Ηρακλής: Η Αρχή του Θρύλου – The Legend of Hercules (2014)

...






 

Γράφει ο Νικόλας Θεοδωράκης


Σκηνοθεσία: Renny Harlin
Σενάριο: Sean Hood, Daniel Giat, Renny Harlin, Giulio Steve
Πρωταγωνιστούν: Kellan Lutz, Gaia Weiss, Scott Adkins
Διάρκεια: 99’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Village

 

PosterΣτο The Legend of Hercules ο Ηρακλης του Kellan Lutz, κάνει τον Ηρακλή του Kevin Sorbo να φαίνεται σαν οσκαρική υπερπαραγωγή, κονιορτοποιώντας, με ηράκλεια δύναμη κάθε ελπίδα για κάτι το αξιοπρεπές.
Δεν έχει νόημα να αναφερθούμε στην ιστορία, αφού έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει. Αναφερόμενοι μονάχα στα highlights έχουμε τα εξής: ο Αλκίδης-έτσι λέγεται ο Ηρακλής- είναι ερωτευμένος με την Ηβη, την οποία όμως θέλει για σύζυγο ο κακομαθημένος αδερφός του, ο οποίος μαζί με τον Βασιλιά θα στείλουν τον Ηρακλή σε παγίδα.
Ο Ηρακλής γλυτώνει το θάνατο μαζί με τον …Σωτήρη! Ναι τον Σωτήρη! Γίνεται μονομάχος!!! Σκοτώνει μερικούς αντιπάλους και επιστρέφει στην Ελλάδα, μαζί με τον Σωτήρη, για να κερδίσει την ελευθερία του και την αγαπημένη του. Το θέατρο της Επιδαύρου, ή κάποιο αντίστοιχο λειτουργεί ως ρωμαϊκή αρένα και ο Ηρακλής θα καθοδηγήσει την εξέγερση, μαζί με τον Σωτήρη, με ένα σπαθί αλα Harry Potter.

Προσωπικά δεν με πειράζει η προσπάθεια εκμοντερνισμού και διαφορετικής αφήγησης ιστορικών ή ακόμα περισσότερο μυθικών γεγονότων. Για παράδειγμα το Troy (2004) του Wolfgang Petersen, αν και καμία σχέση με την original ιστορία και με βυζαντινούς παπάδες ως ιερατείο, ήταν μια αξιοπρεπής blockbusterική περιπέτεια, ενώ οι πολυδιαφημισμένοι 300, αψηφώντας την ιστορική αλήθεια και περνώντας σειρά από αντιδραστικά μηνύματα, δημιούργησαν ολόκληρη σειρά χλαμυδικών απομιμήσεων. Από το Clash of the Titans (2010) μέχρι το Immortals (2011), το ζήτημα ήταν η αμερικανοποίηση της ιστορίας και η μέγιστη δυνατή κατανάλωση ποπ-κορν με τη μικρότερη δυνατή κατανάλωση φαιάς ουσίας. Η συνταγή είναι αρκετά απλή. Μικρό μπάτζετ, Λίγα ρούχα, πολύ βία.

Η διαφορά με το The Legend of Hercules είναι ότι εδώ ακόμα και η μονομαχία του Ηρακλή με το Λιοντάρι της Νεμαίας σε κάνει να βαριέσαι. Οι ιστορικές ανακρίβειες και οι τυφλές αντιγραφές είναι τόσο χοντρές που και ο πιο ανίδεος θα προβληματιστεί αν βλέπει περιπέτεια ή παίζει το «Βρες τα 10 Λάθη». Από την άκυρη αντιγραφή του Gladiator (2000), καθώς οι ρωμαϊκές αρένες ήταν σημάδι της σήψης της Ρώμης του 100 μ.Χ και όχι της Ελλάδας του 1200 π.Χ., μέχρι την σκηνή με τις κολόνες από το Σαμψών και Δαλιδά, το The Legend of Hercules αποτελεί ένα ανέμπνευστο συνονθύλευμα παλαιότερων ταινιών, με έναν μυθικό ήρωα που μέχρι πρόσφατα είχε γλυτώσει των σαϊνιών του Χόλιγουντ.

Αν και ο Kellan Lutz, δεν είναι ο πλέον ενοχλητικός Ηρακλής που έχουμε δει, το The Legend of Hercules παίρνει με το σπαθί του τον τίτλο μιας εκ των χειρότερων ταινιών του ημίθεου και μας προσκαλεί να πάρουμε τον Σωτήρη και να πάμε σε άλλο σινεμά, καθώς απευθύνεται αποκλειστικά σε θαυμαστές στεροειδών και άτομα με εγκεφαλική νέκρωση. Γιατί ρε Σωτηράκη;

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ