Η Ζωή μιας Άλλης – La Vie d’Une Autre (2012)

...






 

Γράφει ο Γιώργος Αγγελόπουλος


Σκηνοθεσία: Sylvie Testud
Σενάριο:Claire Lemaréchal, Sylvie Testud, (βασισμένο στο βιβλίο της) Frederique Deghelt
Πρωταγωνιστούν: Juliette Binoche, Mathieu Kassovitz, Aure Atika
Διάρκεια: 97’
Χώρα: Γαλλία , Λουξεμβούργο, Βέλγιο

 

Τι θα έκανες αν σου δινόταν μια δεύτερη ευκαιρία; Πόσα καλά μπορούν να εξισορροπήσουν τα κακά που έχεις κάνει; Πως μπορείς να ξανακερδίσεις τον έρωτα της ζωής σου πίσω; Πόσα κλισέ χωράνε σε μια ταινία; Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα θέτει “Η Ζωή μιας Άλλης” που θυμίζει τίτλο ελληνικής σαπουνόπερας. Αν αυτό από μόνο του σε προϊδεάζει αρνητικά το πας καλά, γιατί δυστυχώς το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα δεν απέχει και πολύ.

Η Μαρί (Ζιλιέτ Μπινός) είναι γύρω στα τριάντα όταν γνωρίζει κι ερωτεύεται κεραυνοβόλα τον Πωλ (Ματιέ Κασσοβιτς). Οι δυο τους θα ζήσουν μια βραδιά παθιασμένου σεξ (μη περιμένεις λεπτομέρειες -είναι και κάποιας ηλικίας πλέον η Ζιλιέτ) και η Μαρί θα αποκοιμηθεί στον ώμο του Πωλ. Είναι ένας ύπνος που κρατάει πολύ όμως, αφού όταν ξυπνήσει έχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια. Η Μαρί πλέον είναι πλούσια, πετυχημένη, παντρεμένη με τον Πωλ και μητέρα ενός παιδιού. Κι ενώ ακόμα προσπαθεί να καταλάβει τί της συνέβη, ταυτόχρονα πρέπει να ανταπεξέλθει στους νέους της ρόλους για τους οποίους δε γνωρίζει τίποτα. Και σαν να μην έφτανε όλο αυτό, ανακαλύπτει ότι βρίσκεται σε διαδικασία διαζυγίου, είναι κακή μητέρα και ο Πωλ πλέον την απεχθάνεται. Η Μαρί θα αδράξει αυτή τη δεύτερη ευκαιρία και θα προσπαθήσει να διορθώσει όλα αυτά τα λάθη που όμως δε θυμάται να έκανε.

Η ιδέα μπορεί να φέρνει στο νου πολλές παρόμοιες ταινίες, αλλά και πάλι είναι αρκετά ιδιαίτερη για να τραβήξει το ενδιαφέρον του κοινού. Το κακό με αυτές τις ταινίες που ξεκινάνε τόσο “απρόβλεπτα”, είναι ότι στο τέλος δυστυχώς αδυνατούν να δώσουν εξηγήσεις για τα ερωτηματικά που ανοίγουν. Έτσι και στη ταινία αυτή, ποτέ δε μαθαίνουμε τι έγινε και η Μαρί έκανε “skip” μια δεκαετία απ’ τη ζωή της. Είναι όνειρο; Φαντασία; Αλληγορία; Σεναριακή τρύπα(ρα); Θα επιλέξω με ευκολία το τελευταίο.

Επίσης, το άλλο κακό που συμβαίνει είναι ότι ξεκινάς να δεις κωμωδία και χωρίς να το καταλάβεις καταλήγεις να παρακολουθείς δράμα. Σε γαλλική κωμωδία είναι αναμενόμενο ένα κάποιο δραματικό υπόβαθρο, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση το πράγμα ξεφεύγει εντελώς. Η σεναριακή και σκηνοθετική σύγχυση στο είδος μεταδίδεται στο θεατή που μάταια αναρωτιέται, αρχικά ως τί πρέπει να παρακολουθήσει τη ταινία και μεταγενέστερα γιατί δεν είδε κάποια άλλη.

Το πρωταγωνιστικό δίδυμο είναι ξεκάθαρα αυτό που προσπαθεί να σώσει ότι δε σώζεται. Η Ζιλιέτ Μπινός όπως πάντα πιστευτή, προσιτή κι εύκολα συμπαθής, ενώ ο Ματιέ Κασσοβιτς συγκρατεί τη γοητεία ενός μεγαλύτερου πλέον Νινο Κενκαμπουά. Η σκηνοθέτης απ’ την άλλη, Sylvie Testud, μπορεί στην υποκριτική να είναι περίφημη(“Lourdes”, “La Vie En Rose”), αλλά το σκηνοθετικό της ντεμπούτο είναι πρόχειρο και σχεδόν πληκτικό.

Μπορεί να μην είναι πολύ κακή ταινία, αλλά η τόση μετριότητα μερικές φορές είναι χειρότερη. “Η Ζωή μιας Άλλης” δεν έχει τίποτα που θα σε κάνει να δραπετεύσεις από τη δική σου, επομένως μάλλον δεν υπάρχει λόγος να τη δεις.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ