O Lars Von Trier είναι ψώνιο

Ο εκκεντρικός χαρακτήρας του Lars Von Trier αποτελεί πάντα αφορμή για σχόλια. Μήπως όμως μιλάμε τελικά για μια παρεξηγημένη ιδιοφυία;

O Lars Von Trier είναι μεγάλο μυαλό. Αυτό φάνηκε από την αρχή της καριέρας του με ταινίες όπως το Europa και το Δαμάζοντας τα Κύματα. Στη συνέχεια και με κάθε μια από τις ταινίες του καταφέρνει να συζητιέται, να προκαλεί το μένος μέρους θεατών αλλά και την σχεδόν οπαδική υποστήριξη του arthouse κοινού κυρίως στην Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως.

 Θα λέγαμε ότι έχει γίνει κατά κάποιο τρόπο η ναυαρχίδα (που δεν βυθίζεται με τίποτα) του ευρωπαϊκού “κουλτουρέ” σινεμά. Οι ταινίες του, παρότι αιρετικές τις περισσότερες φορές, και με την ακραία, για τα μάτια του μέσου ποπκόρν θεατή, οπτική και θεματική βρίσκουν το κοινό τους και κόβουν εισιτήρια, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά και το εμπορικό του ταλέντο, στα πλαίσια πάντα του είδους και των μεγεθών που μπορεί να «χτυπήσει» ένα τέτοιο σινεμά.

chapter_4_photo_by_zentropaΦέτος ο Lars Von Trier δεν πρωτοτύπησε μόνο μέσω της ίδιας της ταινίας του. Έχοντας πίσω του τον αποκλεισμό από τις Κάννες λόγω αντισημιτικών δηλώσεων του στο περσινό φεστιβάλ, ο Lars και φυσικά οι παραγωγοί του αποφάσισαν να τρολάρουν το διαδίκτυο. Η viral καμπάνια που έφτιαξαν για το Nymphomaniac, παίρνοντας όλους τους κανόνες του marketing από το Hollywood και διαστρεβλώνοντας τους έτσι ώστε να χωρέσουν ένα τόσο προβοκατόρικο αλλά και σεξουαλικό θέμα, πέτυχε απόλυτα.

 Εκεί που οι ταινίες του ήταν γνωστές μόνο από το κοινό που τον παρακολουθούσε και τους παρεμφερείς συνήθεις υπόπτους, ο Lars Von Trier έγινε trending topic. Όλοι είχαν διαλέξει ποιος έχει το καλύτερο οργασμό στις πολύ καλές αφίσες που είχαν δημοσιευτεί για την προώθηση της ταινίας. Όλοι είχαν δει τουλάχιστον ένα από τα video των επιμέρους κεφαλαίων στα οποία χωρίζεται το πεντάωρο του δημιούργημα.

 Βέβαια μια τέτοια καμπάνια δεν μπορούσε παρά να δημιουργήσει και επιφυλάξεις. Αναρωτιόταν κανείς αν όντως είχε κάτι για να πουλήσει και υπέκυψε σε μαρκετίστικούς όρους και πρακτικές ή αν είναι πρωτοπόρος και σ’ αυτόν τον τομέα, δηλαδή στο να κάνει ποπ μια, εκ των πραγμάτων, ταινία περιορισμένου κοινού. Και φυσικά δεν ήταν λίγοι αυτοί που δεν πείστηκαν με τίποτα (τουλάχιστον μέχρι την πρεμιέρα) για το περιεχόμενο αυτής της ταινίας.

 Και ήρθε η ώρα που το Nymphomaniac βγήκε στις αίθουσες. Στην Αθήνα άνοιξε πριν την κανονική του διανομή σε μερικές μεταμεσονύχτιες προβολές έτσι για να δώσει λίγη ακόμα ώθηση στο έντονο buzz που είχε δημιουργηθεί. Οι αντιδράσεις ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. Δεν μιλάει για σεξ, μιλάει για αγάπη ήταν οι πρώτες αντιδράσεις. Ακόμα και στην λογοκριμένη softcore εκδοσή του, το Nymphomaniac ή Nymph()maniac αν προτιμάτε, εξερευνεί, με έναυσμα μια νυμφομανή, τη φύση του σεξ, τους λόγους που οι άνθρωποι αποζητούν τον οργασμό, το τρόπο να γίνει καλύτερό και την αέναη αναζήτηση για πιο έντονα χρώματα στο ηλιοβασίλεμα.

chapter_5_photo_by_zentropa Παράλληλα, μέσα στην ταινία δεν μπορείς να μην διακρίνεις την υπεροψία του Trier. Πέρα από την ευτυχώς επουσιώδη επιδειξιομανεία του, ο Δανός επιχειρεί όχι μόνο να θέσει τις ερωτήσεις για κάτι τόσο υπαρξιακό που απασχολεί τη φιλοσοφία όσο και τη τέχνη για αιώνες αλλά και να δώσει με ιδιαίτερη αυτοπεποίθηση της απαντήσεις. Η τέχνη δεν θα έπρεπε να δίνει απαντήσεις. Η τέχνη υπάρχει για προκαλεί τις αισθητικές και εγκεφαλικές λειτουργίες για να αναζητήσει τελικά την απάντηση ο ίδιος ο θεατής. Η τέχνη και κατά προέκταση το σινεμά δεν δίνει μασημένη τροφή. Ο Lars όμως το καταρρίπτει κι αυτό.

Είναι τόσο υπερόπτης που λαϊκιστί θα λέγαμε ότι είναι ψώνιο. Αλλά αν δεν είναι ο Lars Von Τrier ψώνιο ποιος θα έπρεπε να είναι; Μετράει περίπου 15 χρόνια στην κορυφή του είδους του, καταφέρνει να πρωτοπορεί είτε ως σκηνοθέτης είτε ως περσόνα και φτιάχνει ένα ολόδικό του σινεμά που κάθε φορά γίνεται και καλύτερο. Με σχεδόν μόνιμο θέμα του τις τύψεις και το πως συγκρούονται με την ηθική ρίχνει τις αναστολές μας και μαζί μ’ αυτόν γινόμαστε όλο και πιο απαιτητικοί και τολμηροί θεατές.

Μετράω τις μέρες για το δεύτερο μέρος που βγαίνει στις 20 Φεβρουαρίου.

Διαβάστε την κριτική της ταινίας

Διαβάστε όλα τα προηγούμενα Deforming Lens

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ