jOBS (2013)

...






 

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας


Σκηνοθεσία: Joshua Michael Stern
Σενάριο: Matt Whiteley
Πρωταγωνιστούν: Ashton Kutcher, Dermot Mulroney, Josh Gad
Διάρκεια: 128’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Audio Visual Enterprises

 

Η συζήτηση γύρω από τη ζωή μίας μεγάλης προσωπικότητας(και λέγοντας μεγάλη εννοούμε σε αναγνωρισιμότητα και όχι απαραίτητα σε σπουδαιότητα) αποκτά πάντα χαρακτήρα νομίσματος διπλής όψεως. Από τη μία μεριά, οι φανατικοί οπαδοί του που είναι ικανοί να τον αναγορεύσουν σε θεό-μονάρχη του σύμπαντος, συντάσσοντας του μία ωραιότατη αγιογραφία. Από την αντίπερα όχθη, οι κλασσικοί haters που θα του προσάψουν μέχρι και εγκλήματα πολέμου για να τον προσωποποιήσουν με τον διάβολο. Μία τέτοια προσωπικότητα ήταν ο Στιβ Τζομπς, συνιδρυτής της Apple, συνώνυμος με τα gadget που έγιναν τρόπος ζωής τα τελευταία χρόνια, όπως το iPod, το iPhone και ο Mac. Στο biopic για τη ζωή του Αμερικανού που απεβίωσε στις 5 Οκτωβρίου του 2011, οι δημιουργοί μάλλον βρίσκονται σε σύγχυση προκειμένου να ευχαριστήσουν όλες τις πλευρές και το αποτέλεσμα είναι αρκετά αδιάφορο.

Η πρώτες στιγμές της ταινίας μας καθιστούν «μάρτυρες» σε ένα ακροατήριο στο χώρο ενός αμφιθεάτρου και τον Τζομπς(Aston Kutcher, στη μοναδική φορά που θα τον δούμε να απεικονίζει τον συνιδρυτή της Apple μετά τα 40 του χρόνια) να παραδίδει μία ομιλία για ένα επαναστατικό νέο προϊόν. Πέρι iPod ο λόγος, και από εκείνο το σημείο, αρχίζουμε την αναδρομή στο παρελθόν, αρχίζοντας από τα κολλεγιακά χρόνια της ζωής του. Βλέπουμε τον «χίπη» Στιβ, να περιφέρεται ξυπόλητος στους χώρους του πανεπιστημίου, να πειραματίζεται με τα ναρκωτικά και να θυμάται στιγμές από ένα ταξίδι πνευματικής αναζήτησης στο εξωτερικό. Ξαφνικά, ελάχιστη ώρα αργότερα, ο Τζομπς είναι πλέον υπάλληλος της Ατάρι, ανήμπορος να συμμορφωθεί με κανόνες, και όπως αναφέρει «χωρίς κίνητρο να δουλέψω για άλλους». Μαζί με τον Στιβ Βόζνιακ(αρκετά διασκεδαστικός ο Josh Gad) συνιδρύουν την Apple σε ένα μικρό γκαράζ και παρατηρούμε την ανέλιξη της σε αυτοκρατορία με την πάροδο των χρόνων.

Δεν ανήκω στους θαυμαστές του Στιβ Τζομπς. Δεν ανήκω ούτε στους haters. Πιστέυω όμως πως η ταινία έπρεπε να αποφασίσει πως θέλει πραγματικά να τον παρουσιάσει. Αυτο που τελικά συμβαίνει, είναι ένα πολύ προβληματικό σενάριο που δεν ξέρει τι να πρωτοπεί στον θεατή. Ήταν ο Τζομπς ιδιοφυία? Ήταν εξαιρετικός businessman? Ήταν ένας απρόσωπος, χωρίς ίχνος συναισθήματος, «άρχοντας» του μάρκετινγκ? Όλα αυτά συγχέονται στο φιλμ του Joshua Michael Stern, το οποίο ξεκάθαρα επικεντρώνεται στο εγώ του κεντρικού του χαρακτήρα, παρά στις ιδέες του. Χειρότερα γίνονται τα πράγματα, όταν αρχίζουν να εμφανίζονται cheesy στοιχεία σαπουνόπερας, ειδικά στα σημεία που μας παρουσιάζεται το ειδύλλιο του Τζομπς με την Τζούλι και ο μετέπειτα χωρισμός τους. Όλα αυτά συνηγορούν στο υπέρ-κλισεδιάρικο μοτίβο «Άνοδος-Πτώση-Άνοδος» και οδηγούν σε ένα ιδιαίτερα «νερόβραστο» 2ωρο.

Ας σταθούμε όμως λίγο και σε κάποια καλά σημεία. Ο Aston Kutcher παραδίδει ίσως την πιο ώριμη ερμηνεία του, όντας αρκετά πιστευτός στο ρόλο του, ενώ και ο Josh Gad στο ρόλο του Στιβ Βόζνιακ δίνει την κωμική πλευρά που πάντα χρειάζεται σε μία ταινία. Ειδική μνεία χρειάζεται και το soundtrack, που περιλαμβάνει διάσημους καλλιτέχνες όπως ο –αγαπημένος του Τζομπς- Μπομπ Ντίλαν και ο Cat Stevens.

Σε τελική ανάλυση, το “Jobs” είναι μία ταινία που σε καμία περίπτωση δεν γνωρίζει πως να διαχειριστεί το-έτσι κι αλλιώς κακοφτιαγμένο- υλικό του. Για να το θέσουμε με τεχνολογικούς όρους, μάλλον είναι το κινηματογραφικό αντίστοιχο των Windows ME.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ