Η γοητεία της γυναικείας απελευθέρωσης

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Η ζωή δεν σταματάει πουθενά. Δεν έχει όρια και περιορισμούς. Δεν περιορίζεται και δεν ελέγχεται. Δεν μπαίνουν κανόνες. Ακόμα κι αν προσπαθήσουμε να βάλουμε, οι επιθυμίες μας θα βρουν ένα τρόπο να τους σπάσουν. Να γκρεμίσουν τον τοίχο ανάμεσα στα θέλω μας και στις συμβάσεις που κάνουμε για τον κοινωνικό μας περίγυρο.

Αυτή τη ζωή οφείλει να αποτυπώσει το σινεμά. Την ελεύθερη και την απροσάρμοστη. Την λίγο μποέμ ζωή που μας κάνει να ξεπερνάμε τα εμπόδια και τις ανασφάλειες μας και να ζούμε για μας και όχι για τους άλλους. Ο κινηματογράφος την αποτυπώνει (και) με γυναικεία μορφή. Γιατί η θηλυκή φύση είναι τουλάχιστον στο σινεμά (λόγω πολλών αντρών σκηνοθετών) πιο επιρρεπής στην ειλικρινή, άνευ περιορισμών, έκφραση της συναισθηματικής της καθοδήγησης.

Κάπως έτσι ζούσε τη ζωή της η πρωταγωνίστρια της ομώνυμης ταινίας του Γκοντάρ. Δούλεψε σε δισκοπωλείο, ερωτεύτηκε και προδόθηκε. Η Anna Karina γίνεται από υπάλληλος ενός δισκοπωλείου, επίδοξη σταρ και καταλήγει πόρνη. Είναι όλα επιλογές της; Μάλλον όχι. Σίγουρα όμως η ίδια δείχνει να αρέσκεται στις συνθήκες της ζωής της και να τις εκπληρώνει με αξιοπρέπεια και ήθος, χωρίς να ψάχνει δικαιολογίες ή να απολογείται.

Κάπως έτσι ζούσε τη ζωή της και η Audrey Hepburn στο Breakfast at Tiffany’s. Σε ένα διαμέρισμα στη νέα Υόρκη με ένα γάτο, περίεργους φίλους που κάνουν ακόμα πιο περίεργα πάρτι, ένα κούκλο γείτονα και μια γκλάμουρ γοητεία που παραμένει αξεπέραστη ακόμα και σήμερα που το σινεμά βοηθιέται από τεχνητά στιλιζαρίσματα.

Κάπως έτσι επιλέγουν να ζήσουν η Θέλμα και η Λουίζ όταν πατάνε το γκάζι. Απηυδησμένες από τους άντρες και τις παρανομίες τους αφήνουν πίσω τους το κλειστοφοβικό μοντέλο με τη μορφή φιλήσυχης νοικοκυράς, τον καταπιεστικό σύζυγο και την επιβολή των άλλων πάνω στην αχαλίνωτη και ανεξέλεγκτη φύση τους, για να συνεχίσουν μόνες μαζί.

Κάπως έτσι ζούσε τη ζωή της και η Αμελί στην ομώνυμη ταινία του Γάλλου εικονοκλάστη Jean-Pierre Jeunet. Από μικρή ήταν σκανταλιάρα, και μεγαλώνοντας έγινε από ανασφαλής σερβιτόρα η κοπέλα που ενεργώντας διαισθητικά, θα άλλαξε τις ζωές των ανθρώπων. Είτε απορρυθμίζοντας το ξυπνητήρι του μανάβη είτε κάνοντας την πονηρή προξενήτρα στις συναδέλφους της.

Κάπως έτσι ζούνε τις ζωές τους και οι ηρωίδες των Ωρών, της σπουδαιότερης, μέχρι σήμερα, ταινίας του πρώην θεατρικού Stephen Daldry. Διερωτώνται για το νόημα της ζωής, την ανάγκη για κόσμο και φασαρία, προσπαθούν να ευχαριστήσουν τους φίλους τους και ετοιμάζουν όπως μπορούν ένα κέικ για το σύζυγο που έχει γυρίσει από τον πόλεμο. Ακόμα κι αν οι αποφάσεις τους είναι μερικές φορές τελεσίδικες, είναι σίγουρα απελευθερωτικές και ρηξικέλευθες για το κοινωνικό τους περιβάλλον.

Ακριβώς έτσι ζει και η βραβευμένη στο Βερολίνο, Gloria. Είναι 58 και ξέρει ότι η ζωή δεν τελειώνει ποτέ. Γι’ αυτό βγαίνει, φλερτάρει, ερωτεύεται και και προκαλεί τις ενδορφίνες του εγκεφάλου μας να εκκριθούν σε ένα παιχνίδι ζωής, χρόνου κι έρωτα. Κοιτάζει στα μάτια τις επιθυμίες της, τη μοναξιά της που δεν αντέχει, την οικογένεια της να προχωρά και με αισθαντική ακεραιότητα αδράτει τη μέρα και τη ζωή. Διεκδικεί και δεν παρακαλάει. Και είναι τόσο ψυχικά απελευθερωτική όσο ενός χορός με soundtrack ένα παλιό ιταλικό τραγούδι του Umberto Tozzi.

Διαβάστε όλα τα προηγούμενα Deforming Lens

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ