Low budget success stories: Κάντο (καλά) μόνος σου

...

[typography size=»17″ ]Γράφει ο Γιώργος Κόκουβας[/typography]

Για τη λίστα όλων των Filmmaking άρθρων κάντε κλικ εδώ

Πριν λίγες εβδομάδες, μιλήσαμε αναλυτικά για το budget μιας ταινίας.  Και σκεφτήκατε, μα για ποιο budget μιλάμε; Βρισκόμαστε στην Ελλάδα του 2012. Η απάντηση στο ερώτημα βρίσκεται στις παρακάτω ταινίες. Οι οποίες χρειάστηκαν λίγα χιλιάρικα για να φτάσουν από το μηδέν στις αίθουσες, άλλα εκεί, απέδειξαν πως αυτά ήταν υπεραρκετά, όχι μόνο για να πολλαπλασιαστούν, αλλά και να κάνουν πασίγνωστους τους δημιουργούς τους και να τους δώσουν τα απαραίτητα φόντα ώστε να προχωρήσουν στο επόμενο, πιο επαγγελματικό, πιο χολυγουντιανό τους βήμα. Ακολουθούν τα πιο γνωστά success stories ταινιών χαμηλού προϋπολογισμού, προς γνώση και προς μίμηση.

  • The Blair Witch Project

Η ταινία των 22.000 δολαρίων γέμισε τον κουμπαρά των ταμείων με περίπου 250 εκατομμύρια δολάρια και έγινε το πρότυπο επικερδούς low budget παραγωγής. Μερικοί φοιτητές χάνονται σε ένα δάσος, η κάμερα στον ώμο γράφει, και όταν το αποτέλεσμα βλέπει το φως της δημοσιότητας, σπάει τα ταμεία. Αυτό που μας διδάσκει η συγκεκριμένη ταινία, είναι πως, ανεξάρτητα από το budget αλλά και από την ποιότητα της ταινίας, εξαιρετικής σημασίας είναι το viral marketing που κρύβεται πίσω της. Το διαδικτυακό σούσουρο κράτησε για μήνες, και τα αποτελέσματα ήταν πολλαπλάσιες εισπράξεις και 11 βραβεία για τους δημιουργούς της.

  • Paranormal Activity

Στα ίδια χνάρια πάτησε και ο Oren Peli, σκηνοθέτης του Paranormal Activity, το οποίο προβλήθηκε με το εύρημα (λέγε με ψέμα) του «found footage» σε αμερικάνικα κολλέγια, με την προτροπή στους φοιτητές να ψηφίσουν να προβληθεί η ταινία στους κινηματογράφους της περιοχής τους. Το αποτέλεσμα είναι περίπου 197 εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις, όταν τα έξοδα για την ταινία ήταν μόλις 15.000 δολάρια. Η συνέχεια; Ο Peli κατάφερε να γυρίσει τα Paranormal Activity 2, 3 και 4, ενώ στο στάδιο της παραγωγής βρίσκεται και το «εξωγήινο» Area 51. Επίσης, για άλλη μια φορά, το διαδικτυακό viral marketing έδειξε ότι είναι ικανό για θαύματα.

  • π

Ύψιστη απόδειξη ότι το ταλέντο μπορεί να θριαμβεύσει χωρίς πολλές δεσμίδες με εκατοδόλαρα, το “Pi” του αγαπημένου σκηνοθέτη Darren Aronofsky, η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία που κυκλοφόρησε στις αίθουσες, φτιάχτηκε με 60.000 δολάρια και απέφερε περίπου τα 50πλάσια. Το κυριότερο όμως είναι ότι έφερε στο φως την σκηνοθετική ευφυΐα του κινηματογραφιστή που έμελλε να μας χαρίσει το Requiem for a dream, το Fountain, τον Παλαιστή και τον Μαύρο Κύκνο. Ταυτόχρονα, απέδειξε ότι η δύναμη της παρέας είναι ικανή για τα πάντα: Το ασπρόμαυρο μαθηματικό αριστούργημα του Aronofsky μπόρεσε να ολοκληρωθεί χάρη στις δυνάμεις που ένωσε ο σκηνοθέτης με μερικούς καλούς του φίλους (μεταξύ άλλων τον πρωταγωνιστή Sean Gulette, τον συνθέτη Clint Mansell και τον φωτογράφο Matthew Libatique).

  • Super Size Me

Ο θείος McDonald δεν πρέπει να χάρηκε πολύ με την επιτυχία του συγκεκριμένου ντοκιμαντέρ, αλλά τα δεδομένα δεν αλλάζουν: Με 65.000 δολάρια budget, το Super Size me, που κατέγραψε τις παχυντικές ένοχες απολαύσεις του junk food και τις επιπτώσεις τους, έφερε στα ταμεία 30 εκατομμύρια, και ο σκηνοθέτης Morgan Spurlock μπορεί να καυχιέται ότι απέδειξε πως οι ταινίες τεκμηρίωσης μπορεί να μην περιέχουν τα πανάκριβα ειδικά εφέ του Hollywood, αλλά μπορούν να γίνουν τόσο… χορταστικές, όσο τα burgers που δυσφήμισε με λύσσα.

  • El Mariachi

Η ιστορία, λίγο πολύ γνωστή, αλλά για όσους δεν την ξέρουν ήδη, ακολουθεί σε τηλεγράφημα. Είναι αρχές των ‘90s. Ο Robert Rodriguez βάζει στόχο να γίνει μεγάλο όνομα στο κινηματογραφικό σκηνικό. Φυσικά, δεν υπάρχουν χρήματα. Γι’ αυτό και συμμετέχει σε ιατρικά πειράματα, από όπου συγκεντρώνει 7.000 δολάρια, τα οποία είναι αρκετά για να γυρίσει το ανεξάρτητο διαμαντάκι «El Mariachi». Μπορεί να απέφερε 2 εκατομμύρια στα ταμεία (δεν είναι και λίγα για έναν πρωτοεμφανιζόμενο εδώ που τα λέμε), αλλά και πάλι το κυριότερο είναι πως σύστησε στην κινηματογραφική βιομηχανία ένα άξιο παιδί της, που θα έκανε (ή μάλλον, που έκανε) τα πάντα για να τα καταφέρει, και πλέον οι σταρ του Hollywood κάνουν ουρά για να πάρουν λίγη από την «ανεξάρτητη» τρέλα του.

  • Eraserhead

Υπόδειγμα επιμονής, ο David Lynch προσπαθούσε επί χρόνια να γυρίσει την ταινία του, “Eraserhead”. Τα κατάφερε τελικά γύρω στα τέλη των ‘70s, αλλά δεν ήταν τόσο απλό όσο θα περίμενε κανείς. Επειδή δεν υπήρχαν παραγωγοί, πρόθυμοι να βάλουν ένα αξιόλογο ποσό ώστε να παραχθεί η ταινία οργανωμένα, ο Lynch απλώς γύριζε μία σκηνή κάθε φορά που είχε χρήματα. Έτσι, μπορεί να άργησε πολλά χρόνια σε σχέση με την αρχική σύλληψη, αλλά το πέρασμα στην σφαίρα του καλτ για την ταινία του Lynch στοίχισε μόλις 10.000 δολάρια.

  • Following

Πρόκειται για το ντεμπούτο του ίσως πιο ακριβοθώρητου σήμερα σκηνοθέτη, Christopher Nolan. Χρειάστηκαν μόλις 6.000 δολάρια για να γυριστεί και οι οικονομίες και οι μέθοδοι που ακολουθήθηκαν ήταν ενδεικτικές μιας «σφιχτής» low budget παραγωγής: Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν μόνο Σάββατα, καθώς οι συντελεστές είχαν «κανονικές» δουλειές καθ’ όλη την διάρκεια της εβδομάδας, ενώ για να μην χαραμίζεται το πανάκριβο φιλμ, οι πρόβες του Nolan με τους ηθοποιούς ήταν εξουθενωτικές, ώστε να μην χρειαστούν παραπάνω από μία λήψεις για κάθε σκηνή. Το low budget μυαλό του Nolan δεν σταμάτησε εκεί: Όχι μόνο έγραψε, γύρισε και μόνταρε το “Following” ο ίδιος, αλλά κατά την διάρκεια των προβολών της ταινίας στα διάφορα φεστιβάλ, ζήτησε από τους θεατές, αν τους άρεσε αυτό που είδαν, να συνεισφέρουν τον οβολό τους για να γυρίσει την επόμενη ταινία του. Και οι θεατές έριξαν τον οβολό τους. Και ο Nolan γύρισε το “Memento”. Τα υπόλοιπα είναι Ιστορία…

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*