Inception (2010)

...






 


Σκηνοθεσία: Christopher Nolan
Σενάριο: Christopher Nolan
Πρωταγωνιστούν: Leonardo DiCaprio, Joseph Gordon-Levitt, Ellen Page,Tom Hardy, Ken Watanabe, Marion Cotillard


Διάρκεια: 148’
Χώρα: Η.Π.Α., Αγγλία

 

Ο Ντομ Κομπ (Λεονάρντο Ντι Κάπριο) είναι ένας επιδέξιος ληστής και άσσος στην επικίνδυνη τέχνη της εκμαίευσης: μπορεί να κλέψει πολύτιμα μυστικά από τα βάθη του υποσυνείδητου τη στιγμή που το θύμα του κοιμάται βαθιά και το πνεύμα του είναι πάρα πολύ ευάλωτο. Η σπάνια ικανότητα του Κομπ τον έχει καταστήσει πολύτιμο παίκτη στην επικίνδυνη σκακιέρα της εταιρικής αντικατασκοπείας, αλλά και διεθνή φυγά, αφαιρώντας του ό,τι έχει αγαπήσει στη ζωή του. Ο Κομπ όμως, δέχεται μια πρόταση που μπορεί να τον εξιλεώσει. Μια τελευταία δουλειά που μπορεί να του χαρίσει πίσω τη χαμένη του ζωή αρκεί να καταφέρει το αδύνατο – την γένεση (inception). O Κομπ και η ομάδα του που απαρτίζεται από ειδικούς πρέπει να καταφέρουν το αντίθετο απ’ ό,τι έκαναν ως τώρα. Ο στόχος τους πλέον δεν είναι να κλέψουν μια ιδέα, αλλά να καλλιεργήσουν μια καινούργια. Αν τα καταφέρουν, θα σκηνοθετήσουν το τέλειο έγκλημα. Όμως, κανένας σχεδιασμός δεν είναι αρκετά προσεκτικός ούτε οι ικανότητές τους μπορούν να διασφαλίσουν ότι θα ξεφύγουν από τον πιο επικίνδυνο εχθρό τους, που δείχνει να μπορεί να προβλέψει κάθε τους κίνησή. Έναν εχθρό που μόνο ο Κομπ θα μπορούσε να προβλέψει.

O Christopher Nolan έχει δημιουργήσει εδώ ένα αριστοτεχνικό, πανέξυπνο παιχνίδι του μυαλού που μπέρδεψε, αποθεώθηκε, σχολιάστηκε και αναλύθηκε όσο λίγες ταινίες του σύγχρονου σινεμά. Η δομή της ταινίας, ενώ παίζει με τα όρια του συνειδητού και του ασυνείδητου εξελίσσεται σωστά λόγω του άριστου μοντάζ και σε σημεία ενθουσιάζει, συγκινεί και συνεπαίρνει στην αγωνιώδη ατμόσφαιρα της. Βραβεύτηκε δικαίως με 4 Oscar, κυρίως τεχνικά αλλά έχασε το Oscar σεναρίου από το The King’s Speech. Πέρα όμως από την τεχνική της αρτιότητα όμως, η ταινία του Nolan μιλάει για ένα μελλοντολογικό σύμπαν όπου η τεχνολογία μπορεί να αφοπλίσει τον άνθρωπο από την ιδιωτικότητα του και ταυτόχρονα ψάχνει μέσα στο λαβύρινθο της ανθρώπινης ψυχής για τις εμπειρίες και τα βιώματα που μας ορίζουν.

Αποτελεί την τρανταχτή απόδειξη ότι το mainstream σινεμά μπορεί είναι και σκεπτόμενο!

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ