Λιμουζίνα (2013)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Νίκος Παναγιωτόπουλος
Σενάριο: Νίκος Παναγιωτόπουλος
Πρωταγωνιστούν: Νίκος Κουρής, Δούκισσα Νομικού, Δημήτρης Καταλειφός, Παύλος Χαϊκάλης, Τάκης Σπυριδάκης, Σταμάτης Φασουλής
Διάρκεια: 92’
Χώρα: Ελλάδα
Διανομή: Feelgood

 

limouzina_web_use_0

Η όμορφη γαλλιδούλα Κολέτ (Δούκισσα Νομικού) αποφασίζει να ξεκινήσει ένα ταξίδι ζωής από το Παρίσι του ’60, έχοντας για συντροφιά της τον Γερμανό Μαξ (Adrian Frieling) και τον Μάρκο (Νίκος Κουρής), έναν Έλληνα συγγραφέα με δίψα για περιπέτεια και φιλο-διανοουμενίστικο πνεύμα.

Σκοπός της παρέας είναι, με αφετηρία το δημιουργικό Παρίσι, να ξεκινήσει ένα ταξίδι στον χρόνο, φτάνοντας μέχρι την Ελλάδα του σήμερα. Η επαφή τους με μεγάλες προσωπικότητες του πνεύματος, καθημερινούς ανθρώπους, ακόμη και φανταστικούς χαρακτήρες, θα αποτελέσει το κυρίαρχο στοιχείο της ολοκληρωτικής τους μετάβασης από την νεανίζουσα ανεμελιά, στην αναπόφευκτη και αναγκαία “ενηλικίωση” μυαλού, ψυχής και πνεύματος.

Η νέα ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου, ενός σκηνοθέτη που μας έχει χαρίσει μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου (“Τα Χρώματα της Ίριδος”, “Βαριετέ”, “Delivery”), φέρνει στον προσκήνιο την ολοκληρωτικά παιχνιδιάρικη και, κυρίως, μνημονική ματιά του δημιουργού, μέσα από μια ιστορία-στιγμή στον χρόνο.

“Η Λιμουζίνα” λειτουργεί ως ένα σύγχρονο παραμύθι που καθοδηγεί πρωταγωνιστές και κοινό, στα προσωπικά τους ενδοσκοπικά ταξίδια αναζήτησης και απόκτησης μιας κάποιας ενήλικης συνείδησης ή συνειδητοποιημένης ενηλικίωσης. Βασίζοντας εξάλου το καθαρά σινεματικό της προφίλ πάνω στις χρονικές μεταβολές και διαρκείς μετατοπίσεις, ο Παναγιωτόπουλος καταφέρνει να δημιουργήσει μια ταινία που παίζει με τις κινηματογραφικές συμβάσεις, συνδιαλεγόμενη σε έναν βαθμό, με την ίδια την έννοια της αφήγησης.

Όσον αφορά την σκηνοθετική δυναμική της ταινίας, η Λιμουζίνα χαρακτηρίζεται απο εναλλασόμενες σκηνές εποχικής ατμόσφαιρας, οι οποίες εξυπηρετούν και ενισχύουν για ακόμη μια φορά την ιδέα των διαφορετικών, χρονικών περιόδων. Προκειμένου μάλιστα η ταινία να περάσει τελικά στον κόσμο του μεταφορικού ταξιδιού, το βάρος που αποδίδεται στις “πλάτες” της διάρκειας είναι και αυτό που αποσπά την μεγαλύτερη προσοχή.

Παρά το γεγονός όμως πως ο σκηνοθέτης διατηρεί στοιχεία του προσωπικού του στυλ στο γενικότερο ύφος της ταινίας, μάλλον το σενάριό του αποτελεί και το πιο προβληματικό κομμάτι της ταινίας, αφού δεν καταφέρνει ποτέ να αποκτήσει την πολυπλοκότητα και την σπιρτάδα του βιβλίου του Ζάχου Παπαζαχαρίου, ‘Περιπέτειες στην Ευρώπη’. Μπορεί το σκεπτικό δημιουργίας ενός ελληνικού “Midnight in Paris” να φαντάζει γοητευτικό, όταν όμως στην πράξη το σενάριο παραμένει κατάτι περισσότερο γειωμένο απ’οτι χρειάζεται, τότε και η όλη προαπαιτούμενη ατμόσφαιρα της ταινίας κάπου χάνει.

Το γεγονός αυτό δεν καλύπτεται εύκολα ούτε από την απολαυστική παρουσία των Δημήτρη Πιατά και Δημήτρη Καταλειφό, ούτε όμως και από αυτήν του Νίκου Κουρή, ο οποίος προσπαθεί να σώσει την κατάσταση, δεδομένης της άστοχης παρουσίας της Δούκισσας Νομικού, η οποία δεν μπορεί να ακολουθήσει το υποκριτικό μονοπάτι, το οποίο έχει επιλεχθεί να ακολουθήσει.

Συνοψίζοντας, “H Λιμουζίνα” του Νίκου Παναγιωτόπουλου έχει μια καλή ιδέα και ένα λογοτεχνικό πάτημα τα οποία δεν εκμεταλλεύεται όσο μπορεί, με το χαλαρό και κάπως αποσπασπασματικό σενάριο να αποτελεί τελικά την βασική πηγή του προβλήματος, αποτρέποντας την ταινία από την αναζήτηση, ενός πιο ουσιώδη προσανατολισμού.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ