Ida (2013)

Η πρωτοεμφανιζόμενη πρωταγωνίστρια είναι αποκάλυψη και κουβαλά όλη την ταινία πάνω της.






 


Σκηνοθεσία: Pawel Pawlikowski
Σενάριο: Pawel Pawlikowski, Rebecca Lenkiewicz
Πρωταγωνιστούν: Agata Kulesza, Agata Trzebuchowska
Διάρκεια: 82’
Χώρα: Ην. Βασίλειο/Πολωνία/Δανία/Γαλλία
Διανομή: Strada

 

ida-poster-334-bΌσο και αν η μόδα με το ασπρόμαυρο στο σύγχρονο σινεμά έχει κάπου ξεφύγει και πολλές φορές επιβάλλεται στο περιεχόμενο, πάντα θα βγαίνει κάποια ταινία που το χρησιμοποιεί τόσο σωστά και θα συγχωρούμε τα πάντα. Μια τέτοια περίπτωση είναι και η «Ida» του Pawel Pawlikowski. Ο πολωνός σκηνοθέτης κοιτάζει κατάματα το παρελθόν της χώρας του μέσα από μια προσωπική ιστορία και νικητής αναδεικνύεται το ίδιο το σινεμά.

Η υπόθεση τοποθετείται στην Πολωνία του 1962. Η Anna, μια ορφανή μαθήτρια καλόγρια μεγαλώνει στο μοναστήρι και όταν πια έχει έρθει ο καιρός να ορκιστεί καλόγρια, η Ηγουμένη την ενημερώνει ότι πρώτα θα πρέπει να συναντήσει το μόνο εν ζωή συγγενικό της πρόσωπο, την θεία της Wanda. Η αδερφή της μητέρας της, η οποία είναι εκ διαμέτρου αντίθετη από την ίδια, της αποκαλύπτει ότι είναι Εβραία και ότι το πραγματικό της όνομα είναι Ida. Οι δύο γυναίκες ξεκινούν μαζί ένα ταξίδι αναζήτησης της αλήθειας για την οικογένειά τους, με σκοπό να ανακαλύψουν ποιες είναι και που ανήκουν πραγματικά.

Η αλήθεια είναι πως διαβάζοντας την υπόθεση δε συγκινείσαι και ιδιαίτερα. Ή μάλλον όχι στο 2014. Έχουμε δει πολλές φορές την αναζήτηση της ταυτότητας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως επίσης και την αναπαράσταση του Κομμουνισμού στην Πολωνία των 60s. Αυτό που αλλάζει εδώ είναι όμως η ματιά του Pawlikowski.

Σε συνδυασμό με τη φανταστική φωτογραφία που δημιουργεί μερικά από τα πιο όμορφα κάδρα που έχουμε δει φέτος στο σινεμά, δημιουργεί ένα πολύ προσωπικό οδοιπορικό που αν και τοποθετείται μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, δεν ενδιαφέρεται να ασχοληθεί ιδιαίτερα με αυτό. 80 λεπτά είναι αρκετά για να αναπτυχθεί και να ολοκληρωθεί η ιστορία, η οποία ως στήριγμα δεν έχει την πολιτική και κοινωνική τάξη πραγμάτων της εποχής, αλλά η συλλογική μνήμη ως αποτέλεσμα της προσωπικής και πρωτίστως το συναίσθημα.

Τίποτα από όλα αυτά δε θα λειτουργούσε βέβαια δίχως την παρουσία της Agata Trzebuchowska στο επίκεντρο. Η πρωτοεμφανιζόμενη πρωταγωνίστρια είναι αποκάλυψη και κουβαλά όλη την ταινία πάνω της. Διαθέτει μια εξωγήινη διακριτική γοητεία και ο τρόπος που μαγνητίζει την κάμερα μαρτυρά εμπειρία χρόνων. Κάπως έτσι η εμφάνιση των κόκκινων μαλλιών της στο ασπρόμαυρο φόντο δημιοργεί μια τρομερά δυνατή εικόνα που αξίζει να τη δεις στο σινεμά και μόνο σε αυτό.

Εκεί που άλλες ταινίες που ασχολούνται με την ιστορική μνήμη δοκιμάζουν να την αναβιώσουν με μεγάλες παραγωγές, ο Pawlikowski κερδίζει το στοίχημα μένοντας όσο πιο απλός γίνεται. Το ασπρόμαυρό του ξεκουράζει και δεν προδίδει εποχή, η αισθητική του σε κερδίζει και ελπίζουμε αυτή να είναι η αρχή μιας σπουδαίας καριέρας για την Trzebuchowska. Μη διστάσετε.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

 

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*