Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής – Mad Max: Fury Road (2015)

Μία απολαυστική κινηματογραφική παράνοια

 ★★★★½ 

Σκηνοθεσία: George Miller
Σενάριο: George Miller, Nick Lathouris, Brendan McCarthy
Πρωταγωνιστούν: Tom Hardy, Charlize Theron, Nicholas Hoult
Διάρκεια: 120
Χώρα: Αυστραλία
Διανομή: Tanweer

10847706_612489692189889_5238430175185260928_o“My name is Max. My world is fire. And blood”.
Τριάντα χρόνια μετά την τελευταία εμφάνιση του Max Rockatansky, ενός από τους τελευταίους, γνήσιους action heroes της μεγάλης οθόνης, ο Αυστραλός δημιουργός George Miller επαναπροσδιορίζει τον φιλμικό του μύθο, αναγεννώντας την ιστορία του περιφερόμενου εκδικητή με φόντο την σκληρή έρημο της νότιας Αφρικής, εκτείνοντας, την ίδια στιγμή, τα visual όρια του είδους του ozploitation χιλιόμετρα μακριά. Καλώς ήρθες στον κόσμο του Mad Max. Έναν κόσμο καμωμένο από φωτιά. Και αίμα.

Η επιστροφή του Miller στο εικονικό franchise που ξεκίνησε με το πρώτο φιλμ το 1979 και το ταπεινό budget των 400 χιλιάδων δολαρίων, μόνο για να γίνει η πιο εμπορική indie ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου (μέχρι τουλάχιστον να του βουτήξει την πρωτιά το “The Blair Witch Project”), δεν αποτελεί ούτε remake, ούτε sequel.

Στην πραγματικότητα το “Mad Max: Fury Road” συνιστά μια οργιαστική μίξη των καλύτερων στοιχείων της μέχρι πρότινος τριλογίας, εμποτισμένης με τις τεχνικές της σύγχρονης κινηματογραφικής δημιουργίας, προτίστως όμως πιστής στην μετ-αποκαλυπτική δυστοπία που γέννησε η φαντασία του Αυστραλού Miller.

Σε έναν κόσμο ρημαγμένο που έχει απολέσει προ πολλού την ανθρωπιά του, ο πόλεμος, ο φανατισμός και η σκλαβιά αποτελούν νέες, παγκόσμιες σταθερές.

Με τις αρρώστιες και τις κακουχίες να αποδεκατίζουν μαζικά ένα νέο, σχεδόν κτηνώδες είδος ανθρώπου γεννημένου μέσα στις στερήσεις και το καυτό χώμα, ένας τυραννικός εξουσιαστής, ο Immortan Joe (Hugh Keays-Byrne), διατηρεί ανέγγιχτο τον σαδιστικό του έλεγχο πάνω στην εξεγειρόμενη μάζα, ανοίγοντας και κλείνοντας τις αντλίες του νερού κατά το δοκούν. Στο πλευρό του και τα πιστά “war boys”, μια στρατιά από αγόρια-φαντάσματα, πολεμοχαρή και έτοιμα να πεθάνουν ανά πάσα στιγμή προκειμένου να βρεθούν στις δοξασμένες πύλες της Βαλχάλα όπως τους έχουν υποσχεθεί.

Κάπου μέσα στην αποφορά της κοινωνικής αποσύνθεσης και της ανδροκρατούμενης εξουσίας, μια γυναίκα η Imperator Furiosa (Charlize Theron), θα τολμήσει να κοντραριστεί με τον κόσμο της, αντιδρώντας στην σκλαβιά πέντε πανέμορφων γυναικών, που ο Immortan Joe χρησιμοποιεί ως αναπαραγωγικά αντικείμενα για την γέννηση «τέλειων-αρσενικών-παιδιών». Στο δικό της πλευρό θα βρεθεί ο λιγομίλητος Max (Tom Hardy), ένας περιπλανώμενος άνδρας που εκτός από το κυρίαρχο «απόστημα» της εξουσιομανίας και της εκμετάλλευσης, θα επιχειρήσει να σπάσει και τα δεσμά των προσωπικών του δαιμόνων που συνεχίζουν να τον κατατρέχουν.

Ακόμα και με καθυστέρηση τριάντα ετών λόγω ποικίλων δυσκολιών που καθυστέρησαν την παραγωγή (η αυστραλιανή ερήμος των πρώτων ταινιών είχε πλέον μετατραπεί σε καταπράσινη έκταση), το “Mad Max: Fury Road” αποδεικνύει γιατί μερικά πράγματα είναι προορισμένα να γράψουν ιστορία.

Δίνοντάς του την δυναμική μιας ντεσιμπελικής punk εξτραβαγκάντζας, ο George Miller κατασκευάζει μια γκαζάτη περιπέτεια, στήνοντας έναν παραληρηματικό χορό ακατάπαυστης δράσης, φρενήρους ταχύτητας, και εντυπωσιακών stunts που σε αφήνουν να χάσκεις με το στόμα ανοιχτό, από την στιγμή μάλιστα που έχουν γίνει με τον πατροπαράδοτο τρόπο και οχι με την βοήθεια υπολογιστικών εφέ.

Η έντονη χρωματικά παλέτα της ταινίας-πορτοκαλιές έρημοι, εκτυφλωτικά γαλάζιος ουρανός-δημιουργεί μια πανούργα αντίθεση. Μπορεί η δυστοπία του Miller να μη μοιάζει σε τίποτα με παρόμοια, αλλά στραγγισμένα από χρώμα σκηνικά, εντούτοις στην καρδιά της ισχύουν οι ίδιοι νόμοι: στέρφα γη και καμμένες ελπίδες.

Τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο σε αυτή την απολαυστική κινηματογραφική παράνοια, δίχως τη συμβολή του διευθυντή φωτογραφίας John Seal, βραβευμένου με Oscar για το “The English Patient” και συνεργάτη του Miller από τα παλιά.

Η πολυκάμερη διαχείρηση της ταινίας η οποία κατέστη εφικτή κατόπιν δικής του προτροπής, συμβάλλει τα μέγιστα στην διαμόρφωση ενός εξαιρετικού μονταζιακού αποτελέσματος από το οποίο-και εκ των πραγμάτων-εκπορεύεται όλη η δράση της ταινίας.

Εμπνευσμένο από τα b-movies του δρόμου, το φιλμ δεν επαναπαύεται στο εντυπωσιακό του και απόλυτα fun αμπαλάζ , αλλά επαναφέρει θεματικές με τις οποίες ο Miller είχε καταπιαστεί ήδη από τις προηγούμενες δεκαετίες, όπως το ζήτημα της ταξικής διαστρωμάτωσης (στην βάση ο λαός, στο κέντρο ο στρατός και στην κορυφή ο αρχηγός) και κυρίως τη θέση της γυναίκας.

Το φεμινιστικό στοιχείο είναι εμφανές (ακόμα και ο Mad Max μοιάζει να εξυπηρετεί υποστηρικτικό ρόλο στην αποστολή της Furiosa), ακριβώς όπως και η «κακή» ανδρική εξουσιολαγνεία που μετουσιώνεται σε φορέα υπέρτατου κακού. Τα εξαμβλωτικά οχήματα λειτουργούν ως ιδανικοί εκφαστές μια μηχανικής τεστοστερόνης που σαρώνει τους πάντες και τα πάντα στο όνομα του κυρίαρχου αρσενικού, του Immortan Joe.

Με τις ρυθμικές τυμπανοκρουσίες, την φλογοβόλο κιθάρα και τις επαναστατικές νότες του Requiem Dies του Verdi, το “Mad Max: Fury Road” αποτελεί ένα σύγχρονο γουέστερν πολλών «ίππων»-τουλάχιστον 2000-με σαφείς επιρροές από το σινεμά του John Ford και ιδιαίτερα από το εμβληματικό “Stagecoach”.

Με το πρωταγωνιστικό cast να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων (η Theron έχει ήδη κατακτήσει μια θέση στο πάνθεον των bad ass chicks), την φωτογραφία του Seal να σου τρυπάει τα μάτια και την σκηνοθεσία του μεγάλου μάστορα George Miller να σε αφήνει εκστατικό, το μόνο σίγουρο είναι πως ο Mad Max επέστρεψε. Και η άφιξή του είναι εκκωφαντική.

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*