Η Ελιάνα Αμπραβανέλ μιλά στο Reel.gr για το «Roughcut»

...

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή

Πάντα είναι μεγάλη τιμή για εμάς όταν οι συντελεστές των ταινιών δέχονται να μας μιλήσουν για το κινηματογραφικό τους έργο και την ζωή τους, καθιστώντας μας έτσι πιο ενεργητικούς δέκτες απέναντι στο εκάστοτε δημιούργημά τους, και στους λόγους οι οποίοι τους ώθησαν στην «κατασκευή» του.

Σήμερα λοιπόν φιλοξενούμε στο Reel.gr την συνέντευξη που μας παραχώρησε Ελιάνα Αμπραβανέλ σκηνοθέτης του «Roughcut», ενός από τα καλύτερα ελληνικά ντοκιμαντέρ που θα δεις τελευταία, το οποίο ξεχώρισε τόσο με την παρουσία του στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Θεσσαλονίκης, όσο και στο Outview Festival, καθότι πραγματεύεται την καθημερινή ζωή της Bambie, μιας σαραντάχρονης τρανσέξουαλ που ζει, εργάζεται και παλεύει στην Ελλάδα του σήμερα.  Ας δούμε όμως τι μας είπε η ίδια η δημιουργός.

Πως αποφασίσατε στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία σας, να ασχοληθείτε εν μέρει και με το θέμα του «transgender»;

Το γεγονός οτι η ηρωίδα μου είναι «transgender» ήταν μόνο το έναυσμα, αυτό που με τράβηξε ήταν η πολύπλευρη δυνατή προσωπικότητά της και το πείσμα της να ξεπερνά τις δυσκολίες με χαμόγελο όποιες και αν είναι αυτές.

Τι σας οδήγησε στο να σκηνοθετήσετε ένα ντοκιμαντέρ, αντί να κάνετε το μεγάλου μήκους ντεμπούτο σας με μια αφηγηματικού περιεχομένου ταινία;

Οι πραγματικές ιστορίες πάντα με ενδιέφεραν περισσότερο, παρόλο που οι 2 προηγούμενες ταινίες μου μικρού μήκους ήταν μυθοπλασία.Οι ιστορίες είναι δίπλα μας και το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον να τις φωτίζεις και στην πορεία να «φωτίζεσαι» λίγο παραπάνω και εσύ η ίδια.

Πιστεύετε πως θέματα όπως η ομοφυλοφιλία και οι τρανσέξουαλ, εξακολουθούν να αποτελούν θέματα ταμπού για την ελληνική κοινωνία; Και αν ναι, ο κινηματογράφος μπορεί να προσφερθεί ως εναλλακτική «αποδαιμονοποίησης» αυτών των ανθρώπων;

Νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει μεγάλα βήματα, αλλά τα στερεότυπα παραμένουν λόγω άγνοιας και ελλειπούς διαπαιδαγώγησης και ναι, ταινίες και συγκεκριμένα τα ντοκιμαντέρ μπορούν αναδεικνύοντας χαρακτήρες και ανθρώπινες καταστάσεις να φωτίσουν έναν κόσμο αθέατο στους περισσότερους από εμάς και να μας κάνουν να σκεφτούμε, να αναρωτηθούμε και γιατί όχι, κάποιες φορές να αναθεωρήσουμε.

Ποια ήταν η εμπειρία σας από την συνεργασία για την ταινία σας με ένα ανθρώπινο περιβάλλον τόσο διαφορετικό από την ελληνική κουλτούρα;

Για μένα κάθε φορά που πήγαινα για γύρισμα ήταν σαν να πηγαίνω στις Φιλιππίνες, χωρίς να χρειαστεί να κάνω το μακρινό ταξίδι.  Και κάθε φορά ανακάλυπτα και κάτι καινούργιο και ενδιαφέρον για αυτή την κοινότητα που τα μέλη της ζουν ανάμεσά μας στην Αθήνα και οι περισσότεροι δεν ξέρουμε τίποτα για αυτούς.  Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πόσο φιλόξενοι ήταν όλοι τους χωρίς να με ξέρουν όπου και αν πηγαίναμε με την ηρωίδα μου.  Δεν πέρασε γύρισμα που να μην μου μαγειρέψουν-τα εξωτικά φιλιππινέζικα φαγητά τους- και να μην φροντίζουν να αισθανθώ άνετα στα σπίτια τους.

Έχετε σπουδάσει Ιστορία και Οικονομικά στην Ελλάδα και την Αγγλία. Πως προέκυψε στην ζωή σας το “μικρόβιο” των κινηματογραφικών σπουδών;

Ξεκίνησα ως εικαστικός και θέλοντας να μάθω την τεχνική πλευρά της video art, πήγα στη σχολή κινηματογράφου πριν μερικά χρόνια, με σκοπό να κάνω μερικά μαθήματα. Τέσσερα χρόνια μετά αποφοίτησα από την σχολή με δύο μικρού μήκους στο ενεργητικό μου και ξέροντας ότι αυτή η μορφή έκφρασης είναι η ιδανική για μένα. Το γεγονός ότι ήμουν ήδη 50 ετών δεν με αναχαίτησε καθόλου και παρά τις δυσκολίες κατάφερα να ολοκληρώσω το πρώτο μου ντοκιμαντέρ μετά από τρία χρόνια γυρισμάτων.

Πιστεύετε πως η οικονομική δυσπραγία της χώρας μας, μπορεί να ανοίξει δημιουργικούς ορίζοντες και να καλωσορίσει φρέσκιες, καλλιτεχνικές ιδέες;

Ναι το πιστεύω απόλυτα.Οι δυσκολίες μας σπρώχνουν να αναλάβουμε δράση, να σκεφτούμε περισσότερο για να βρούμε λύσεις άμεσα-δεν έχουμε και τα περιθώρια να μην πράξουμε.  Δεν είναι τυχαίο ότι σε κοινωνίες που περνάνε δύσκολα για διάφορους λόγους, παρατηρείται έκρηξη στις τέχνες.

Τι συμβουλές θα δίνατε σε επίδοξους ντοκιμαντερίστες και σκηνοθέτες που επιθυμούν να κάνουν τα πρώτα τους βήματα στην ελληνική πραγματικότητα;

Θα έλεγα να μην το σκεφτούν πολύ, οι δυσκολίες υπάρχουν πάντα, όμως και οι λύσεις εδώ βρίσκονται-το παν είναι να μην το βάζουν κάτω.

Ποια είναι τα επόμενα κινηματογραφικά σας σχέδια;

Η επόμενη ταινία μου ντοκιμαντέρ -είναι ήδη στο στάδιο της έρευνας- παρακολουθεί πάλι ήρωες της διπλανής πόρτας με εξωπραγματικές αρετές και πείσμα για ολοκλήρωση των σκοπών τους. Οι άνθρωποι που προσπερνάμε καθημερινά στο δρόμο χωρίς να τους ρίξουμε δεύτερη ματιά είναι αυτοί που κρύβουν τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες για μένα.

Πείτε μας μια αγαπημένη σας ταινία που άσκησε καταλυτική δράση στο όνειρό σας να γίνετε σκηνοθέτης και γιατί.

Πριν μερικά χρόνια είδα τυχαία το ντοκιμαντέρ «Darwin’s nightmare» του Hubert Sauper για την καταστροφή της λίμνης Βικτώρια στην Τανζανία-ήταν πρώτη φορά που με άγγιξε μια ταινία τόσο πολύ-ήταν έξοχα δομημένη και προσπαθούσα συνέχεια να υπενθυμίσω στον εαυτό μου ότι δεν ήταν μυθοπλασία-τι ιστορία!

**Η ταινία της Ελιάνας Αμπραβανέλ θα προβάλεται από σήμερα 2/5 στον κινηματογράφο ΔΑΝΑΟ, μαζί με το ντοκιμαντέρ του Παναγιώτη Ευαγγελίδη, «Τhey Glow in the Dark».

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ