La La Land (2016)

Μια ταινία καταφύγιο

Σκηνοθεσία: Damien Chazelle
Σενάριο: Damien Chazelle
Πρωταγωνιστούν: Ryan Gosling, Emma Stone, Rosemarie DeWitt
Διάρκεια: 128′
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Odeon

 ★★★½☆ 


Η εκκωφαντική μαγεία σε αφθονία δεν επιτρέπει στο συναίσθημα να μην παρασυρθεί ολοκληρωτικά. Το «La La Land» βουτά εξαρχής σε μια ορμητική έκρηξη χρωμάτων, ήχων και πλανών που δημιουργούν το σύμπαν του, ερμητικά κλειστό σε οτιδήποτε επιχειρήσει να εισβάλλει στο μικρόκοσμό του.

Εντός του, οι δύο ήρωες (Emma Stone & Ryan Gosling) ζουν στα όνειρά τους, με κοινό στόχο την καταξίωση. Ανάμεσα στις αλλεπάλληλες αποτυχίες τους, θα γνωριστούν και αναπόφευκτα θα ερωτευτούν. Μέχρις ότου χρειαστεί να τεθούν οι προτεραιότητες για τις οποίες πάλευαν μια ζωή. Θυμίζοντας το «Whiplash», ο Chazelle κινηματογραφεί την ανθρώπινη φιλοδοξία και τις θυσίες που απαιτεί για να πραγματοποιηθεί. Οι ήρωες δίνονται ολοκληρωτικά, αδιαφορώντας για τις εκκρεμότητες που θα κρατούσαν άλλους πίσω, χωρίς να διστάζουν να συμβιβαστούν ώστε να πετύχουν.

Παρότι musical, τα μουσικά κομμάτια εντάσσονται παροδικά στην αφήγηση, σαν υπενθύμιση του είδους που θέλει να ανήκει η ταινία. Χρησιμοποιείται έτσι περισσότερο ως φόρμα, παρά ως εγγενές κομμάτι της σκηνοθεσίας.  Όπως εξάλλου δανείζεται την αύρα προηγούμενων δεκαετιών, που γεννά την αισιοδοξία των πρωταγωνιστών, την κινητήριο δύναμή τους. Το παρελθόν εμπνέει και εικαστικά, στυλιστικά, βοηθώντας την εξιδανίκευσή του, δίχως βέβαια να είναι ακριβώς σαφές χρονικά πού ανήκει.

Συνολικά η σκηνοθεσία χάνεται μέσα στη φιλοδοξία της να φτιάξει κάτι ρηξικέλευθο. Έτσι το ύφος είναι κάπως ακαθόριστο, οι επιλογές των ηρώων επίσης, παρόλο που δεν παύει να κερδίζει στο συναισθηματικό αντίκτυπο που προκαλεί, με χαρακτηριστική την τελική ενότητα.

Το «La La Land» υπόσχεται έναν κόσμο που δεν υπάρχει. Λειτουργεί ως ένα καταφύγιο, μια διέξοδο εντός της οποίας οι ευχές συμβαίνουν, και το σινεμά τηρεί το ρόλο του προστάτη. Η ταινία τελειώνει όμως, και έξω από την αίθουσα υπάρχει ο κόσμος του «I, Daniel Blake». Η επιστροφή στη ζοφερή ρουτίνα μετατρέπεται σε οδυνηρή εμπειρία, το ελπιδοφόρο μέλλον σε αδιέξοδο παρόν. Μπορεί να μην είναι το αριστούργημα που τόσοι προανήγγειλαν, είναι όμως μια εφήμερη λύτρωση για όσους την έχουν ανάγκη.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
2 Σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

  • iakovos
    22 Δεκεμβρίου 2016 at 2:06 μμ - Reply

    πολύ εύστοχη κριτική Κύριε Καντέα!

    • Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
      Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
      22 Δεκεμβρίου 2016 at 4:07 μμ - Reply

      Σας ευχαριστούμε κύριε Ιάκωβε!

    ΣΧΕΤΙΚΑ

    SAE Digital Film Making