Το Λιμάνι της Χάβρης – Le Havre (2011)

Παραμύθι ή όχι, το «Λιμάνι της Χάβρης» είναι μια ταινία που μιλάει για την καλοσύνη τον ανθρώπων και προσπαθεί να σου αναπτερώσει την οποιαδήποτε χαμένη σου πίστη στους ανθρώπους.






Σκηνοθεσία: Aki Kaurismäki
Σενάριο: Aki Kaurismäki

Πρωταγωνιστούν: André Wilms, Blondin Miguel, Jean-Pierre Darroussin

Διάρκεια: 93′
Χώρα: Γαλλία, Γερμανία, Φιλανδία

 

Ο Φιλανδός σκηνοθέτης Άκι Καουρισμάκι, το στυλ του οποίου έχει σαφές επιρροές από τους Ζαν Πιέρ Μελβίλ και Ρομπέρτ Μπρενσόν, επιστρέφει με το Λιμάνι της Χάβρης όπου αυτή την φορά καταπιάνεται με ένα αρκετά επίκαιρο θέμα, αυτό της μετανάστευσης. Η ταινία κινείται στο ίδιο πνεύμα με την «τριλογία του για τους χαμένους» σατιρίζοντας και σαρκάζοντας τις όποιες σφαλιάρες σου ρίχνει η ζωή πάντα με ένα μοναδικό χιούμορ.

Ο Μαρσέλ Μαρξ ζει μια μποέμικη ζωή ως λούστρος μαζί με την γυναίκα του και τον σκύλο τους στην γαλλική πόλη της Χάβρης. Όταν κοντέινερ εμφανίζεται στο λιμάνι της πόλης το οποίο κρύβει λαθρομετανάστες από την Αφρική, το κατάσχουν οι αρχές. Ένα παιδί, όμως, ονόματι Ιντρίσα καταφέρνει να ξεφύγει και πέφτει στον δρόμο του Μαρσέλ ο οποίος προσπαθεί να το φροντίσει και να το κρύψει έτσι ώστε να μην τον βρει η αστυνομία και τον απελάσει.

Πρόκειται για το πρώτο μέρος της νέας του τριλογίας «Harbor Town Trilogy» με τις επόμενες δύο ταινίες να διαδραματίζονται στα λιμάνια της Ισπανίας και Γερμανίας. Ο τόνος και το χιούμορ, αρκετά σαρκαστικό, στο οποίο κινείτε η ταινία προσδιορίζεται ακριβώς στην αρχή της με μια αρκετά αστεία σκηνή ενώ στο σύνολο της καταδικάζει την ξενοφοβία και τον ρατσισμό, σε οποιονδήποτε βαθμό, ως κάτι το πασέ με έναν τόνο ποιητικού ρεαλισμού. Ο Καουρισμάκι πίσω από την οποιαδήποτε γλυκύτητα και ίσως καμιά φορά αφέλεια που έχουν οι σκηνές του, κάνει σκληρή κριτική στην κοινωνία αλλά στην πολιτική κατάσταση που υπάρχει παγκοσμίως. Χαρακτηριστική είναι και η σκηνή που όταν ο Ιντρίσα ξεφεύγει από την αστυνομία, αρχίζουν να εμφανίζονται τα πρωτοσέλιδα εφημερίδων όπου γράφουν «οπλισμένος και επικίνδυνος;» και «είναι τρομοκράτης της Αλ Κάιντα;» εμπαίζοντας έτσι τα μίντια και τις υπερβολές τους πάνω στην πραγματικότητα.

Οι ερμηνείες όλων είναι παραπάνω από ικανοποιητικές, αν και υπήρχαν φορές που αναρωτιόμουν αν έβλεπα άλλη ταινία του Λάνθιμου. Ο Βίλμς στον ρόλο του Μαρσέλ μπορεί να καταφέρνει να σε κερδίσει με τον αυθορμητισμό, την αισιοδοξία του και το μποέμικο του στυλάκι αλλά η Κατί Ουτινέν, πολυετής συνεργάτιδα του Καουρισμάκι, στον ρόλο της γυναίκας του Μαρσέλ που αρρωσταίνει ξαφνικά και μπαίνει στο νοσοκομείο παίζει σαν να είναι υπνωτισμένη σε όλη την ταινία. Η φωτογραφία είναι φωτεινή ακόμα και στις πιο “σκοτεινές” στιγμές των χαρακτήρων, μην αφήνοντας την αισιοδοξία να χαθεί ούτε λεπτό, γεμάτη έντονα χρώματα που πολλές φορές σε κάνει να πιστεύεις πως όλα αυτά συμβαίνουν σε έναν άλλο παραμυθένιο κόσμο.

Παραμύθι ή όχι, το «Λιμάνι της Χάβρης» είναι μια ταινία που μιλάει για την καλοσύνη τον ανθρώπων και προσπαθεί να σου αναπτερώσει την οποιαδήποτε χαμένη σου πίστη στους ανθρώπους. Μπορεί να μην είναι μια από τις καλύτερες ταινίες που θα δεις φέτος αλλά έχει μια μοναδική γαλλική γοητεία και φινέτσα που θα σε αφήσει με ένα χαμόγελο και αισιοδοξία καθώς αρχίζουν να πέφτουν οι τίτλοι τέλους.

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ