Κυνηγώντας τον Δολοφόνο Μου – D.O.A/Dead On Arrival (1950)

...






 

Γράφει ο Παύλος Σηφάκης


Σκηνοθεσία:Rudolph Maté
Σενάριο: Russell Rouse, Clarence Greene
Πρωταγωνιστούν: Edmond O’Brien, Pamela Britton, Luther Adler
Διάρκεια: 83’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: New Star

 

Ξεκάθαρα πράγματα: Το «Dead on Arrival» είναι ένα θριλερικό b-movie των ‘50ς και αυτή τη μπι-μουβιά του δεν έχει καμία διάθεση να την κρύψει. Κάτι τα εξωφρενικά ηχητικά εφέ, κάτι οι πρόχειροφτιαγμένες και μάλλον αστείες σκηνές δράσης, το Dead on Arrival, αποτίει φόρο τιμής στον Άλφρεντ Χίτσκοκ αλλά με μία εσάνς κιτσαριού και γενναίες ποσότητες ηθελημένου (συχνά όμως και μη ηθελημένου) χιούμορ.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Από εκεί, που ο Φρανκ Μπίγκελοου μπαίνει μέσα στο αστυνομικό τμήμα κι ενημερώνει τον αρχηγό της αστυνομίας ότι χθες, έπεσε θύμα… δολοφονίας! «Μα… πώς;!» αναρωτιέται έκπληκτος ο ανυποψίαστος θεατής και πρόκειται ομολογουμένως για ένα ενδιαφέρον mindfuck (μετά συγχωρήσεως). Όταν όμως ο Φρανκ αρχίζει την εξιστόρηση της περιπέτειάς του, το πράγμα αρχίζει να βγάζει νόημα. Ο Φρανκ βλέπεις πήγε λίγες μέρες διακοπές στο Σαν Φραντσίσκο, προκειμένου να γλυτώσει για λίγο από την ασφυκτική αγκαλιά της απαιτητικής φιλενάδας του. Εκεί όμως, προτού προλάβει καν να φτάσει στη second base με κάποια από τις εντυπωσιακές γυναίκες τις οποίες κορτάρει, ο ήρωάς μας πέφτει θύμα δηλητηριασμού! Και όπως τον ενημερώνουν οι – όχι ένας, όχι δύο, αλλά τρεις – γιατροί, του απομένει το πολύ μία εβδομάδα ζωής. Αφού ξεπεράσει το αρχικό σοκ, ο Φρανκ ξεκινάει ένα ξέφρενο κυνήγι έναντι στο χρόνο, προκειμένου να μάθει ποιός και γιατί τον δηλητηρίασε.

Η πλοκή προσφέρει ομολογουμένως αρκετές –μικρές- ανατροπές και στήνει ένα αρκετά αξιόλογο “whodunit”. Το πρόβλημα είναι ότι η σικαγράφηση του πρωταγωνιστή είναι τόσο αδύναμη (και ο ηθοποιός που ερμηνεύει το ρόλο μάλλον αντιπαθητικός) που το βρίσκεις δύσκολο να νοιαστείς για την τύχη του. Οι δυστυχίες που του συμβαίνουν εν των μεταξύ είναι εντελώς άσχετες με τον ίδιο και με τη σχέση του με την κοπέλα του, την Πάολα. Κοινώς, το δεύτερο μέρος του έργου είναι ελαφρώς ασύνδετο από το πρώτο και το μόνο βαθύτερο νόημα που βγαίνει από όλη αυτή την περιπέτεια του Φρανκ Μπίγκελοου είναι το «βλέπεις τι παθαίνεις όταν δε δεσμεύεσαι με την κοπέλα σου και τσιλιμπορυδίζεις στο Σαν Φραντσίσκο;».

Το «Dead on Arrival» είναι διασκεδαστικό, έχει κάποιες καλές στιγμές από άποψη πλανοθεσίας και ασπρόμαυρης, νουάρ ατμόσφαιρας και το στόρι, αν και στο τέλος αποδεικνύεται σχετικά ασήμαντο, σε προκαλεί να μαντεύεις συνεχώς ποιός κρύβεται πίσω από την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του πρωταγωνιστή. Στην επικίνδυνη ακροβασία της όμως μεταξύ θρίλερ και b-movie καλτιάς, η ταινία γέρνει εν τέλει προς το δεύτερο και τα αμήχανα γέλια σε σκηνές που δεν θα έπρεπε κανονικά ο θεατής να γελά, φανερώνουν τις αδυναμίες της σε επίπεδο στησίματος αλλά και την προχειρότητα στη γραφή των διαλόγων και τη σύλληψη των κεντρικών χαρακτήρων.

Υ.Γ. Χωρίς να κάνω σπόιλερς, θέλω να κάνω μια ειδική μνεία στο φινάλε της ταινίας, το οποίο από τη μία είναι ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα, σχετικά ανατρεπτικό, χρησιμοποιείται όμως περισσότερο για να τονώσει το βαρύγδουπο, ηθικολογικό δίδαγμα της ταινίας που κρύβεται κάτω από τη θριλερική πλοκή.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ