Κωλόπαιδα (2011)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Σκηνοθεσία: Στέλιος Καμμίτσης
Σενάριο: Στέλιος Καμμίτσης
Πρωταγωνιστούν: Γιώργος Καφετζόπουλος, Διογένης Σκαλτσάς, Ιωάννα Κολλιοπούλου, Πολυξένη Σάββα

Διάρκεια: 77’
Χώρα: Ελλάδα

 

Ο ελληνικός κινηματογράφος, τουλάχιστον ως προς τα ταλέντα που αναδεικνύονται καθημερινά, δεν περνάει κρίση. Μερικά από αυτά καταφέρνουν να σου προκαλέσουν ένα ενδιαφέρον και παρακολουθείς την πορεία τους, ενώ άλλα πάλι σε αφήνουν παντελώς αδιάφορο. Μέσα σε αυτό τον κυκεώνα ταλέντων, ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης και σεναριογράφος Στέλιος Καμμίτσης, προσπαθεί να βρει την θέση του με την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία τα “Κωλόπαιδα”.

Καλλιδρομίου, Θεμιστοκλέους, λόφος του Στρέφη. Μία ιστορία που διαδραματίζεται στην άδεια, αυγουστιάτικη Αθήνα σε χρονικό διάστημα δώδεκα ωρών, από τις έξι το απόγευμα μέχρι τις έξι το ξημέρωμα. Τρεις κολλητοί φίλοι, ο Φοίβος, ο Ανδρέας και ο Σάββας, ξενυχτάνε κάνοντας βόλτες στους δρόμους των Εξαρχείων, το τελευταίο βράδυ πριν εγκαταλείψουν μόνιμα την Αθήνα για να εγκατασταθούν στο Βερολίνο, όπως είχαν συμφωνήσει μεταξύ τους έναν χρόνο πριν. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς ωστόσο, σταδιακά αποκαλύπτονται κρυφές πτυχές του χαρακτήρα τους ενώ τελείως αναπάντεχα θα βρεθούν αντιμέτωποι με την πιο βίαια έκφανση της εξουσίας που θα τους αλλάξει τα σχέδια για πάντα.

Αν μπορούσα να χαρακτηρίσω τη ταινία με μια φράση θα ήταν πως πρόκειται για μια αρκετά πιο light έκδοση του «Wasted Youth» και δεν είναι κάτι το θετικό. Ο σκηνοθέτης Στέλιος Καμμίτσης, προσπαθεί με αυτή του τη ταινία να προβάλει κάποιους από τους προβληματισμούς των σημερινών νέων μια Ελλάδας που βρίσκεται ήδη στο μάτι του κυκλώνα μια οικονομικής κατάρρευσης. Αυτοί οι προβληματισμοί εκφράζονται μέσα από τις συζητήσεις των τριών φίλων και από τις αφηγήσεις του πρωταγωνιστή (Γιώργος Καφετζόπουλος, γιο του ηθοποιού Αντώνη Καφετζόπουλου) αλλά, δυστυχώς, στην πλειοψηφία τους φαίνονται να είναι ανούσιοι και δεν πετυχαίνουν τον στόχο τους στο να σε κάνουν να νιώσεις κι εσύ την όποια αγωνία και ελπίδες έχουν οι χαρακτήρες για το μέλλον τους.

Όπως θα κατάλαβες το σενάριο είναι το μεγαλύτερο αρνητικό της ταινίας το οποίο δεν περιορίζεται μόνο στο να μη σε κάνει, ακόμα και μέσα από τις διάφορες κωμικοτραγικές καταστάσεις που διαδραματίζονται, έστω και λίγο να προβληματιστείς. Η ταινία εξελίσσεται μέσα σε 12 ώρες και μέσα σε αυτές γίνονται τόσα πολλά που αρχίζεις να αναρωτιέσαι για το πόσο είναι λογικά όλα αυτά. Είναι λες και μια ανώτερη δύναμη (στην προκειμένη περίπτωση ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης) τους έχει όλα τα προβλήματα τους πρέπει να τα λύσουν τώρα για να μπορούν να προχωρήσουν με την ζωή τους λες και αυτό θα τους καθορίσει σαν ανθρώπους. Ανοιχτοί λογαριασμοί πρέπει να κλείσουν, έρχονται αντιμέτωποι με παλιές σχέσεις, και με καινούργιες, μυστικά αποκαλύπτονται και άλλα πολλά τα οποία όλα αυτά γίνονται πρωτεύοντα ζητήματα για αυτού ενώ τα πραγματικά και πιο ουσιώδη προβλήματα μένουν σχεδόν στην αφάνεια. Κι ενώ όλα φαίνονται τόσο χαλαρά και τόσο ανέμελα κατά την διάρκεια της ταινίας, έρχεται και το σοβαροφανές φινάλε αδικαιολόγητα από το πουθενά για να προσπαθήσει να σε προσγειώσει ανώμάλα στην, υποτίθεται, πραγματικότητα.

Βέβαια υπάρχουν και τα θετικά. Η σκηνοθεσία και η φωτογραφία της ταινίας είναι πάρα πολύ καλές κάνοντας την ταινία τουλάχιστον υποφερτή ως ένα σημείο. Στην αρχή υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα σκηνή όπου στα διάφορα πλάνα της Αθήνας παρεμβάλλονται πλάνα από τους δρόμους του Βερολίνου κάνοντας έτσι μια σύγκριση των κατοίκων αλλά και του τρόπου ζωής τους. Οι ερμηνείες των άγνωστων τριών πρωταγωνιστών είναι καλές με τον Καφετζόπουλο να δίνει αυτό το κάτι παραπάνω κυρίως λόγω του ότι έχει και τον μεγαλύτερο ρόλο στη ταινία.

Ο Καμμίτσης, τουλάχιστον σκηνοθετικά, δείχνει πολλά υποσχόμενος και να έχει πολλές δυνατότητες αν και σεναριακά δεν κατάφερε να πει αυτά που ήθελε. Τα “Κωλόπαιδα” σίγουρα δεν είναι “Wasted Youth” και σίγουρα δεν θα σε προβληματίσει. Αν θες να δεις κάποια ωραία πλάνα από τα Εξάρχεια, τον λόφο του Στρέφη και των γύρω περιοχών τότε δες τη. Αλλά γιατί να πληρώσεις για να κλειστείς σε μια αίθουσα για να δεις αυτές τις σκηνές ενώ μπορείς άνετα να βγεις και να περπατήσεις στα σοκάκια και τους δρόμους της πόλης;

 

 

Πού παίζεται

Ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής (15 – 21 Μαρτίου 2012)

ΦΙΞ

ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ PRINCE FILMCENTER
Λ. Συγγρού 106, Φιξ (ΜΕΤΡΟ Συγγρού-Φιξ), 210 9215305
Πεμ-Τετ 21:00, 22:30

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ