Η Τέλεια Ομορφιά – La grande bellezza / The Great Beauty (2013)

...






 

Γράφει ο Πέτρος Θεοδωρίδης


Σκηνοθεσία: Paolo Sorrentino
Σενάριο: Paolo Sorrentino, Umberto Contarello
Πρωταγωνιστούν: Toni Servillo, Carlo Verdone, Sabrina Ferilli
Διάρκεια: 142’
Χώρα: Ιταλία, Γαλλία
Διανομή: Feelgood

 

Η Τέλεια Ομορφιά  La grande bellezzaΡώμη, εν μέσω μεγαλοπρεπούς θέρους. Τουρίστες συρρέουν στον λόφο Γιανίκουλουμ. Ένας Ιάπωνας καταρρέει από την πολλή ομορφιά. Ο Jep Gamberdella –ένας εμφανίσιμος άντρας με ακαταμάχητη γοητεία, παρ’ όλα τα πρώτα σημάδια των γηρατειών- απολαμβάνει στο μέγιστο την κοινωνική ζωή της πόλης. Παρευρίσκεται σε σικ δείπνα και πάρτι, όπου το λαμπερό του πνεύμα και η ευχάριστη παρουσία του είναι πάντα ευπρόσδεκτα. Ένας επιτυχημένος δημοσιογράφος και αμετανόητος γόης, είχε γράψει στα νιάτα του ένα μυθιστόρημα που του εξασφάλισε ένα λογοτεχνικό βραβείο και τη φήμη του καταπιεσμένου καλλιτέχνη. Καμουφλάρει τη δυσφορία του με κυνισμό, που τον κάνει να βλέπει τον κόσμο με πικρόχολο σαρκασμό. Στην ταράτσα του διαμερίσματος του, με θέα το Κολοσσαίο, οργανώνει πάρτι όπου «Το Ανθρώπινο Σύστημα» -ο τίτλος του μυθιστορήματος του- ξεγυμνώνεται και όπου διαδραματίζεται η κωμωδία της ανυπαρξίας. Κουρασμένος από τον τρόπο ζωής του, ο Jep καμιά φορά ονειρεύεται να ξαναπιάσει το γράψιμο, στοιχειωμένος από τις αναμνήσεις ενός νεανικού έρωτα. Θα τα καταφέρει όμως; Μπορεί να ξεπεράσει τη βαθειά αποστροφή του για τον εαυτό του και τους άλλους σε μια πόλη της οποίας η εκθαμβωτική ομορφιά παραλύει;

Με μια σειρά χλιδάτων υποψηφιοτήτων – ανάμεσά τους το Φεστιβάλ των Καννών και τα Oscar – ο Πάολο Σορεντίνο που δόξα των Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης σήμερα θεωρείται παλιός γνώριμος του ελληνικού κοινού, επιστρέφει με μια νέα ταινία, αντιπροσωπευτική όχι μόνο της δικής του πληθωρικότητας αλλά και του ιταλικού κινηματογράφου εν γένει, με ιδιαίτερη αναφορά σε αυτόν του Παζολίνι και του Φελίνι. Αφήνοντας λοιπόν τη σημαδιακή του επιτυχία, Il Divo, και το «χαριτωμένο» μαφιόζο δεξιό πολιτικό που γκαντέμιασε και τον περασμένο Μάιο αποδήμησε εις Κύριον, επανέρχεται με ένα παρακμιακό αλλά συνάμα παρακμιακό πορτραίτο της Ρώμης.

Από το Φελίνι και το Σατυρικόν, τον Τίντο Μπρας και τον Καλιγούλα του και φυσικά τον Πασολίνι και το Σαλό του, έχουμε πάρει μια ιδέα για τα επίπεδα στα οποία κυμαίνεται η κατάσταση στην περιοχή όταν τα πράγματα πάνε στραβά. Η ταινία του Σορεντίνο όμως, δεν είναι κάποια σεξουαλική εξτραβαγκάντζα. Έναν ζάμπλουτο, μπον βιβέρ και ανενεργό συγγραφέα ακολουθεί, στην προσπάθειά του να πνίξει την αυξανόμενη αίσθηση ματαιότητας που τον καταλαμβάνει, με τόνους σεξουαλικής υπερβολής και κραιπάλες. Μια προσπάθεια όμως, που εν τέλει δεν έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Όσα ο πρωταγωνιστής με μεγάλη προσπάθεια και άφθονο χρήμα προσπαθεί να κερδίσει, τα χάνει στον τάφο του ανεκπλήρωτου. Αντί να γεμίζει τη ζωή του με τις παρδαλές και αισθησιακές αναπαραστάσεις που με πάθος κυνηγάει, την αδειάζει από κάθε περιεχόμενο. Αποδεικνύεται, πως πίσω από αυτού του τύπου τον διονυσιασμό, κρύβεται μάλλον αμηχανία και όχι δύναμη.

Vanita di Vanita. Μια ταινία που μάλλον έρχεται σε λάθος εποχή και απευθύνεται σε ανθρώπους που βιώνουν άλλες συνθήκες. Ο Σορεντίνο που τόσο συχνά αποκαλούν Φελίνι, σκοντάφτει στην ίδια την υπερβολή που προσπαθεί να στήσει. Γίνεται φλύαρος, υπερβολικός. Αναμφίβολα κουραστικός. Δεν έχει καμία σχέση με τη φωτογραφική αρτιότητα των καλλιτεχνικών του προγόνων, με την υπερβατική παρακμή της Ιουλιέττας των Πνευμάτων, του Σατυρικόν, του Dolce Vita ή του Καζανόβα. Ενδεχομένως, το This Must Be the Place και το Il Divo, να μας άρεσαν υπερβολικά και να γινόμαστε αυστηροί. Ενδεχομένως η ντόλτσε βίτα να μας φαίνεται ξένη προς την πραγματικότητα που βιώνουμε και να αμυνόμαστε. Όπως και να’ χει, 140 λεπτά ήταν αυτά και η υποψηφιότητες γεννούν προσδοκίες.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ