Κάτι Σαν Έρωτας – Like Someone In Love (2012)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Abbas Kiarostami
Σενάριο: Abbas Kiarostami
Πρωταγωνιστούν: Ryo Kase, Rin Takanashi, Denden
Διάρκεια: 109’
Χώρα: Γαλλία, Ιαπωνία

 

Ο Ιρανός auteur Abbas Kiarostami μετά την Ιταλία και το “Certified Copy”, συνεχίζοντας την περιπλάνηση του μακριά από την χώρα του (εξόριστος από το καθεστώς Αχμεντινετζάντ), μας ταξιδεύει στην Ιαπωνία με την νέα του κινηματογραφικό πόνημα με τίτλο ένα τραγούδι της Ella Fitzgerald “Like Someone In Love”, το οποίο έκανε την πρεμιέρα του στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Καννών.

Η Akiko είναι μια νεαρή φοιτήτρια από την επαρχία που ζει στο Τόκιο κι εξασφαλίζει τα δίδακτρα της κάνοντας το call-girl. Με αυτή την ιδιότητα θα συναντηθεί με τον ευγενικό και μοναχικό ηλικιωμένο καθηγητή Takashi, ο οποίος την υποδέχεται σπίτι του, της μαγειρεύει, της βάζει ρομαντική μουσική και της φέρεται σαν ερωτευμένος. Η γνωριμία τους θα εξελιχθεί σε μια ιδιαίτερη σχέση.

Μοιάζει να είναι μια ανεπίσημη συνέχεια της προηγούμενής του ταινίας, όπου για άλλη μια φορά ο Kiarostami χρησιμοποίει αρκετές σινεφιλικές αναφορές προσπαθώντας έτσι να συνδεθεί περισσότερο με άλλες κινηματογραφικές κουλτούρες υιοθετώντας τες στην δική του, καθώς αυτή την φορά «εισβάλλει» στα εδάφη του Yasujiro Ozu (Tokyo Story), όπου άλλοτε παραμένει διακριτικός και άλλοτε γίνεται αρκετά προφανής. Όπως και στις προηγούμενες του ταινίες, έτσι κι εδώ, μελετάει τις κοινωνικές φόρμες που κρύβουν μέσα τους διαφορετικές περσόνες, αλήθειες, επιθυμίες και παιχνίδια ρόλων μεταξύ των χαρακτήρων του δημιουργώντας έτσι μια σχέση αρκετά αινιγματική, η οποία όμως πολύ γρήγορα μεταφέρεται στην ίδια την αφηγηματική δομή της ταινίας κάνοντας την έτσι αχρείαστα πολύπλοκη και γεμάτη σύγχυση.

Αρκετά αργή στους ρυθμούς της από το πρώτο σταθερό, σήμα κατατεθέν, πλάνο του σκηνοθέτη, η ταινία σου δίνει την εντύπωση πως είναι μια μισοτελειωμένη μελέτη πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις. Ο Kiarostami ζωγραφίζει με δεξιοτεχνία τις εικόνες του αλλά, όπως και στα ιδεογράμματα, φαίνεται πως έχει ξεχάσει κάποια γραμμή επηρεάζοντας έτσι το τελικό νόημά της.

Η δραματουργία χτίζεται σε κάθε σκηνή με αρκετό λυρισμό, όπως όταν το ταξί το οποίο γυρίζει γύρω γύρω από το άγαλμα όπου βρίσκεται η γιαγιά της Akiko και την περιμένει ή καθώς τα φώτα του Τόκιο αντανακλούνται στο θλιμμένο πρόσωπο της Akiko καθώς ακούει τα μηνύματα που τις έχει αφήσει η γιαγιά της είναι σχεδόν αριστουργηματικές, δυστυχώς, παρά τις κάποιες πραγματικά υπέροχες και υπερβατικές σκηνές της, καταλήγει σε ένα άνισο αποτέλεσμα. Σπουδαίες στιγμές όπως αυτή, αφήνουν την αίσθηση ότι κάτι άλλο πραγματικά συμβαίνει κάτω από την επιφάνεια, που όμως παραμένει καλά κρυμμένο και δεν αποκαλύπτεται ποτέ.

Οι χαρακτήρες του δεν αναπτύσσονται όσο πρέπει καθώς σου αφήνουν την αίσθηση του μισοτελειωμένου. Με ένα φινάλε αρκετά απότομο όσο μια καρδιακή προσβολή, το “Like Someone in Love” δεν σε ικανοποιεί ούτε σε ακαδημαϊκό επίπεδο, αλλά ούτε ως μια tour-de-force συναισθημάτων, αποτυγχάνοντας να ενσωματώσει όλους αυτούς τους οπτικοακουστικούς συμβολισμούς σε μια αφήγηση που να ικανοποιεί τόσο την ιστορία του όσο και τους χαρακτήρες της.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ