Jack Reacher (2012)

...






 

Γράφει ο Παύλος Σηφάκης


Σκηνοθεσία: Christopher McQuarrie
Σενάριο: Christopher McQuarrie, βασισμένο στο βιβλίο του Lee Child
Πρωταγωνιστούν: Tom Cruise, Rosamund Pike, Richard Jenkins, Werner Herzog
Διάρκεια: 130’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: UIP

 

Ένας ελεύθερος σκοπευτής στήνει το όπλο του σε ένα κτίριο απέναντι από ένα δημόσιο πάρκο και με πέντε σφαίρες σκοτώνει πέντε, φαινομενικά άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους. Το FBI κινείται ταχύτατα και μέσα σε μία μέρα έχει συλλάβει ένα βασικό ύποπτο. Ο ύποπτος αυτός δηλώνει αθώος στη δικηγόρο του και ζητάει από τους πράκτορες του FBI να επικοινωνήσουν με ένα μυστηριώδη τύπο ονόματι Τζακ Ρίτσερ.

Ποίος είναι όμως αυτός ο διαβόητος Τζακ Ρίτσερ; Πριν δω την ταινία, να σας πω την αλήθεια, δεν είχα ιδέα. Εκ των υστέρων έμαθα περί τίνος πρόκειται και εξεπλάγην με τον αριθμό των βιβλίων που φέρουν το όνομά του, καθώς και με τη δημοτικότητά του στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ίσως, όποιος ενδιαφέρεται να γνωρίσει τον εν λόγω ήρωα, θα ήταν καλύτερα εδώ που τα λέμε να τσεκάρει τα βιβλία, γιατί η ταινία, σαν προσωπογραφία, δεν προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο.

Με απλά λόγια, δεν κατάλαβα ποιός είναι ο Τζακ Ρίτσερ, γιατί θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει, και τι τον ξεχωρίζει από τους άπειρους άναλογους ήρωες που έχουν βγει στο σινεμά την τελευταία 30ετία. Ο Τζακ Ρίτσερ είναι ένας πρώην πράκτορας, ο οποίος εμφανίζεται κι εξαφανίζεται κατά βούληση, γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τους κανόνες και τους νόμους και χρησιμοποιεί υπέρμετρη βία. Υπάρχει ένας δήθεν, σούπερ-γουάου κυνισμός στο χαρακτήρα του Ρίτσερ αλλά αυτός ο κυνισμός κάμπτεται εύκολα στη θέα της όμορφης κι απροστάτευτης συμπρωταγωνίστριας του και η φημολογούμενη, υπερβολική βία που χρησιμοποιεί ήταν μάλλον καπνός χωρίς φωτιά.

Τα καλά νέα είναι ότι ο Τομ Κρουζ κάνει, ως συνήθως, καλά τη δουλειά του. Μετρημένος, σοβαρός, αλλά ταυτόχρονα πνευματώδης και αμίμητα cool, μας δίνει ένα χαρακτήρα που μπορεί να τον έχουμε δει άλλες πενήντα φορές στο παρελθόν αλλά καταφέρνει ακόμα να μας διασκεδάζει. Η ίδια η ταινία, και ο τρόπος με τον οποίο ξετυλίγεται η πλοκή είναι αρκετά διαφορετική απ’ ότι θα περίμενε κανείς βλέποντας τα τρέιλερ: Η ταινία είναι πολύ λιγότερο ταινία δράσης και περισσότερο θρίλερ μυστηρίου. Ο Τζακ Ρίτσερ χρησιμεύει παραδόξως περισσότερο σαν ντεντέκτιβ παρά σαν action hero. Αυτή ήταν ομολογουμένως μία ευχάριστη έκπληξη αν και θα ήταν καλύτερα το μυστήριο να ήταν πιο σύνθετο, πιο έξυπνο και πιο καλογραμμένο.

Ο Κρίστοφερ Μακουάιαρ στήνει ένα στόρι του οποίου το βασικό τουίστ το έχεις καταλάβει αρκετά πριν το καταλάβει ο πρωταγωνιστής της ιστορίας και του οποίου το ενδιαφέρον εξανεμίζεται μετά τα πρώτο μισό του έργου. Επιπλέον, το τέλος δεν είναι ιδιαίτερα ικανοποιητικό ή καθαρτικό και τα πάντα φαίνεται να τελειώνουν βιαστικά και λίγο τσαπατσούλικα. Στα θετικά του σεναρίου, παρόλα αυτά, είναι το καλοδεχούμενο χιούμορ και οι πνευματώδεις, καυστικές ατάκες που εκτοξεύει ο Τζακ Ρίτσερ προς πάσα κατεύθυνση. Η σκηνοθεσία του Κρίστοφερ Μακουάιρ, τέλος, είναι αρκετά καλή στις στατικές σκηνές, αλλά στις (λιγοστές) σκηνές δράσης δεν καταφέρνει να μας δώσει κάτι ιδιαίτερο οπτικά. Ευτυχώς, το μοντάζ κρατάει το ρυθμό της ταινίας σε ικανοποιητικά επίπεδα και αποφεύγονται έτσι πιθανά χασμουρητά.

Δυστυχώς ο Κρίστοφερ Μακουάιαρ του εξαιρετικού «Συνήθεις Ύποπτοι» μας αφήνει με διάφορα ημίμετρα: Λίγη η δράση, λίγο το μυστήριο, «λίγος» και ο κεντρικός χαρακτήρας. Ο Τομ Κρουζ παίρνει το βάρος στου ώμους του, κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα (να παίζει τον κουλ τύπο!) και πρέπει να του αναγνωρίσουμε ότι στα 50 του, έχει ακόμα το star quality που θα μας τραβήξει το ενδιαφέρον σε μια ταινία. Αν ο σεναριογράφος-σκηνοθέτης ήξερε καλύτερα τι ταινία ακριβώς ήθελε να κάνει, κι αν ο βασικός ήρωας ήταν πιο ενδιαφέρων, ίσως να είχαμε μια καλή ταινία.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ