Τζακ ο Κυνηγός Γιγάντων – Jack the Giant Slayer (2013)

...






 

Γράφει ο Γιώργος Αγγελόπουλος


Σκηνοθεσία: Bryan Singer
Σενάριο: Darren Lemke, Christopher McQuarrie, Dan Studney, David Dobkin
Πρωταγωνιστούν: Nicholas Hoult, Stanley Tucci, Ewan McGregor, Stanley Tucci, Ian McShane
Διάρκεια: 114’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Village Films

 

Τα τελευταία χρόνια τα κόκαλα των αδερφών Γκριμ και άλλων παραμυθάδων, όχι απλά τρίζουν αλλά στήνουν χορούς τρικούβερτους. Τα παραμύθια είναι η νέα κότα με τα χρυσά αυγά για το Χόλιγουντ και για καλή τους τύχη αποτελούν ένα σχεδόν ανεξάντλητο υλικό. Η αλήθεια είναι ότι μόνο το Χόλιγουντ μπορεί να υποστηρίξει υπερπαραγωγές που θα κάνουν εφικτές αυτές τις ιστορίες, αλλά απ’ την άλλη συνήθως το Χόλιγουντ είναι και το πλέον ακατάλληλο για να τις χειριστεί. Η περίπτωση του ‘Τζακ και της Φασολιάς’ είναι ένα τέτοιο παράδειγμα.

Επειδή προφανώς το ‘Τζακ και η Φασολιά’ παραπέμπει σε παιδική ταινία, οι παραγωγοί διάλεξαν μια πιο μασκιουλάρ κι αιμοβόρα εκδοχή της ιστορίας, στην οποία υπάρχει μεν η φασολιά, αλλά επικεντρώνουμε τη προσοχή μας στην ικανότητα του Τζακ να σκοτώνει γίγαντες. Ο Τζακ είναι ένα απλό λαϊκό παιδί της φάρμας που τυφλώνεται από έρωτα για τη πριγκιποπούλα. Η πριγκιποπούλα βέβαια εκτοξεύεται με τη φασολιά στη γη των γιγάντων κι ο Τζακ με μια στρατιά ιπποτών και τον αρραβωνιάρη της λεγάμενης παίρνουν το δισάκι τους στον ώμο κι αρχίζουν να ανεβαίνουν. Ο χρόνος πιέζει βέβαια και οι γίγαντες θα αποτελέσουν απειλή και για τους από κάτω(εμάς δηλαδή), καθώς μπορούν πλέον να κατεβούν από τη φασολιά. Εντωμεταξύ η συγκεκριμένη φασολιά φύτρωσε από κάτι μαγικά μαυρομάτικα φασόλια, αν και θα είχε περισσότερο γούστο να φύτρωνε από φασόλια ‘γίγαντες’, για το λογοπαίγνιο του πράγματος.

Τί να πρωτοπεί κανείς για μια ταινία που στοίχισε 200 εκατ. δολάρια(όσο κι ο Τιτανικός) αλλά δεν έβγαλε ούτε τα τσιπς που τρώγανε στα διαλλείματα οι κομπάρσοι. Κατ’ αρχάς καλά να πάθουν. Κατά δεύτερον, μα που πήγαν όλα αυτά τα λεφτά; Η ταινία είναι πνιγμένη στα εφέ αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι εντυπωσιακά. Τους γίγαντες για παράδειγμα που είναι σημαντικό(;) κομμάτι της ταινίας, τους λες και fail. Ας τους κάνανε animation στη τελική να ’χουν και μια δικαιολογία για τ’ αποτέλεσμα. Το 3D βέβαια δεν είναι καθόλου κακό, αλλά και πέντε- έξι διαστάσεις να ‘χε η ταινία ακόμη, θα παρέμενε επιεικώς μέτρια.

Ο ήρωας της ταινίας είναι η επιτομή της αδιαφορίας και ορίζει το αντίθετο της πρωτοτυπίας. Κατά τη διάρκεια της ταινίας, μεγαλύτερο ενδιαφέρον θα έχεις για το πώς διατηρεί το μοντέρνο αψεγάδιαστο χτένισμα του ο Γιουαν ΜακΓκρεγκορ, παρά για τον ίδιο τον Τζακ που είναι μονοδιάστατος και με αέρα μυστηρίου υπό το μηδέν. Ο Νικολας Χολτ που τον υποδύεται είναι πολύ συμπαθής και γλυκός αλλά τα όποια ελαφρυντικά πάνε στον ίδιο και όχι στον χαρακτήρα που υποδύεται. Στο πλάι του εκτός από ΜακΓκρέγκορ, έχει τoυς Στανλεϊ Τούτσι και Εντι Μαρσαν(The Illusionsist)και όλοι μαζί φτιάχνουν ένα πολύ όμορφο καστ που αναμφισβήτητα αποτελεί το μεγαλύτερο ατού της ταινίας.

Ο σκηνοθέτης Μπράιαν Σίνγκερ χρειάζεται επειγόντως να αφήσει τα μπλοκμπάστερ και να κάνει άλλο ένα ‘Συνήθεις Ύποπτοι’ για να του συγχωρήσουμε τα τόσα ατοπήματα. Φήμες που θέλουν τη β’ βοηθό της βοηθού της αμπιγιεζ να ανέλαβε μέρος της σκηνοθεσίας της ταινίας ελέγχονται ως αληθείς. Το σενάριο έχει τις καλές στιγμές του- που προφανώς προέκυψαν καταλάθος κι έτσι μερικά γελάκια θα τα χαρείς, αλλά ως εκεί. Τα φασόλια δημιουργούν και πρόβλημα στο στομάχι. Μήπως να τ’ αφήσεις καλύτερα;

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ