Killer Joe (2011)

Εξαιρετικό δείγμα μαύρης κωμωδίας και κοινωνικής σάτιρας.







Σκηνοθεσία: William Friedkin
Σενάριο: Tracy Letts
Πρωταγωνιστούν: Matthew McConaughey, Emile Hirsch, Juno Temple, Tomas Haden Church, Gina Gershon
Διάρκεια: 102’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

“Αίμα, δάκρυα και ιδρώτας…”, τραγουδούσε ο εθνικός μας αοιδός, Σάκης Ρουβάς το σωτήριον έτος 1994 και οι απανταχού μικρές ρουβίτσες διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους (παρέα με τον Σάκη) για πάρτη του. Τώρα, δεκαεφτά χρόνια μετά, οι συγκεκριμένοι στίχοι θα μπορούσαν εύκολα να προσαρμοστούν για τις ανάγκες της νέας ταινίας του Γουίλιαμ Φρίντκιν, «Killer Joe» και να γίνουν, “αίμα, δάκρυα και κοτόπουλο…”. Σας φαίνεται άσχετο έτσι; Πιστέψτε με, δεν είναι…

Ο Chris (Εμίλ Χιρς), είναι ένας νεαρός έμπορος ναρκωτικών, ο οποίος ζει μαζί με τον ηλίθιο, redneck πατέρα του Ansel (Τόμας Χέϊντεν Τσέρτς), τη ξεπεσμένη, MILF μητριά του Sharla (Τζίνα Γκέρσον) και την ονειροπαρμένη και ολοκληρωτικά weird αδελφή του, Dottie (Τζούνο Τέμπλ). Όταν ο Chris βρεθεί σε μια δύσκολη κατάσταση εξαιτίας μερικών χιλιάδων δολαρίων, τα οποία χρωστάει στο τοπικό big boss, θα αποφασίσει να σκοτώσει την βιολογική του μητέρα, προκειμένου να εισπράξει τα χρήματα από την ασφάλεια ζωής, τα οποία μάλιστα ανέρχονται στο διόλου ευκαταφρόνητο ποσό, των $50 χιλιάδων. Βέβαια, επειδή είναι μικρός και αθώος και δε ξέρει από αυτά, θα αναθέσει τη βρωμοδουλειά σε έναν επαγγελματία του είδους, που τυγχάνει και ντετέκτιβ, τον Killer Joe (Μάθιου ΜακΚόναχι). Επειδή όμως ο Joe είναι πάνω απ’ολα σωστός businessman, θα απαιτήσει την πρέπουσα προκαταβολή από τον Chris, ο οποίος μην έχοντας τίποτα άλλο πέρα από τρύπιες τσέπες, θα προχωρήσει σε έναν διαφορετικό συμβιβασμό: θα δώσει την αδελφή του ως εγγύηση στον Joe, ο οποίος κακά τα ψέματα, τη λιγουρεύεται όπως το κατσικάκι στη σούβλα. And then…the end is near.

Έπειτα από την σκηνοθεσία της πιο τρομακτικής ταινίας όλων των εποχών, του Εξορκιστή, ο Γουίλιαμ Φρίντκιν θα μπορεί σίγουρα να περηφανεύεται και για το «Killer Joe», αυτό το εξαιρετικό δείγμα μαύρης κωμωδίας και κοινωνικής σάτιρας, το οποίο σπάει κόκαλα, χάρη στις σκηνές γραφικής βίας, γυμνού και δηλητηριώδους, υποδόριου χιούμορ.

Με τον ίδιο να κάθεται στην σκηνοθετική καρέκλα και τον συνεργάτη του Τρέϊσι Λετς, να αναλαμβάνει την προσαρμογή του δικού του, ομώνυμου θεατρικού (Φρίντκιν και Λετς είχαν συνεργαστεί με τον ίδιο τρόπο και το 2006, για την ταινία «Bug» με πρωταγωνιστή, έναν υπέροχα σχιζοφρενή Michael Shannon) υπογράφοντας το σενάριο, η ταινία βρίθει από μια μοιρολατρική διάθεση καταβαράθρωσης του αμερικανικού ονείρου, που στις λασπώδεις εκτάσεις του αμερικανικού Νότου, δεν έχει έτσι κι αλλιώς ούτε χώρο, ούτε δυνατότητα ύπαρξης. Ο Φρίντκιν όμως δεν έχει διάθεση για φιλοσοφικό στοχασμό και δράματα, πράγμα που γίνεται αντιληπτό από την αρχή κιόλας της ταινίας, όταν μια ξεβράκωτη Γκέρσον κάνει την εμφάνισή της, μόνο για να απολαύσουμε(;) ένα γκρο πλάνο των επίμαχων και-ιδιαιτέρως-θαμνωδών της, σημείων.

Μέσω μιας καθαρά ρευστής σκηνοθεσίας, που κρατάει την υπόθεση προσγειωμένη σε ρεαλιστικά πλαίσια και τους χαρακτήρες καθημερινούς και προσιτούς μέσα στην ασημαντότητά τους, ο Φρίντκιν ψηφίζει νυχτερινά πλάνα, χτίζει την ατμόσφαιρά του μέσα σε υγρά και μίζερα trailer parks, κάνει τη βροχή βασικό πρωταγωνιστή και φροντίζει να μας υπενθυμίζει διαρκώς οτι η “δυσωδία” και η κακορίζικη ξεραΐλα της Λουιζιάνα, είναι πιθανότατα αποτέλεσμα της ανθρώπινης χαβούζας που κατοικεί την περιοχή, αναπόσπαστο κομμάτι της οποίας αποτελεί και το πρωταγωνιστικό cast της ταινίας.

Χωρίς πολλά φτιασίδια και με έμφαση στους ίδιους τους ήρωες, ο σκηνοθέτης κάνει πάσα στους θεατές μερικά ιδιαίτερα πλάνα, τα οποία μπορείς να ερμηνεύσεις αν έχεις διάθεση για κάτι τέτοιο (κράτα το πλάνο με τους ξύλινους σταυρούς), ο μοντέρ τρέχει και η κάμερα δημιουργεί ευχάριστες αντιθέσεις, ανάμεσα σε γαλάζιους, ανοιχτούς ορίζοντες από τη μια, και μαύρη, κοινωνική παρακμή από την άλλη.

Το «Killer Joe» είναι παράλληλα μια από τις ευτυχείς εκείνες συμπτώσεις οπού ολόκληρη η ηρωική ομάδα, είναι εξαιρετική. Ο Χιρς ως άλλος, φτυστός di Caprio είναι πειστικός στον ρόλο, με τη πρέπουσα δόση τρέλας στο μάτι, η Τεμπλ είναι αποκάλυψη σε μια απαιτητική και περίεργα εύθραυστη ερμηνεία, ο Τσέρτς αναλαμβάνει τις ‘δολοφονικές ‘ ατάκες στον ρόλο του πιο χαζού άντρα ever, ενώ η Γκέρσον κάνει δυναμικό comeback πιθανότατα υποδυόμενη τον εαυτό της. Βέβαια για να λέμε και τα πράγματα με το όνομά τους, ο ΜακΚόναχι είναι αυτός που ξεχωρίζει και φεύγει μπροστά από τους άλλους χιλιόμετρα. Έπειτα από μια καριέρα με πολλές μέτριες, αρκετές κακές και λίγες καλές ταινίες, ο Τεξανός dude, επιτέλους απελευθερώνεται ερμηνευτικά, δίνει ίσως τη καλύτερη ερμηνεία της μέχρι τώρα καριέρας του και αποδεικνύει οτι δεν είναι μόνο κοιλιακοί-πέτρα και αστραφτερό χαμόγελο. Παρανοϊκός, βαρύς, και απόλυτα διεστραμμένος, είναι αναμφίβολα ο υποκριτικός οδοστρωτήρας της ταινίας. Και το καλύτερο; Φαίνεται να το απολαμβάνει στο φουλ.

Το «Killer Joe» είναι μια hardcore μαύρη κωμωδία, με δόσεις από crime, νέο-noir διάθεση, b-movie αισθητική και ξεκάθαρη πρόθεση να προκαλέσει. Και καλά κάνει, γιατί όταν έχεις ένα τέτοιο σενάριο, μια φριντικινική σκηνοθεσία και μερικούς ηθοποιούς που βγάζουν τους καλύτερούς τους εαυτούς, τι άλλο να ζητήσεις; Ίσως λίγο τραγανό κοτόπουλο. Ή μπορεί και όχι.

 

 

 

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ