδει ικανότατα την ψυχοσύνθεση και την αυταρέσκεια του χαρακτήρα του, ενός ανθρώπου που πλήττει θανάσιμα από το «απαίδευτο» περί τέχνης κοινό, αλλά τελικά υπακούει σε νόρμες που δε συνάδουν με τον ελιτισμό που αποπνέει ανά στιγμές.

Συνοψίζοντας, το «The Invisible Woman» είναι ένα αρτιότατο φιλμ εποχής που θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται μεταξύ των καλύτερων ταινιών εποχής των τελευταίων χρόνων εάν μας έδινε το κάτι παραπάνω, ιδίως στον τομέα της εξελικτικής του πορείας.


Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ