Λόρενς Για Πάντα – Laurence Anyways (2012)

Πολύχρωμο και εικονοκλαστικό, με πλάνα βγαλμένα από τα όνειρα, τις ψευδαισθήσεις και τις φαντασιώσεις των πρωταγωνιστών.






 


Σκηνοθεσία: Xavier Dolan
Σενάριο: Xavier Dolan
Πρωταγωνιστούν: Melvil Poupaud, Suzanne Clément, Nathalie Baye
Διάρκεια: 168’
Χώρα: Καναδάς, Γαλλία
Διανομή: Videorama Films

 

Ο Λόρενς είναι ένας φιλόλογος που ζει μια φυσιολογική ζωή, έχοντας μάλιστα μια παθιασμένη ερωτική σχέση με τη Φρεντ. Μια μέρα, ο νεαρός καθηγητής αποφασίζει να μοιραστεί ένα μεγάλο μυστικό με τη γυναίκα της ζωής του: ο Λόρενς θέλει να ντύνεται με γυναικεία ρούχα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θέλει να χωρίσει με τη Φρεντ. Όταν πλέον κάνει το μεγάλο βήμα στη ζωή του, γνωρίζει ότι η επαγγελματική, οικογενειακή και προσωπική του ζωή βρίσκονται πλέον σε τεντωμένο σχοινί και ότι θα αποτελέσει την αρχή ενός μεγάλου αγώνα.
Το enfant terrible του καναδικού σινεμά επιστρέφει με την τρίτη του ταινία. Για πρώτη φορά δεν πρωταγωνιστεί ο ίδιος. Για πρώτη φόρα ο πρωταγωνιστής του είναι 30. Παρόλο που στις προηγούμενες δυο ταινίες του, ο Dolan ασχολείται με θέματα που αφορούν τα ψυχανεμίσματα, ερωτικά και μη, των 20-something, εδώ η ιστορία του είναι πιο ενήλική, πιο αληθινή, που μεστή, πιο ουσιαστική.

Χωρίς να μειώνουμε καθόλου την καλλιτεχνική και κυρίως την σκηνοθετική ιδιομορφία και παράλληλα πρωτοτυπία των δυο προηγούμενων ταινιών του, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι αυτή ένα είναι μακράν η πιο ολοκληρωμένη. Ξεκινώντας από το σενάριο που έχει ένα χρονικό εύρος μεγαλύτερο από 10 χρόνια, προσδίδοντας έτσι μια πιο ολοκληρωμένη πορεία του πρωταγωνιστικού διδύμου και συνεχίζοντας με της υπερβολικά παθιασμένες ερμηνείες των πρωταγωνιστών του, που ταιριάζουν απόλυτα στο εικαστικό μοτίβο.

Το θέμα του Ντολάν εδώ είναι το κοινωνικό φύλο. Ο Λωρενς γεννήθηκε άντρας αλλά θα ήθελε να είναι γυναίκα. Και δεν είναι καν gay! Οι ανθρωπολόγοι και οι ακτιβιστές των LGBT δικαιωμάτων χρόνια τονίζουν με την δράση τους, την ύπαρξη του κοινωνικού φύλου που δεν ταυτίζεται απαραίτητα με το βιολογικό. Η αγκυλώσεις της κοινωνίας αντίθετα, περιορίζουν τη θέαση του φαινόμενου και εν τέλει την αποδοχή του. Γι’ αυτό και ο Ντολάν έτσι εξόφθαλμα, χωρίς καλοπισμούς παρουσιάζει την πραγματικότητα αυτή μπροστά στα μάτια των θεατών, παρομοιάζοντας ταυτόχρονα τις επιλογές του πρωταγωνιστή με οποιαδήποτε άλλη συμπεριφορά παρεκκλίνει από τις κοινωνικές νόρμες.

Ο τρόπος που διαλέγει να το κάνει, είναι όπως πάντα πολύχρωμος και εικονοκλαστικός, με πλάνα βγαλμένα από τα όνειρα, τις ψευδαισθήσεις και τις φαντασιώσεις των πρωταγωνιστών. Το απαράμιλλο στιλ, η κάμερα του που εγκλωβίζει τη θλίψη και την απόγνωση, τα μουσικά ξεσπάσματα είναι όλα μέρος μιας τεχνικής αποκλειστικά δικιάς του, που συντονίζεται με το θεατή βάζοντας τον κυριολεκτικά σε πρώτο πλάνο.

Πέρα από το σκηνοθέτη όμως μεγάλη ευθύνη για την συναρπαστική διάθεση που η ταινία προκαλεί , φέρει και το πρωταγωνιστικό ζευγάρι των Μελβίλ Πουπό και Σουζάν Κλεμέντ, Παρότι η ταινία φαίνεται να αφορά περισσότερο το Λωρενς, η παρουσία της Φρεντ δρα καταλυτικά σε κάθε του απόφαση. Οι δικές της επιλογές είναι κι αυτές αιρετικές και μπερδεμένες, όπως και του Λωρενς και η συνεχής αμφιταλάντευση της νοείται ως παραδοχή του έρωτα πέρα από φύλα και κοινωνικά πρότυπα. Η πορεία των πρωταγωνιστών σίγουρα δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα κι αυτό οι Πουπό και Κλεμέντ το γνωρίζουν καλά. Μαλώνουν, χωρίζουν και τα ξαναβρίσκουν σε ένα ωκεανό συναισθημάτων που είναι η ίδια η ζωή, ειδικά αν την αντιλαμβάνεσαι χωρίς τις πεζές λεπτομέρειες της.

Ο Λωρενς είναι για πάντα Λώρενς. Είτε είναι άντρας, είτε είναι γυναίκα, είτε είναι τολμηρός καθηγητής που βάζει κραγιόν και φούστα μπροστά στους μαθητές του, είτε φοβισμένος εραστής μπροστά στη γυναίκα της ζωής του, είτε συγγραφέας με τα όλα της, μπροστά στη δύσπιστη δημοσιογράφο. Και οι επιλογές του είναι αυτές που κάνουμε όλοι όταν δεν φοβόμαστε πως μας βλέπουν οι άλλοι. Και η κάμερα του Ντολάν αποτελεί ο ιδανικό μας βλέμμα.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ