Η Nicole Kidman είχε μια δύσκολη χρονία

Στην αυστραλιανή πρεμιέρα του Paddingon, η διάσημη ηθοποιός δήλωσε πόσο επίπονη ήταν για εκείνη η περασμένη χρονιά.

«Είχα πολύ καιρό να κάνω μια ταινία που κάνει τον κόσμο να αισθανθεί καλά» δήλωσε η Nicole Kidman αναφερόμενη στην τελευταία της ταινία το Paddingon.

Στην αυστραλιανή πρεμιέρα της ταινίας η διάσημη ηθοποιός δήλωσε πόσο επίπονη ήταν για εκείνη η περασμένη χρονιά. Και δεν έχει και άδικο. Η ταινία στην οποία πρωταγωνίστησε, το Grace tou Monaco αντιμετωπίστηκε από τους κριτικούς με ιδιαίτερη αυστηρότητα και χαρακτηρίστηκε αποτυχία. Εκτός αυτού όμως, και σε προσωπικό επίπεδο η Kidman δεν είχε καλύτερη τύχη. Τον περασμένο Αύγουστο έχασε τον πατέρα της, τον κλινικό  ψυχίατρο Antony Kidman, από καρδιακή προσβολή.

«Η οικογένεια μου υπέστη μια σημαντική τραγωδία. Δεν ήταν η αγαπημένη μου χρονιά. Προσπαθώ όμως να μην είμαι αχάριστη, είμαι ευγνώμων που είμαι ζωντανή» δήλωσε η Kidman σε ερώτηση δημοσιογράφου στο κόκκινο χαλί. «Όλη μου η καριέρα είναι σαν τρενάκι του λούνα παρκ, είμαι τόσο αυθόρμητη στις επιλογές μου και δεν περιμένω τίποτα.» συμπλήρωσε μιλώντας στις κάμερες.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει άδικο. Γιατί πέρα από ταινίες όπως Οι Ώρες, το Moulin Rouge και το Μάτια Ερμητικά Κλειστά που έδιναν άνοδο στην καριέρας της, πρωταγωνίστησε και σε αρκετές αποτυχίες όπως το πρόσφατο Grace tou Monaco και παλιότερα το The Invasion, το Nine και αρκετές ακόμα.

Πάντως η χρονιά κλείνει για εκείνη ευχάριστα και με χαμόγελο αφού η πιο πρόσφατη ταινία της, το Paddingon ζέστανε την καρδιά του αγγλικού κοινού και έφτασε στο νούμερο ένα σε εισπράξεις στη Μεγάλη Βρετανία. Εκεί η Nicole Kidman υποδύεται μια σατανική ταριχεύτρια ζώων που φέρνει τα πάνω κάτω στον Paddingon και την οικογένεια που τον φιλοξενεί.

Η ταινία αυτή θα κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες στις 11 Δεκεμβρίου και αφού προσέφερε στην πρωταγωνίστρια του μια ανακούφιση από μια ομολογουμένως δύσκολη χρονιά, υπόσχεται να ζεστάνει τις χειμωνιάτικες νύχτες σε όλον τον πλανήτη.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*