Η Συμμορία των Μάγων – Now You See Me (2013)

...

type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>

 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία:Louis Leterrier
Σενάριο: Ed Solomon, Boaz Yakin, Edward Ricourt
Πρωταγωνιστούν: Jesse Eisenberg, Mark Ruffalo, Woody Harrelson, Isla Fisher, Dave Franco, Mélanie Laurent, Morgan Freeman, Michael Caine
Διάρκεια: 115’
Χώρα: Η.Π.Α., Γαλλία
Διανομή: Odeon

 

Το σινεμά είναι η τέχνη της αυταπάτης. Ένα καλός σκηνοθέτης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα ταλαντούχος ταχυδακτυλουργός όπου με την ταινία του δημιουργεί έναν κόσμος ψευδαισθήσεων προκαλώντας τον εντυπωσιασμό με τα τρικ του και τις γρήγορες, αλλά πάντα μέσα στην ακρίβεια, κινήσεις του. Ο σκηνοθέτης πρέπει να καταφέρει να κρατήσει το μυστήριο και το ενδιαφέρον σου μέχρι το τέλος, χωρίς να αποκαλύψει το μυστικό του έτσι ώστε να σε κάνει να αναρωτιέσαι για πάντα «πως το ‘κανε»;

Έτσι και ο Λουί Λετεριέ προσπαθεί να μιμηθεί προηγούμενους σκηνοθέτες, όπως τον Κρίστοφερ Νόλαν και τον Νηλ Μπούργκερ, εισβάλλοντας κι αυτός στον κόσμο των ψευδαισθήσεων με την «Συμμορία των Μάγων», η οποία όμως αποδεικνύεται περισσότερο ως ένα φτηνό τρικ παρά ως κάτι μαγικό.

Oι Ντάνιελ Άτλας (Τζέσε Άιζενμπεργκ), Μέριτ Μακίννει (Γούντι Χάρελσον), Χένλι Ρίβς (Άιλα Φίσερ) και Τζάκ Γουάιλντερ (Ντέιβ Φράνκο), είναι οι δεξιοτέχνες «Τέσσερις Καβαλάρηδες», οι οποίοι – ως σύγχρονοι Ρομπέν των Δασών –καταφέρνουν να ληστέψουν τα πιο καλά φυλασσόμενα χρηματοκιβώτια διεθνώς, παίζοντας με τη δύναμη του μυαλού – και τα νεύρα των διωκτικών αρχών! Η ομάδα των τεσσάρων, μοντέρνων, μάγων συγκλονίζει τη διεθνή κοινή γνώμη, θέλγοντας το κοινό της με μια σειρά από τολμηρές και πρωτότυπες ληστείες, κάνοντας χρήση εντυπωσιακών τεχνολογικών τρικ, τα οποία αφήνουν το κοινό τους πάντα με το στόμα ανοιχτό. Απέναντί τους, συναντάμε τους Ντίλαν Ρόουντς (Μάρκ Ράφαλο) και Άλμα Ντρέι (Μελανί Λοράν), δύο ειδικά εκπαιδευμένους πράκτορες του FBI και της Ιντερπόλ αντίστοιχα, οι οποίοι παρακολουθούν από απόσταση αναπνοής τη δράση των τεσσάρων, προκειμένου να προβλέψουν την επόμενή παράνομη δραστηριότητά τους. Καθώς πασχίζουν να προβλέψουν τα επόμενα βήματά των «Καβαλάρηδων» και όσο περισσότερο πλησιάζουν στη βάση της δράσης της ομάδας, τόσο περισσότερο περιπλέκεται και η κατάσταση, μέχρι που, τελικά, κανείς δε θα μπορεί να αποφανθεί με βεβαιότητα τι είναι αλήθεια και τι ψέμα!

Πρώτος κανόνας της μαγείας: πάντα να είσαι ο πιο έξυπνος άνθρωπος στην αίθουσα, κατά τον Ντάνιελ Άτλας, και αυτό ακριβώς προσπαθεί ο Λετεριέ να πετύχει από την αρχή της ταινίας του. Να γίνει ο μάγος κινηματογραφιστής όπου, ακόμα και με τα πιο βασικά ειδικά εφέ από εποχής Ζορζ Μελιέ, να σε κάνει στο τέλος της ταινίας να αναφωνήσεις «μα πως το ‘κανε», με το εντυπωσιακό καστ ως τους βοηθούς του. Όμως όσο και να προσπαθεί πάντα βρίσκεται ένα ή δύο βήματα πίσω από μεγάλους θαυματοποιούς κινηματογραφιστές της εποχής του. Μέσα από γρήγορες κινήσεις τις κάμερας και ακόμα πιο γρήγορο μοντάζ, προσπαθεί να σου αποσπάσει την προσοχή από το κενό και ανούσιο σενάριό του το οποίο, από ένα σημείο και μετά, πραγματικά ξεφεύγει από κάθε λογική.

Δεύτερος κανόνας των μάγων: ποτέ, μα ποτέ, μην αποκαλύψεις το μυστικό σου. Και όμως η ταινία ξεκινά με τα πιο δυνατά της χαρτιά και δημιουργεί τον κατάλληλο θαυμασμό, αλλά από εκεί πέρα μπλέκεται σε μια σειρά από ανατροπές και αποκαλύψεις και έτσι χάνει τον όποιο δυναμισμό μπορεί να είχε από την αρχή. Έχοντας ήδη χρησιμοποιήσει όλους τους άσσους που είχε κάτω από το μανίκι του, ο Λετεριέ μένει ανήμπορος να κρατήσει τις ισορροπίες, χάνει τον έλεγχο γρήγορα του όλου εγχειρήματος του και μέχρι το τέλος η ταινία διαλύεται τόσο εύκολα όπως ένα κάστρο από τραπουλόχαρτα. Ακόμα και η μεγάλη ανατροπή στο φινάλε χάνει την σημασία της μετά από την εκατοστή ανατροπή που είχε δεις μισή ώρα πριν.

Τρίτος κανόνας της μαγείας: ποτέ μην επαναλαμβάνεις το τρικ μπροστά στο ίδιο κοινό. Ο Λετεριέ επαναλαμβάνει την ίδια φόρμουλα τρεις φορές μέσα σε λίγες ώρες: το σόου των μάγων, εξήγηση, κυνηγητό, και πάλι από την αρχή. Μπορεί η πρώτη φορά να σε κάνει να αναφωνήσεις ένα «γουάου!», αλλά την δεύτερη και την τρίτη φορά απλά δεν σε νοιάζει. Μέσα σε όλα αυτά οι χαρακτήρες της ταινίας παραμένουν κενοί, δεν αναπτύσσονται σχεδόν καθόλου και στον Λετεριέ φαίνεται πως δεν τον ενδιαφέρουν και τόσο όσο τα οπτικά τρικ του. Αποτέλεσμα; Όλο αυτό το ταλέντο των εκπληκτικών αυτών ηθοποιών, που όσο κι αν μοχθούν, πάει χαμένο.

Η «Συμμορία των Μάγων» έχει μια υπέροχη κεντρική ιδέα που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε έναν διασκεδαστικό κλώνο της «Συμμορίας των 11». Αλλά ο Λετεριέ αποτυγχάνει να συμμορφωθεί με τους τρεις απλούς αυτούς κανόνες της μαγείας και αποδεικνύεται περισσότερο ως «μαθητευόμενος μάγος» παρά ως «άρχοντας των ψευδαισθήσεων» ενώ παρακολουθώντας την ταινία του, αν και έχει κάποιες διασκεδαστικές στιγμές, στο τέλος νιώθεις ότι έπεσες θύμα απάτης.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ