Το Reel στο In-Edit Festival 2016 – Οι ταινιες που ειδαμε

Και μας θύμισαν την αναγκαιότητα της μουσικής

Το InEdit Festival διεξήχθη ξανά στην Αθήνα με επιτυχία, αυτή τη φορά με έδρα τις αίθουσες της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν ως είθισται θερμή.

Αυτές είναι οι ταινίες που παρακολούθησε το Reel:

Mistaken For StrangersTom Berninger

mistaken-for-strangers3

Συχνά ακούμε για συγκροτήματα που απαρτίζονται από δύο αδέλφια, συχνά ανταγωνιζόμενα μεταξύ τους στην έμπνευση, τη φήμη. Τι συμβαίνει όμως όταν ο πρώτος είναι frontman μιας παγκοσμίως επιτυχημένης μπάντας, και ο δεύτερος ένας μάλλον «ανεπιτυχής» καλλιτέχνης;

Ο Tom Berninger κινηματογραφεί τον αδερφό του Matt, τραγουδιστή του συγκροτήματος The National μιας από τις καλύτερες indie rock μπάντες των τελευταίων ετών, που γνώρισε αναπάντεχη επιτυχία το 2007 όταν κυκλοφορούσε τον τέταρτο δίσκο της. Τον ακολουθεί σε κάθε του βήμα, συναυλία, περιοδεία, συνέντευξη τύπου.

Η σκηνοθετική μαεστρία της ταινίας εντοπίζεται στον τρόπο του Berninger να τη μετατρέπει σε μια εμπειρία που δεν περιορίζεται στο συγκρότημα. Το ντοκιμαντέρ προοδευτικά διηγείται τη σχέση μεταξύ δύο αδελφών, και σημαντικότερα, τα προσωπικά αδιέξοδα του καθενός που νιώθει την ανάγκη να εκφραστεί και να αφήσει το στίγμα του στον κόσμο.

Ιδιαίτερα η τελευταία ενότητα αποτελεί μια υπέροχη υπενθύμιση πως τίποτα δεν έχει σημασία πέρα από την περίθαλψη της καθημερινής ευτυχίας μας, ή αλλιώς όπως λέει και ο Matt: «You’ve got to fake success».

The Amazing Nina Simone – Jeff L. Lieberman

amazingsimone

Στα μουσικά ντοκιμαντέρ εκείνο που συνήθως αντικρίζουμε πρώτο είναι ο καλλιτέχνης, το συγκρότημα ή το είδος στο οποίο αναφέρεται. Η ταινία του Lieberman όμως ξεκινά με.. καθηγητές πανεπιστημίου -ειδικούς στο έμφυλο ζήτημα- και ακτιβιστές της δεκαετίας του ’60. Γεγονός που δε θα έπρεπε να παραξενεύει, καθώς συστήνουν τη Nina Simone.

Η πολιτικοποιημένη πλευρά της είναι μάλλον η λιγότερο προβεβλημένη, γι’ αυτό και αποτελεί την αφόρμηση αυτού εδώ του ντοκιμαντέρ. Σύντομα πραγματοποιεί τη σύνδεση με την παιδική της ηλικία, καθώς από πολύ μικρή γνώρισε το φιλόξενα ρατσιστικό πρόσωπο του αμερικανικού Νότου, τον οποίο ποτέ της δεν ανέχτηκε και μαζί του ποτέ δε συμβιβάστηκε.

Οι δεκαετίες αυστηρής εξάσκησης στο πιάνο της πρόσφεραν υποτροφίες σε πανεπιστήμια, και την ευκαιρία να βγάλει τα προς το ζην ως πιανίστρια σε clubs. Έτσι ξεκίνησε να τραγουδά, και δεν άργησε να κυκλοφορήσει ο πρώτος της δίσκος. Η ίδια πειθαρχία την ακολούθησε σε όλη της τη ζωή, που στιγματίστηκε από τα ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα, τις αλλεπάλληλες συναυλίες, και τα προσωπικά αδιέξοδα.

Εξαιρώντας τον ανά στιγμές ερασιτεχνισμό που επιδεικνύει η ταινία του Lieberman, η μοναδική φωνή της Simone δεν μπορεί παρά να αφήσει μια ανατριχιαστική αίσθηση, η οποία μένει για ώρα μετά το τέλος της προβολής, με μια ταυτόχρονη στενάχωρη συνειδητοποίηση πως η υπέροχη μουσική της υπέπεσε και αυτή στις αρπακτικές διαθέσεις της μουσικής βιομηχανίας.

Danny Says – Brendan Toller

danny-says-5

Ο Danny Fields αποτέλεσε έναν από τους πυλώνες της μουσικής βιομηχανίας των δεκαετιών του ’60 και του ’70, χτίζοντας την καριέρα εκατοντάδων συγκροτημάτων που σήμερα θεωρούνται αξεπέραστα και αριστουργηματικά, αναφέροντας ενδεικτικά τους The Velvet Underground και τους Ramones.

Έχοντας ζήσει κυριολεκτικά τα πάντα, ο Toller δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει παρά να αφήσει τον Fields να λέει ιστορίες, και ακριβώς αυτό συμβαίνει δικαίως. Οι αφηγήσεις παρεμβάλλονται από σκηνοθετημένα πλάνα, μουσικούς, και φυσικά μοναδικό soundtrack.

Είναι πραγματικά αδιανόητο πόση αριστουργηματική μουσική κυκλοφορούσε εκείνη την εποχή, και ο τρόπος που κατάφερε να φτάσει στα αυτιά εκατομμυρίων. Ειδικά όταν ταυτόχρονα η μουσική βιομηχανία είχε αρχίσει να εδραιώνεται και να θεμελιώνει τον τρόπο που όλοι ακούνε μουσική, λειτουργώντας περισσότερο ως επιχειρηματίες και λιγότερο ως οπαδοί-ακροατές. Ο Fields βρισκόταν στο μεταίχμιο, και γι’ αυτό το λόγο διατήρησε την ικανότητα να ανακαλύπτει την επόμενη μπάντα που θα γράψει ιστορία.

Δεν αποφεύγεται η υπερπληροφόρηση, παρόλα αυτά το «Danny Says» παραμένει μια διασκεδαστική ταινία για έναν άνθρωπο που μπορούσε να κάνει ακόμα και ένα φαινομενικά αστείο καλλιτέχνη να έχει επιτυχία.

Blur: New World Towers – Sam Wrench

blur2

Η μουσική των Blur στιγμάτισε τη δεκαετία του ’90, και η περσινή δισκογραφική επιστροφή τους μετά από χρόνια διάλυσης του σχήματος έγινε δεκτή με διθυράμβους.

Ο Sam Wrench αναζητεί τον τρόπο με τον οποίο τα μέλη της μπάντας βρέθηκαν ξανά να ηχογραφούν μουσική. Κι αυτός μοιάζει να στάλθηκε από τη μοίρα, καθώς, εν μέσω περιοδείας επανένωσης, μια ακύρωση τους καθήλωσε στο Hong Kong και για πέντε μέρες έγραφαν ασταμάτητα κομμάτια. Το session αυτό έμεινε για καιρό στο ράφι, μέχρι ο κιθαρίστας Graham Coxon να πάρει την πρωτοβουλία και να το μιξάρει.

Η κάμερα του Wrench επιτυγχάνει να μεταφέρει το κλίμα που επικρατούσε, αποτυγχάνει όμως στο να διατηρήσει μια συγκροτημένη αφήγηση, κι έναν σταθερό ρυθμό. Από τη μέση και μετά της ταινίας, ο χρόνος αναλώνεται σε live εκτελέσεις κομματιών, και στην υπενθύμιση του πόσο μοναδικά και τέλεια ήταν στο session της Κίνας. Αδικώντας κάπως την μπάντα, και τον πράγματι όμορφο δίσκο που κυκλοφόρησαν.

The Sad And Beautiful World of Sparklehorse – Alex Crowton & Bobby Dass

sparklehorse

Υπάρχει μια μουσική που ψιθυρίζεται και την ίδια στιγμή είναι εκκωφαντική. Αποτελεί βίωμα και απόλυτη συγκίνηση. Αυτή είναι η μουσική του Mark Linkous, ενός ανθρώπου που συνέθεσε μοναδικά τραγούδια και σχεδόν δημιούργησε αυτό που πλέον χαρακτηρίζουμε ως lo-fi.

Με την καθοδήγηση της φωνής της Angela Faye Martin, μεταφερόμαστε στο ψυχικό του κόσμο, και στα γεγονότα που τον σημάδεψαν, χωρίς οι σκηνοθέτες τις ταινίας να συμβιβάζονται με μια συνεντευξιακή αφήγηση. Σκηνοθετούν υπέροχες ενότητες ως video clip των κομματιών των Sparklehorse που μοιάζουν να έρχονται από μια παλαιότερη εποχή και δένουν ιδανικά με όσα ακούγονται.

Η τραγική κατάληξη του Linkous προστίθεται σε μια σειρά από θανάτους που θα μπορούσαν να αποφευχθούν, όμως η εύθραυστη φύση των ίδιων από τη μία, και η ψυχρή αντιμετώπισή τους ως εκτελεστικά όργανα της μουσικής τους από τους υψηλά υφιστάμενους των δισκογραφικών απ’ την άλλη, εγγυώνται ένα δύσβατο δρόμο προς ένα τελικώς αναπόφευκτο τέλος.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*