Ξανά από την Αρχή – Demolition (2016)

Το Demolition δεν είναι μια κακή ταινία, είναι όμως μια ταινία που αφήνει τις σεναριακές της κακοτεχνίες να φανούν

 ★★½☆☆ 

Σκηνοθεσία: Jean-Marc Vallee
Σενάριο: Bryan Sipe
Πρωταγωνιστούν: Jake Gyllenhaal, Naomi Watts, Chris Cooper, Judah Lewis
Διάρκεια: 101′
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Feelgood Entertainment

demo_35x50cm_gr_webuse_rdateΈνας επιτυχημένος τραπεζίτης θα έρθει αντιμέτωπος με την ματαιότητα της υλιστικής του ύπαρξης, μετά τον τραγικό θάνατο της συζύγου του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.  Η πικρή συνειδητοποίηση του Davis για μια ζωή που αναλώνεται σε κοστουμαρισμένα meeting, χλιδάτα εστιατόρια και στιλβωμένες οικιακές συσκευές – “this isn’t life, it’s just stuff”, έλεγε ο ήρωας του Kevin Spacey στο American Beauty – θα βιωθεί μόνο μέσω της ανικανότητας του Davis (Jake Gyllenhaal) για θρήνο και δάκρυα, μια σεναριακή συνθήκη που θα πυροδοτήσει την «κατεδάφιση» του παλιού (εαυτού) και την «ανοικοδόμηση» ενός νέου.

Υποσυνείδητα αναζητώντας ένα μέσο συναισθηματικής και λεκτικής διεξόδου, ο Davis θα στείλει ένα γράμμα παραπόνων σε μια εταιρεία που προμηθεύει τα νοσοκομεία με αυτόματους πωλητές, έπειτα από την αποτυχημένη του προσπάθεια να πιάσει ένα σακουλάκι με m&m’s.  Για καλή του τύχη, στην «άλλη άκρη» του επιστολόχαρτου θα βρεθεί η αντιπρόσωπος της εξυπηρέτησης πελατών της εταιρείας (Naomi Watts), η οποία συγκινημένη βαθιά από το γράμμα του (και όλα τα υπόλοιπα που θα ακολουθήσουν) θα επιδιώξει να συναντήσει τον Davis, επηρεάζοντας απαρέγκλιτα, μαζί με τον 15χρονο γιο της, την νεοσύστατη πραγματικότητα του ήρωα.

Η εξωτερίκευση της εσωτερικής αποδόμησης εαυτού με αντίστροφες οδηγίες ΙΚΕΑ (κατά το «φτιάξτο» μόνος σου, εδώ, κατέστρεψέ το και χτίσε το από την αρχή) και η αρχική σεκάνς που κινείται σε ρυθμούς Fight Club-ικού voice over (“I am Davis’s wasted life”) σκιαγραφούν το πορτραίτο ενός χαρακτήρα σε τέλμα, με το σενάριο του Bryan Sipe να παρουσιάζει ένα πρώτο ενδιαφέρον, αν μη τι άλλο, ως προς τον τρόπο με τον οποίο ο ήρωάς του θα υπερκεράσει την τωρινή του κατάσταση.  Παρόλα αυτά καθίσταται γρήγορα σαφές, πως το Demolition δεν διακρίνεται ούτε από το νιχιλιστικό περιεχόμενο του μυθιστορήματος του Palahniuk, ούτε και από την κρυφή στοργικότητα του Alan Ball για τους χαρακτήρες του στο σενάριο του American Beauty, με το οποίο το Demoliton μοιράζεται τουλάχιστον ένα κοινό – τον Chris Cooper.

Θεωρητικά τίποτα δεν θα μπορούσε να πάει στραβά στην νέα ταινία του Jean-Marc Vallee, είναι γνωστό άλλωστε πως ο Καναδός δημιουργός ξέρει να χειρίζεται και να καθοδηγεί έξοχα το εκάστοτε cast του, με τον Gyllenhaal να αποτελεί, εν προκειμένω, σταθερή ερμηνευτική αξία.  Εντούτοις, αφήνοντας στην άκρη την υποκριτική δεινότητα του Gyllenhaal και την μετριασμένη δραματουργική ένταση που χαρακτηρίζει τη σκηνοθεσία του Vallee (το δράμα είναι πάντα παρόν στις ταινίες του, ποτέ όμως σε εκμεταλλεύσιμη ποσότητα), το φιλμ χαρακτηρίζεται από ένα βασικό πρόβλημα που περιορίζει την όποια δυναμική του στο ελάχιστο: το σενάριο του Bryan Sipe.

Με συναισθηματικά κλισέ, συγκινησιακούς «εκβιασμούς» και μια ροπή προς έναν quirky συμβολισμό, εκεί όπου τα πάντα κρύβονται πίσω από μεταφορές και αλληγορίες, η γραφή του Sipe μοιάζει περισσότερο με κουβάρι σκόρπιων υπαρξιακών ιδεών, παρά με την εξιστόρηση μιας ιστορίας απώλειας, πόνου και λύτρωσης.

Στον αντίποδα, έχουμε ευτυχώς τους Jake Gyllenhaal και Naomi Watts, που εδώ κρατάει τα μπόσικα με έναν πιο δεύτερο ρόλο, οι οποίοι καταφέρνουν να γειώσουν κάπως τη δακρύβρεχτη προοπτική, παραδίδοντας παραδοσιακά καλές ερμηνείες.  Στα συν και η σκηνοθεσία του Vallee που αντικατοπτρίζει ιδανικά τις ψυχολογικές μεταπτώσεις του ήρωα και το ατέρμονη αιώρησή του μεταξύ παρόντος και παρελθόντος.

Το Demolition δεν είναι μια κακή ταινία, είναι όμως μια ταινία που αφήνει τις σεναριακές της κακοτεχνίες να φανούν, με αποκορύφωμα τα τελευταία της λεπτά, που επιζητούν απεγνωσμένα το δάκρυ σου.  Και αυτό δεν είναι ποτέ καλό.

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*