Κανίβαλοι – The Green Inferno (2013)

Κάθε σπιθαμή της ταινίας είναι μελετημένη στο έπακρο, και τίποτα δεν είναι τυχαίο.

 ★★★★★ 

Σκηνοθεσία: Eli Roth
Σενάριο: Eli Roth, Guillermo Amoedo
Πρωταγωνιστούν: Laurenza Izzo, Ariel Levy, Aaron Burns
Διάρκεια: 101
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Odeon

The-Green-Inferno-Movie-PosterΤη στιγμή της ύπαρξής τους, τα b-movies έκαναν αισθητή τη σημασία τους για πολλούς λόγους: εξάλειψαν την προκατάληψη των πιο θαμμένων ενοχικών συναισθημάτων των θεατών, τολμούσαν να κινηματογραφήσουν τις ενδόμυχες ορέξεις τους, και ως επιστέγασμα της επιρροής τους εμπλούτισαν τη κινηματογραφική γλώσσα εξαιτίας της σκηνοθετικής εφευρετικότητας των ταινιών αυτών, που μετέπειτα γέννησαν ολόκληρα είδη. Ένα ακόμα αποκορύφωμα της δύναμής τους, ήταν η πολιτική τους διάσταση που εντοπίζεται στην ευθεία επίθεση που έκαναν στην κυρίαρχη ιδεολογία και τον επιβαλλόμενο ψευδοκαθωσπρεπισμό της αντίστοιχης περιόδου που γυρίζονταν.

Από κινηματογραφική επιλογή δεν κατέφευγαν στον επιτηδευμένα πειραματικό τρόπο αφήγησης, αλλά σε μία τρόπον τινά απλότητα που συχνά έλλειπε ακόμα και σε έργα καταξιωμένων σκηνοθετών με υπέρογκους προϋπολογισμούς ταινιών. Η έλλειψη τεχνικού εξοπλισμού ή και συνεργείου, ήταν ένα από τα στοιχεία που οδήγησε πολλούς κινηματογραφιστές να αναπτύξουν ένα μοναδικό ύφος, αλλά και αντίληψη, που μέχρι και σήμερα συχνά παραγνωρίζονται από την αφρόκρεμα των «ειδικών».

Ομολογουμένως, ο εκ φύσεως χαρακτήρας τους που κυριαρχείται από το γκροτέσκο, το υπερβολικό και κυρίως το βίαια επιθετικό, να απωθεί τη συντριπτική πλειονότητα θεατών που μένει αναπόφευκτα στο επιφανειακό. Καθώς, ο ωμός τρόπος απεικόνισης μιας πραγματικότητας δυσάρεστης που ενδεχομένως να αγνοείται επιδεικτικά από αυτήν (την πλειονότητα), πάντα θα τη φέρνει σε δύσκολη θέση, και θα αγνοεί τη σημασία και τις αιτίες που βρίσκεται αντιμέτωπη με εκείνη.

Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με το «The Green Inferno» του γνωστού οπαδού των b-movies, και συγκεκριμένα αυτών του τρόμου, Eli Roth. Σήμερα, ελάχιστες είναι οι ταινίες που πραγματικά τιμούν αυτήν την κινηματογραφική παράδοση, και η συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για μια κυριολεκτική ωδή στο ένδοξο παρελθόν των ’60s-’70s. Κάθε σπιθαμή της ταινίας είναι μελετημένη στο έπακρο, και τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Ως οφείλει, δεν αναμασά τις γνωστές οδούς των προπατόρων και έχει άμεση σχέση με το παρόν. Γιατί, πού αλλού οι πρωταγωνιστές θα ήταν δήθεν «ακτιβιστές» μάχιμοι που επιθυμούν διακαώς να προφυλάξουν ένα απομονωμένο χωριό του περουβιανού Αμαζονίου; Η αλαζονική αντιμετώπισή τους, ως αστοί που αίφνης νοιάστηκαν για μια «ταλαίπωρη» φυλή, και η φυσικά «μη- βίαιη» προσέγγιση των πραγμάτων, δε θα τους προφυλάξει από τη μοίρα τους.

Η παραπάνω ψευδεπίγραφη πολιτική τους διάσταση αποδεικνύεται τη στιγμή που θα βρεθούν αντιμέτωποι με τον εν λόγω λαό. Τα ιδανικά τους εξαϋλώνονται, η αλληλεγγύη τους εξαφανίζεται, κι αποκαλύπτεται ο πραγματικός τους εαυτός. Παράλληλα, ο Roth εισάγει στην ταινία ένα ύφος ντοκυμαντέρ, που υπογραμμίζει την εθνογραφική διάσταση της ταινίας. Η φυλή που απεικονίζεται υπάρχει στην πραγματικότητα, και κινηματογραφήθηκε για πρώτη φορά. Οι καθημερινές ασχολίες τους, οι τρόποι συμπεριφοράς τους ξεφεύγουν από τα στενά όρια της μυθοπλασίας, με το μοντάζ να προσφέρει σ’ αυτές τις ενότητες την προσοχή που τους αξίζει.

Ταυτόχρονα, δε θα μπορούσε να λείπει το χιούμορ σε μια τέτοια ταινία, όχι μόνο στο κομμάτι των διαλόγων, αλλά κυρίως στον τρόπο που συμβαίνουν τα διάφορα.. ατυχήματα στους ήρωες.
Ο λευκός δυτικός αστός δε θα ενδιαφερθεί ποτέ πραγματικά να αλλάξει κάτι στον Αμαζόνιο ή οπουδήποτε. Η ανταγωνιστική φύση του συστήματος, στρέφει τη μία πολυεθνική ενάντια στην άλλη, που όταν αντικρίζει μάτια βλέπει στην ουσία δεσμίδες χρημάτων. Είτε που χάνει, είτε που κερδίζει. Οι διάφορες συγκρουσιακές πολιτικές ομάδες δεν μπορούν να έχουν τη μορφή εκείνης που κατακρεουργεί -κυριολεκτικά- ο Roth στην ταινία, εάν θέλουν να πετύχουν κάτι παραπάνω από μια τρύπα στο νερό. Διότι, η πολιτική δράση δεν μπορεί να είναι το διάλειμμα ανάμεσα στο Starbucks, τα hashtags του twitter και τα φίλτρα του instagram. Πρώτα από όλα είναι πνευματική αντίδραση, που δε συμβαίνει στις οθόνες των «smart» phones.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ