Η ζωή της Αντέλ και η ρώσικη gay προπαγάνδα

Blue is the Warmest Colour Adele and EmmaΓράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Η περσινή βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα ταινία στις Κάννες, η Ζωή της Αντέλ βρίσκεται στο στόχαστρο από τον αμφιλεγόμενο ρωσικό νόμο που έχει σκοπό να «προφυλάξει» τους θεατές από τη λεγόμενη gay προπαγάνδα.

Τα μέλη του Συνδέσμου του Safe Internet της Μόσχας ( LBI ) διαμαρτυρήθηκαν στις τοπικές εισαγγελικές αρχές και στο ρωσικό υπουργείο πολιτισμού ότι η ταινία του Abdellatif Kechiche παραβιάζει τον νόμο που έχει επιβάλει η ρωσική κυβέρνηση. Πέρα από το προφανές ερωτικό στοιχείο της υπόθεσης, κατηγορούν την ταινία και λόγω των δηλώσεων των πρωταγωνιστριών Adèle Exarchopoulos και Léa Seydoux ότι ο σκηνοθέτης τις κούρασε και τις πίεσε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.

Σύμφωνα με δηλώσεις του διευθυντή του LBI, Denis Davydov στην τοπική καθημερινή εφημερίδα Izvestia, η ταινία έχει αρκετές πορνογραφικές σκηνές με δύο γυναίκες που επιδίδονται σε λεσβιακό σεξ και η μία υποτίθεται ότι είναι 15χρονή. Το ότι η ηθοποιός Adèle Exarchopoulos είναι 18 ετών δεν έχει καμία σημασία, συμπληρώνει ο Davydov γιατί το κοινό την αντιλαμβάνεται ως ανήλικη.

Η ταινία έχει ήδη προβληθεί και ολοκληρώσει την πορεία της στις Ρωσικές αίθουσες αλλά ο σκοπός του περιορισμού που προσπαθεί να πετύχει το LBI αφορά τη μετέπειτα πορεία της στα videoclub και στις ενδεχόμενες τηλεοπτικές της προβολές.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η συγκεκριμένη ταινία ήταν στο στόχαστρο των αντι-gay οργανώσεων στη Ρωσία. Τον περασμένο Νοέμβρη έγινε διαδήλωση κατά τη διάρκεια της προβολής της ταινίας στο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Αγίας Πετρούπολης.

Ότι κι αν λένε βέβαια οι οργανώσεις αυτές ή ο οπισθοδρομικός νόμος του Πούτιν, η ταινία έχει ήδη αφήσει το στίγμα της στο παγκόσμιο σινεμά, όχι μόνο λόγω των πολλαπλών βραβεύσεων αλλά και της σχεδόν καθολικής αποδοχής και αγάπης του κοινού που ένιωσε μαζί με την Αντέλ την ανάγκη για ζωή και έρωτα πέρα από προκαταλήψεις και λοιπούς κοινωνικούς περιορισμούς.

Διαβάστε την κριτική της ταινίας

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ