Έγκλημα Στη Λίμνη – La Sirga (2012)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: William Vega
Σενάριο: William Vega
Πρωταγωνιστούν: Floralba Achicanoy, Joghis Seudin Arias, Julio César Roble
Διάρκεια: 88’
Χώρα: Κολομβία, Γαλλία, Μεξικό
Διανομή: Ama Films

 

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του William Vega, “La Sirga” έκανε πρεμιέρα φέτος στο φεστιβάλ των Καννών στο τμήμα «δεκαπενθήμερο των σκηνοθετών». H ταινία κατάφερε και βρήκε τον δρόμο προς τις ελληνικές αίθουσες, δίνοντας την ευκαιρία στους Έλληνες θεατές να απολαύσουν μια ταινία του νέου κύματος της Λατινοαμερικάνικης Σχολής.

Η Αλίσια είναι αβοήθητη. Οι μνήμες από τον πόλεμο τρυπάνε το μυαλό της, όπως ακριβώς κάνει και η απειλητική, σχεδόν φοβιστική, βροχή. Ξεριζωμένη από τις ένοπλες συγκρούσεις στο μέρος που μεγάλωσε, προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή της στην περιοχή La Sirga, σε ένα παρακμιακό χόστελ στις ακτές μιας μεγάλης λίμνης, στην ορεινή ζώνη των Άνδεων. Το σπίτι αυτό ανήκει στον Όσκαρ, έναν από χρόνια μοναχικό άνθρωπο και ουσιαστικά ερημίτη, που όμως είναι ο μοναδικής συγγενής που της έχει απομείνει. Εκεί, στα βαλτώδη και σκοτεινά παράλια της περιοχής, η Αλίσια θα προσπαθήσει να εγκατασταθεί και να ζήσει μέχρις ότου οι φοβίες της και η απειλή του πολέμου έρθουν ξανά στην επιφάνεια.

Το να χαρακτηρίσεις το “La Sirga” ως μια ζοφερή ταινία θα είναι τουλάχιστον υποτιμητικό. Από την αρχή της ταινίας ο σκηνοθέτης William Vega προσδιορίζει το πως θα κινηθεί σε αυτό το άκρως μυστικιστικό και απόκοσμο, αλλά με μια διακριτική ομορφιά, οπτικά δοκίμιό του. Το φιλμ είναι αρκετά αργό και θα τεστάρει την υπομονή των θεατών, με την δράση του να έχει πάρει άδεια απουσίας. Τα πλάνα του βγάζουν μια λυρικότητα μέσα στην αφαιρετικότητά τους, όπου υποβόσκει ο τρόμος ενός εμφυλίου πολέμου και μιας επικείμενης καταστροφής.

Παίζοντας όμως περισσότερο με τις γεμάτες συμβολισμούς εικόνες και χωρίς πολλά λόγια, ο Vega χάνει το παιχνίδι της αφηγηματικότητας και το όποιο νόημα θέλει να περάσει χάνεται στην μετάφραση. Κάπου καλά θαμμένο είναι και το δράμα το οποίο ζει η Αλίσια και σίγουρα θα είναι αρκετά ενδιαφέρον, αλλά ο σκηνοθέτης αποφασίζει να το αφήσει καλά κρυμμένο χωρίς έστω μια μικρή κορύφωσή του. Αντ’ αυτού αποτελείται από ένα ιδιόρρυθμο κολάζ εικόνων με ηχητικά εφέ δίνοντας τους έτσι περισσότερη ένταση και λιγότερο έμφαση.

Ακόμα και οι ερμηνείες των ηθοποιών μοιάζουν να είναι συγκρατημένες. Όλοι φαίνεται πως κάτι θέλουν να πουν, να έχουν ένα βάρος μέσα τους, αλλά το κρατάνε για τον εαυτό τους. Κανείς δεν βοηθάει τον θεατή να συμπάσχει έστω και λίγο ή να τον βοηθήσουν να καταλάβει το τι νιώθουν και το τι τους απασχολεί.

Ο Vegas έχει μελετήσει καλά τους μεγάλους art house δημιουργούς και προσπαθεί να τους μιμηθεί. Αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να κάνει τους θεατές του, όπως και την κεντρική ηρωίδα του την Αλίσια, να υπνοβατούν σιγά σιγά προς την έξοδο του κινηματογράφου.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ