Οι Γυναίκες Του Τελευταίου Ορόφου – Les Femmes du 6ème Etage (2010)

...






 

Γράφει η Bάσω Γκαγκά
Σκηνοθεσία: Philippe Le Guay
Σενάριο: Philippe Le Guay, Jérôme Tonnerre
Πρωταγωνιστούν: Fabrice Luchini, Sandrine Kiberlain, Natalia Verbeke, Carmen Maura
Διάρκεια: 104’
Χώρα: Γαλλία

 

Γαλλία του 1960. Οι καθώς πρέπει οικογένειες του Παρισιού διαθέτουν απαραιτήτως υπηρετικό προσωπικό, καθ’ ότι οι κυρίες είναι πλήρως απασχολημένες με το μπριτζ και τις λοιπές καθημερινές τους κοινωνικές υποχρεώσεις. Τι γίνεται όταν τα αφεντικά ανακατεύονται στη ζωή του υπηρετικού προσωπικού και το ανάποδο; Η ταινία πρόκειται όντως για κωμωδία, μια πολύ έξυπνη και προσεγμένη κωμωδία με πολύ πιο βαθιά κοινωνικά μηνύματα. Παρακολουθούμε την ταξική συνείδηση εκείνης της εποχής, κάνοντας άθελά μας τους συνειρμούς για μια κοινωνία που στον πυρήνα της δεν έχει στην ουσία αλλάξει στο παραμικρό, τουλάχιστον ως προς το καλύτερο. Η πιο ανάλαφρη ματιά όμως του σκηνοθέτη είναι γεμάτη αγάπη και όχι εμπαιγμό ως προς το πρόσωπο των ανθρώπων που βρίσκονται την εκάστοτε περίοδο σε δυσμενέστερη οικονομική και κοινωνική θέση. Και το γέλιο έρχεται αβίαστα.

Σε μια αριστοκρατική πολυκατοικία του Παρισιού κατοικούν οι ευκατάστατες οικογένειες της υψηλής κοινωνίας, ενώ ο τελευταίος όροφος διατίθεται για τις στεγαστικές ανάγκες του υπηρετικού προσωπικού αυτών. Έτσι, γνωρίζουμε την οικογένεια του Ζαν-Λουί (Φαμπρίς Λουσίνι) και της Σουζάν (Σαντρίν Κιμπερλέν), που αναγκάζονται να προσλάβουν νέα οικιακή βοηθό, μετά την επεισοδιακή αποχώρηση της παλιάς. Και δεν αργούν να τη βρουν στο πρόσωπο της όμορφης Μαρίας (Ναταλία Βερμπέκε), μιας από τις πολλές Ισπανίδες που μετακόμισαν στην πόλη αναζητώντας δουλειά και μια καλύτερη τύχη. Μέσω της δυναμικής κοπέλας, το αφεντικό Ζαν-Λουί ανακαλύπτει στο ρετιρέ της πολυκατοικίας του μια άγνωστη σ’ αυτόν ζωντάνια, προερχόμενη από ένα τσούρμο φωνακλάδων μα καλόκαρδων ισπανίδων υπηρετριών. Η διαφορά των δύο κόσμων είναι μεν μεγάλη αλλά όχι αγεφύρωτη, με τον πλούσιο και συντηρητικό χρηματιστή να ανακαλύπτει το πραγματικό νόημα της ζωής σε μία αρκετά προχωρημένη για «αλλαγές» ηλικία.

Η συγκεκριμένη ταινία είναι απ’ αυτές τις ρομαντικές κομεντί που όχι μόνο έχουν λόγο ύπαρξης, αλλά υποστηρίζουν μέχρι τέλους το πολύ συγκεκριμένο και ευδιάκριτο μήνυμά τους. Διαβάσαμε πως ο σκηνοθέτης Φιλίπ Λε Γκουέ εμπνεύστηκε από τη δική του ζωή και εμπειρίες ώστε να παρουσιάσει την ιστορία αυτή, διάλεξε όμως εκείνη την οπτική που πραγματικά αξίζει και δείχνει ευαισθησία και αγάπη που ξεπερνάει οποιαδήποτε ταξική προκατάληψη. Τα μικρά γεγονότα που συστήνουν την καθημερινότητα επιλέγονται με προσοχή και παρουσιάζονται με μεγάλη μαεστρία, με τρόπο που σκιαγραφούν και δικαιολογούν πλήρως κάθε χαρακτήρα και από οποιαδήποτε τάξη. Το χονδροειδές χιούμορ που θα μπορούσε πολύ εύκολα να πάρει μέρος στην υπόθεση, δεν υπάρχει ούτε κατά υπόνοια, αναδεικνύοντας μια δουλειά που θα ζήλευαν πολλοί «καταξιωμένοι» κωμικοί του Χόλυγουντ. Απ’ την άλλη η εικόνα της εποχής αποτυπώνεται πολύ όμορφα, από τα κουστούμια μέχρι τους προσεκτικά επιλεγμένους χρωματισμούς, πάνω στα οποία έρχονται και δένουν οι πολύ επιτυχημένες επιλογές των πρωταγωστών.

Παρακολουθούμε μια τρομερή χημεία μεταξύ των ηθοποιών, αποτέλεσμα μιας πολύχρονης συνεργασίας κάποιων απ’ αυτών, με τον Φαμπρίς Λουσίνι να δίνει ρέστα, εμβαθύνοντας με

μεγάλη άνεση σε ένα δύσκολο χαρακτήρα. Οι ισπανίδες οικιακές βοηθοί με τη γραφικότητα τους (πολλά στοιχεία θα σας φανούν ιδιαίτερα οικεία), στην κυριολεξία χρωματίζουν ένα ούτως ή άλλως καλογραμμένο σενάριο. Η υπερβολή που επικρατεί τελικά όλων, δεν ενοχλεί αλλά βοηθά στην έντονη εναλλαγή συναισθημάτων, χωρίς να εκμαιεύει σε καμία περίπτωση κανενός είδους αντίδραση.

Στην τελική «Οι Γυναίκες του Τελευταίου Ορόφου» είναι μια ταινία που συνδυάζει κοινωνικά, ψυχολογικά αλλά και φυλετικά κριτήρια. Σε μια εποχή που στην ουσία μόνο το ντύσιμο και οι δραστηριότητες αλλάζουν, μπορεί κανείς να δει πολλά χαρακτηριστικά της σημερινής κοινωνίας με διαφορετικές ετικέτες. Ο σκηνοθέτης μιλάει για έναν έρωτα που βλέπουμε καθαρά το πώς δημιουργείται, στην περίπτωση όμως των βαθύτερων αιτιών μας αφήνει λίγο φλου, να βγάλει ο καθένας τα δικά του συμπεράσματα. Οι πραγματικές ανάγκες του κάθε ανθρώπου παρουσιάζονται αλλά δεν αναλύονται, με αποτέλεσμα να μην είναι σαφές ποιά απ’ όλες τελικά υπερισχύει.

Ίσως η ταινία να συγκινήσει περισσότερο το γυναικείο κοινό για προφανείς λόγους. Ίσως πάλι, το αντρικό κοινό είναι το πλέον κατάλληλο να την εκτιμήσει, όπως αφήνει να εννοηθεί ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Εμείς από την άλλη σας τη συστήνουμε ανεπιφύλακτα, γιατί όπως και να χει το μόνο σίγουρο είναι ότι θα σας φτιάξει τη διάθεση, με τη γνήσια μορφή του ρομαντισμού, την οποία οι γάλλοι έχουν αποδείξει ότι κατέχουν πολύ πολύ καλά.

 

 

Πού παίζεται

Ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής (21 -28 Ιουνίου 2012)

ΕΞΑΡΧΕΙΑ

ΡΙΒΙΕΡΑ
ΘΕΡΙΝΟΣ
Βαλτετσίου 46, Εξάρχεια, 210 3837716 – 210 3844827
Πεμ-Τετ 20:50, 23:00

ΨΥΡΡΗ

ΨΥΡΡΗ
ΘΕΡΙΝΟΣ
Σαρρή 40, Ψυρρή (όπισθεν θεάτρου Αποθήκη), 210 3247234
Πεμ, Σαβ, Κυρ, Δευ, Τρι, Τετ 21:00, 23:00 / Παρ 21:00

ΦΙΛΟΘΕΗ

ΦΙΛΟΘΕΗ
ΘΕΡΙΝΟΣ
Πλ. Δροσοπούλου, Φιλοθέη, 210 6833398
Πεμ-Τετ 20:50, 23:00

ΚΗΦΙΣΙΑ

ΜΠΟΜΠΟΝΙΕΡΑ
ΘΕΡΙΝΟΣ
Κηφισιά, 210 8019687
Πεμ-Τετ 20:50, 23:00

Π. ΦΑΛΗΡΟ

ΣΙΝΕ ΦΛΟΙΣΒΟΣ – Emporiki Bank 2008
ΘΕΡΙΝΟΣ
Πάρκο Φλοίσβου, Π. Φάληρο, 210 9821256 – 210 9403595
Πεμ-Τετ 21:00, 23:00

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ