Jack Reacher: Ποτέ Μη Γυρίζεις Πίσω (2016)

Θα σου έλεγα να τη δεις αν την πετύχεις στη συνδρομητική κάνα βράδυ που έχει μόνο επανάληψη καμιά επιθεώρηση του Σεφερλή. Τόσο αδιάφορη.

 ★☆☆☆☆ 

Σκηνοθεσία: Edward Zwick
Σενάριο: Edward Zwick, Marshall Herskovitz, Richard Wenk, Lee Child (based on the book by)
Πρωταγωνιστούν: Tom Cruise, Cobie Smulders, Danika Yarosh
Διάρκεια: 118′
Χώρα: Κίνα/ΗΠΑ
Διανομή: UIP

thumbnail_jr2_intl_payoff_1_sht_artΟ Tom Cruise επιστρέφει (για κάποιον ανεξήγητο λόγο) με τον ρόλο του Jack Reacher, του ήρωα που ξεπήδησε από τα βιβλία του Lee Child, στην δεύτερη ταινία της ομώνυμης σειράς κι εμείς προσπαθούμε να μην χασμουρηθούμε πάνω από 2 φορές το λεπτό.

Συνοδός του στα παπατζιλίκια είναι η Cobie Smulders, που μετά τον ρόλο της στο «How I met your mother» πήρε αμπάριζα ότι ρόλο στρατιωτικού υπήρχε διαθέσιμος, σε τηλεόραση και κινηματογράφο (όλες του Marvel Cinematic Universe, τούτη δω, κ.α.).

Με δυο λόγια, ο ex-Μajor Jack (το τονίζει όσες φορές τον χαιρετάνε στρατιωτικά), αποφασίζει να ξελασπώσει την πρώην συνάδελφο του, Major Susan Turner (πόσο μπαναλαρία όνομα το Susan;) που κατηγορείται για κατασκοπεία και παράλληλα να σώσει και μια στραβωμένη πιτσιρίκα που μάλλον είναι κόρη του από μια παλιά γκόμενα που έχει μπλέξει με κακές παρέες. Τελικά καταλήγει να τον κυνηγάει όλος ο υπόκοσμος και να σέρνει αγκαζέ και τις δύο γκομενίτσες, δεξιά κι αριστερά. Αλλά δεν του φταίει κανείς. Ιδίως o συνάδελφος του άφησε ρητή εντολή να τον κρατήσουν σε απόσταση, αλλά αυτός δεν μπορούσε να μην συμμετέχει στο δράμα της. Όπως είπε όμως και η σοφή Tatiana (δεν την ξέρεις), «choices».

Πόσο βαρετό έργο; Πό-σο; Πραγματικά δάκρυσα απ’ την πλήξη και τη νύστα.
Δεν καταλαβαίνω για ποιόν λόγο θα πρέπει να βγει αυτή η σειρά ταινιών που είναι λίγο από Bourne, λίγο από mission impossible (αλλά solo), λίγο από The Fugitive. Ήταν απαραίτητο;

Καλή η Smulders, κλέβει τα βλέμματα όσο είναι στην οθόνη απ’ τον Tom (που σκεφτόμουν πως πρέπει να είναι τρομερός πονοκέφαλος για τους παραγωγούς να βρίσκουν τρόπους ο Cruise να φαίνεται στο ίδιο ύψος με τους υπολοίπους, anyways) αλλά γενικά η ταινία δεν σώνεται μόνο απ΄τον κούκο Cobie.

Να πω για σκηνοθεσία και χαρακτήρες; Δεν τα προσέχεις γιατί δεν σε αφορούν, μιας και η ταινία δεν πατάει εκεί. Θα πω όμως ότι το film έχει μια σχετικά μικρή αλλά ποιοτική ποσότητα χιούμορ, που με εντυπωσίασε, θα ομολογήσω. Και πολλές απιθανότητες, αλλά ποια ταινία του Tom δεν έχει;

Θα σου έλεγα να τη δεις αν την πετύχεις στη συνδρομητική κάνα βράδυ που έχει μόνο επανάληψη καμιά επιθεώρηση του Σεφερλή. Τόσο αδιάφορη.

Χρήστος Σφιάτκος

Παιδί του lifestyle και του κινηματογράφου, ο Χρήστος περνάει τις μέρες και τις νύχτες του στην πόλη διαβάζοντας άπειρα ξένα περιοδικά (καθώς τα ελληνικά έχουν κλείσει), βλέποντας ταινίες, τουιτάροντας και κάνοντας (συνήθως) μεταμεσονύχτιους περιπάτους με τον σκύλο του στα σοκάκια και τα πάρκα των βορείων προαστίων.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ