Ο Άνθρωπος Που Γελά – The Man Who Laughs/L’ Homme Qui Rit (2012)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Jean-Pierre Améris
Σενάριο: Jean-Pierre Améris, Guillaume Laurant, βασισμένο στο βιβλίο του Victor Hugo
Πρωταγωνιστούν: Gérard Depardieu, Marc-André Grondin, Emmanuelle Seigner, Christa Theret, Arben Bajraktaraj
Διάρκεια: 95’
Χώρα: Γαλλία, Τσεχία
Διανομή: Videorama Films

 

O Γκουίνπλεϊν ένας νεαρός άνδρας με παραμορφωμένο πρόσωπο, το οποίο τον κάνει να φαίνεται ότι χαμογελά συνεχώς, θα ενταχθεί σε έναν περιοδεύοντα θίασο. Το μόνιμα χαραγμένο χαμόγελο, αντικείμενο εκδίκησης από τον βασιλιά, σύντομα θα τον κάνει φίρμα, όμως γι αυτόν το πιο σημαντικό πράγμα είναι ο έρωτας του με την τυφλή Ντία. Σε μια αυστηρά δομημένη κοινωνία με τον λαό εξαθλιωμένο, άβουλο και χωρίς ελπίδα αντίστασης, ο άνθρωπος που γελά, τολμά να παρουσιάσει την τραγικότητα της θέσης του και της τάξης του, να κραυγάσει για την κοινωνική αδικία, αλλά τον καταπίνει το βάραθρο της αναλγησίας των ισχυρών.

Ατμοσφαιρική και πιο παραμυθένια μεταφορά της ομώνυμης νουβέλας του Βίκτωρος Ουγκώ του 1869, το “L’ Homme Qui Rit” δείχνει να επικεντρώνεται περισσότερο στο οπτικό στυλιζάρισμα μια ιστορίας με κοινωνικοπολιτικά νοήματα χωρίς το ανάλογο πάθος και την τόλμη να τα προωθήσει παραπάνω. Ο σκηνοθέτης Jean-Pierre Améris κάνει μια υπέροχη δουλειά, παρέα με τον διευθυντή φωτογραφίας Gérard Simon, στο να δημιουργήσει μια τιμπαρτονική ατμόσφαιρα, ενός απροσδιόριστου τόπου χρόνου, που από την πρώτη στιγμή καταφέρνει να σε αιχμαλωτίσει τουλάχιστον οπτικά. Η ταινία όμως μοιάζει να είναι άδεια κι επίπεδη από συναίσθημα, χωρίς καν να προσπαθεί έστω και λίγο να διεγείρει και να κεντρίσει το ενδιαφέρον του θεατή.

Η πέννα του Ουγκώ ήταν σίγουρα πιο δυνατή από οποιοδήποτε σπαθί, με τα μηνύματα κατά τις πολιτικής κατάστασης (και των πολιτικών) της εποχής εκείνης να υπάρχουν σε κάθε σελίδα της νουβέλας. Ο Améris όμως τα περνά χωρίς καμία ανάλυση, θεωρώντας τα μάλλον πιο δευτερεύοντα για την ιστορία του. Η σκηνή που εξελίσσεται στην Βουλή προσπαθεί να επικεντρωθεί παραπάνω σε αυτά, δημιουργώντας έτσι την καλύτερη και ίσως την πιο ενδιαφέρουσα σκηνή ολόκληρης της ταινίας. Τα λόγια τα οποία λέει, ενώπιον όλων, ο Γκουίνπλεϊν δείχνουν το πόσο διαχρονικά παραμένουν.

Πέρα από το κοινωνικοπολιτικό χαρακτήρα της ταινίας, υπάρχει και το μελόδραμα κυρίως ανάμεσα στην σχέση του Γκουίνπλεϊν και της τυφλής Ντία. Η ιστορία δεν εμβαθύνετε όσο θα έπρεπε και καταλήγει να μοιάζει με άρλεκιν της εποχής. Ο Γκουίνπλεϊν νιώθει άσχημος λόγω της παραμόρφωσής του και αυτή και η συνεχής μιζέρια και η ελάχιστη, ως καθόλου, αυτοεκτίμηση, τον κάνει να μην μπορεί να πειστεί ότι μια τόσο όμορφη γυναικά σαν την Ντία θα τον ερωτευτεί. Με δυσκολία το σενάριο προσπαθεί να δείξει την αδυναμία αυτής της σχέσης αυτής χάνοντας έτσι τον όποιο λυρισμό και την όποια τραγικότητα υπάρχει σε αυτή την ιστορία αγάπης κάνοντας, ακόμα και το φινάλε, σε συνδυασμό με τις ερμηνείες, τραγελαφικά αστείο.

Μπορεί τα ονόματα των Gerard Depardieu και Marc-Andre Grondin να τραβήξουν κόσμο αλλά για μια ταινία που μήνυμά της είναι η αποδοχή της διαφορετικότητας και το να «μην κρίνουμε ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του» κοιτώντας πέρα από αυτά, βλέποντας το όποια κρυφά χαρίσματα μπορεί να κρύβει ο καθένας, το “L’ Homme Qui Rit” φαίνεται πως επικεντρώνεται περισσότερο στο «φαίνεσθαι» πάρα στην ουσία. Κι αυτό το λες ποιητική ειρωνεία.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ