Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ – I, Daniel Blake (2016)

Η ταινία που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα κερδίζει και τις καρδιές μας

 ★★★½☆ 

Σκηνοθεσία: Ken Loach
Σενάριο: Paul Laverty
Πρωταγωνιστούν: Dave Johns, Hayley Squires, Sharon Percy
Διάρκεια: 100′
Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο/Γαλλία/Βέλγιο
Διανομή: Feelgood Entertainment

yo_daniel_blake_cartelO Daniel Blake είναι ένας άνθρωπος σχετικά μεγάλης ηλικίας που του συμβαίνει αυτό που όλοι εύχονται να μην τους τύχει: παθαίνει έμφραγμα και είναι ανίκανος να δουλέψει. Με μια συνεχή αντίκρουση συναισθημάτων- από την μία η γιατρός του του απαγορεύει να δουλέψει μα ο ίδιος δεν αντέχει να κάθεται άπραγος- γνωρίζεται με μια κοπέλα που φαίνεται ότι δεν αντιμετωπίζει και λίγα, και- όσο απρόσμενο κι αν ήταν- την νιώθει πολύ πιο κοντά του από όσο θα μπορούσε να φανταστεί.

Η νέα ταινία του Ken Loach κέρδισε από την πρώτη στιγμή τις εντυπώσεις, κάτι που έγινε ακόμη πιο ξεκάθαρο μετά την νίκη του μεγάλου βραβείου στις Κάννες τον περασμένο Μάιο. O Dave Johns και η Hayley Squires στους αντίστοιχους πρωταγωνιστικούς ρόλους του Dan και της Katie καταφέρνουν να μας θυμίσουν γιατί ο ηθοποιός έχει την αμεσότερη επιρροή στον θεατή. Με δύο ωμές ερμηνείες, που δεν έχουν ζαχαρένιο κάλυμμα, αφυπνούν, συγκινούν, ενθουσιάζουν το κοινό.

Η ταινία είναι άξιο απορίας πως επιτυγχάνει σε τόσους τομείς. Αυτό που εννοώ είναι ότι το υλικό (σεναριακά τουλάχιστον) δεν θα τραβήξει ιδιαίτερα το ενδιαφέρον καθώς θα σκεφτόταν κανείς ότι «το έχει ξαναδεί». Κι όμως, όχι. Όλα πραγματώνονται τόσο ολοκληρωμένα και πλήρως που στο τέλος του φιλμ ο θεατής μένει εμβρόντητος στην θέση του.

Το πραγματικά εντυπωσιακό είναι οι κορυφώσεις. Είναι σαν όλη η ταινία να είναι χτισμένη πάνω σε αυτές, με σκοπό να οδηγήσει προς τα εκεί- και το αξίζει. Στιγμές που προκαλούν- απλά- ανατριχίλες, και χωρίς μεγάλα μέσα και περιττούς εντυπωσιασμούς. Στιγμές ειλικρινείς, καθημερινές, στιγμές που μας κάνουν να αναθεωρούμε και να εκτιμάμε λίγο παραπάνω αυτά που έχουμε (και πολλές φορές λαμβάνουμε ως δεδομένα).

Μέσα σε 100 λεπτά ο Daniel Blake καταφέρνει να γίνει κομμάτι μας και να ταυτιστούμε μαζί του, κάτι διόλου εύκολα- ειδικά στις μέρες μας. Και ο λόγος είναι πολύ πιο απλός από όσο φαντάζει. Γιατί όλοι «Είμαστε απλά πολίτες. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.»

Αντώνης Τσις

Τον Αντώνη θα τον βρείτε να περιπλανιέται στα σκοτεινά στενά της Αθήνας, αν και στην πραγματικότητα, θα ήθελε να χάνεται στα στενά ενός φιλμ νουάρ. Τα μάτια του μετατρέπουν τα πάντα, αυτόματα, σε κινηματογραφικά πλάνα, ενώ η δυνατότερη ευχή του θα ήταν να μπορούσε να τα καταγράψει, δημιουργώντας ταινίες δίχως ιδιαίτερο νόημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ