56ο Φεστιβαλ Κινηματογραφου Θεσσαλονικης: L’ Ombre Des Femmes – Philippe Garrel

Δεν έχουν αλλάξει πολλά στις σχέσεις

Ένας από τους λόγους που η nouvelle vague επίδρασε τόσο καταλυτικά στην παγκόσμια κινηματογραφία, ήταν η τοποθέτηση της κάμερας μέσα στη σχέση. Δεν κινηματογραφούσε απλά τον έρωτα, ήταν το συναίσθημα, η μπομπίνα κουβαλούσε το φιλμ μαζί με τη λαχτάρα, αλλά και την οργή, το θυμό. Ο φακός εξαργύρωνε την αστραπιαία συνειδητοποίηση πως εκείνη τη στιγμή η ζωή αλλάζει, μπαίνει σε ένα ολοκαίνουριο κεφάλαιο, με απόλυτη σημασία.

Καθώς όμως οι σχέσεις δεν είναι μόνο ευτυχία, οι ταινίες του ρεύματος φρόντισαν να εμπλακούν το ίδιο ολοκληρωτικά και στο περίπλοκο κομμάτι τους, που αφορά τις τριβές του ζευγαριού, τον ίδιο τρόπο με τον οποίο ο σφοδρός έρωτας μπορεί να μετατραπεί σε ανεξέλεγκτη οργή. Όπως και το αντιφατικό συναίσθημα του να είναι κανείς πραγματικά ερωτευμένος με έναν άνθρωπο, αλλά να αποζητά και κάποιον άλλο.

Είναι ενδεχομένως άδικο για τον Garrel να ξεκινά κείμενο για την ταινία του κάνοντας (πιθανότατα γι’ ακόμα μία φορά) αναφορά στην εποχή που τον ανέδειξε, όμως η επιλογή αυτή δε γίνεται άστοχα (ελπίζω). Η «Σκιά των Γυναικών» είναι μια ταινία-υπενθύμιση, όχι για την πολιτιστική κληρονομιά της nouvelle vague -καθώς δεν πρόκειται για ωδή- αλλά στον τρόπο που κινηματογραφούνται οι σχέσεις αγάπης/έρωτα. Οι χαρακτήρες συστήνονται, για να τεθεί η προβληματική ηθική πλευρά της ιστορίας: πόσα μπορεί να υποστεί το δυνατότερο συναίσθημα όλων;

Το σύνηθες είναι να αντιλαμβανόμαστε την εσωτερική πάλη του ήρωα, αποκλειστικά από την αντρική οπτική γωνία. Τη μάχη να εξισορροπήσει ανάμεσα σε δύο γυναίκες, δύο συναισθήματα: την ειλικρινή αγάπη, και την ανάγκη του σώματος.  Ο Garrel όμως επιλέγει να θέσει το ζήτημα επί ίσους όρους, βαραίνοντας και τη γυναίκα με το στίγμα της ενοχής. Η τρομακτική υποκρισία να πλαγιάζει ο ένας δίπλα στον άλλο, σα να μην τρέχει τίποτα.

Ο έρωτας όμως δεν είναι ένα παιχνίδι, κι αυτό αφορά κάθε εμπλεκόμενο. Όλοι φέρνουν κάποιο ρίσκο, μικρό ή μεγάλο, ανεξάρτητα τη θέση που βρίσκονται. Γι’ αυτό και πρέπει να βρεθούν στη θέση που θα οφείλουν να κάνουν μια ριζοσπαστική επιλογή. Δεν είναι μόνη η ενοχή που βαραίνει, αλλά και ο εγκλωβισμός του αδιεξόδου.

Το φιλμ του Garrel αποδεικνύει από τη μία την ικανότητα αυτών των δημιουργών να κινηματογραφούν μοναδικά, και με μια ανέλπιστη ευκολία, τις περίπλοκες αποφάσεις ερωτευμένων ανθρώπων, ενώ από την άλλη διατηρείται στο παρόν χωρίς να εξιδανικεύει το παρελθόν.

Πάντα θα υπερτερεί όλων το πρόσωπο του συγκεκριμένου Άλλου.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*