Στο καινούριο «Mad Men» επεισόδιο o Don Draper είναι «on the road»

Ενώ η Joan και η Peggy δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στη McCann Erickson

«Η διαφήμιση δεν είναι ένας πολύ άνετος χώρος για όλους»,

είπε η Shirley στον Roger σε μια σύντομη σκηνή του καινούριου επεισοδίου «Lost Horizon», αλλά κρατήστε αυτή τη φράση – διότι αυτή επαληθεύεται περίτρανα σχεδόν για κάθε χαρακτήρα της εμβληματικής πλέον σειράς.

SPOILER ALERT!!

Ο τίτλος του πιο πρόσφατου «Mad Men» επεισοδίου –«Lost Horizon» – προέρχεται από μια ταινία του Frank Capra του 1937 (την οποία και παρακολουθούσε ο Don στην τηλεόραση του Λος Άντζελες σπιτιού της Megan, στο άνοιγμα της προηγούμενης σεζόν), η οποία έχει να κάνει με έναν Βρετανό διπλωμάτη του οποίου το αεροπλάνο άτσαλα προσγειώνεται στην κοιλάδα των Ιμαλαΐων του Shangri-La. Είναι ένα μαγικό μέρος, όπου η ζωή περνά ήσυχα και ειδυλλιακά και οι κάτοικοι τον καλωσορίζουν με πλατιά χαμόγελα. Αισθάνεστε ήδη την τεράστια μεταφορά του «Lost Horizon» ;

Το «Mad Men», μια σειρά που έχει εμμονή με τον σταθερά κυκλικό του χαρακτήρα, είχε ήδη αρκετές καταλήξεις. ‘Εληξε όταν η Peggy έφυγε από την Sterling Cooper Draper Partners για την Cutler, Gleason, and Chaough. Έληξε όταν ο Don απολύθηκε και πήρε τα παιδιά του για να δουν τον οίκο ανοχής στον οποίο αυτός μεγάλωσε. Έληξε όταν πέθανε ο Bert Cooper. Και την προηγούμενη εβδομάδα «έληξε» πολύ ξαφνικά και δραματικά όταν οι εταίροι πληροφορήθηκαν ότι η Sterling Cooper & Partners απορροφάται από την McCann Erickson και μεταφέρεται στα γραφεία της τελευταίας.

Μάλιστα έγινε γρήγορα σαφές το πόσο τεράστιο είναι το κτίριο της McCan Erickson, στο βαθμό που οι (πρώην) εργαζόμενοι της Sterling Cooper & Partners δεν βλέπονταν σχεδόν καθόλου πια. Και αυτό μάλλον είναι και το τέλος της «κοινότητάς» τους.

Ας ξεκινήσουμε όμως με μια από τις δύο δυναμικές γυναίκες της σειράς, την Joan. Οι θεατές αισθάνθηκαν τρομερά άσχημα γι αυτήν στο επεισόδιο αυτό, μιας και οι χειρότεροι εφιάλτες της μάλλον άρχισαν να παίρνουν μορφή. Μάλλον τα αστεία γελάκια και τα σεξουαλικά υπονοούμενα δεν ήταν μια «τσαχπινιά» χωμένη από τους δημιουργούς της σειράς για να υπονοήσουν το σεξισμό της εποχής αθώα και ανάλαφρα. ήταν κάτι που επηρέασε την προσωπική και επαγγελματική πορεία μιας έξυπνης και αποφασιστικής γυναίκας όπως η Joan τελικά, και πολλών άλλων γυναικών μπορούμε να υποθέσουμε, μιας και πληροφορούμαστε (από το στόμα της τελευταίας) ότι εκείνη την εποχή (τέλη Αυγούστου του 1970) πραγματοποιήθηκε το Women’s Strike of Εquality στις ΗΠΑ, μια ιστορική στιγμή και μια κραυγή αγανάκτησης από μέρους των γυναικών.

eefa99d9-c02c-a10f-fa35-b690970900fc_mm_712_jm_0530_0766

Από τον Dennis στον Ferg, και από τον Ferg στον Jim Hobart, το επαγγελματικό status (αλλά και αυτό της προσωπικότητας) της Joan, έχει αλλάξει, έχει μειωθεί κατά πολύ και πλέον περιβάλλεται από κόσμο που μόνο να την ξεζουμίσει θέλει. Η σκηνή που είχε στο γραφείο του Jim ήταν καθηλωτική, γιατί αυτή ήταν αδιάλλακτη και δε λύγισε στιγμή, αλλά δεν υπέκυψε ούτε ο Jim, θεωρώντας μάλιστα ότι της κάνει και χάρη προσφέροντάς της τα μισά λεφτά από τα χρωστούμενα του σε αυτήν, κι όχι μόνο αυτό, αλλά δεν φάνηκε να τρομοκρατείται όταν αυτή προέβαλε και το δικαστήριο ως εναλλακτική. Όταν ο Roger την προέτρεψε να δεχτεί την προσφορά που της έγινε, έστω και άδικη, ήταν ξεκάθαρο ότι ήθελα να τη βοηθήσει – μιας και η δική της εναλλακτική θα ήταν να φύγει από την εταιρία χωρίς να πάρει ούτε καν τα μισά που της χρωστάνε.

Μιας και αναφέραμε τον Roger, ήταν πραγματικά υπέροχα απολαυστικό να τον δούμε να μοιράζεται μια εκτεταμένη σκηνή με την Peggy σε αυτό το επεισόδιο. Και οι δύο χαρακτήρες είχαν πολύ καλές σκηνές με τον Don καθ’όλη τη διάρκεια της σειράς, αλλά πολύ σπάνια οι δύο τους μόνο, και ο John Slattery με την Elisabeth Moss ήταν εξαιρετικοί στη χημεία μεταξύ τους, ως δύο άνθρωποι που δεν μπορούσαν να «αποσυνδεθούν» από τα γραφεία της Sterling Cooper & Partners – για διαφορετικούς λόγους ο καθένας βέβαια. Καταλήγουν να περνάνε το υπόλοιπο της ημέρας πίνοντας μαζί, γεγονός που οδηγεί την Peggy να φορέσει πατίνια και τον Roger να της δίνει συμβουλές σταδιοδρομίας, καθώς και ένα κειμήλιο από το παλιό γραφείο του Cooper, το «octopus painting», που δεν είναι άλλο από τον φρικιαστικό/σεξουαλικό/φετιχιστικό πίνακα The Dream of The Fisherman’s Wife  του Hokusai. Η Peggy, αν και διστακτική στην αρχή τελικά το δέχτηκε για να κοσμήσει το δικό της νέο γραφείο στην McCann Erickson, στην οποία εταιρία εισέρχεται μέσω ενός slow-motion πλάνου, με γυαλιά ηλίου, αναμμένο τσιγάρο και τον πίνακα κάτω από το μπράτσο της – σχεδόν σαν να βλέπουμε μια νέα απελευθερωμένη και πολύ πιο χαλαρή Peggy, σαν να βλέπουμε τη λύτρωσή της. Αν η Joan τελικά δεν «κάψει αυτό το μέρος», ίσως να το κάνει η Peggy. Ίσως και οι δύο μαζί και να ανοίξουν δική τους επιχείρηση πιο υγιή κι επιτυχημένη, ποιος ξέρει ;

Κι έτσι περνάμε στην ιστορία του πιο σημαντικού χαρακτήρα του «Mad Men», Don Draper. O Don κάθεται ένα meeting ακούγοντας την περιγραφή ενός διαφημιστικού για την μπύρα Miller. Είναι ίσως η συνάντηση που περίμενε όλη του την καριέρα, μια ευκαιρία να εντυπωσιάσει έναν μεγάλο πελάτη. Αλλά δεν το αισθάνεται και τόσο έντονα. Η καρδιά του δεν είναι εκεί, ο νους του ταξιδεύει αλλού. Και τότε αυτός κοιτάζει έξω από το παράθυρο.

screen-shot-2015-05-04-at-9-01-04-am

screen-shot-2015-05-04-at-9-01-53-am

 

Αυτή η σκηνή είναι τόσο ευφυής που θα μπορούσε μέσα της να συνοψίσει όλο το Mad Men και τους χαρακτήρες του. Είναι όλοι τους στη Νέα Υόρκη, την δική τους «Ουτοπία» αλλά πιστεύουν ότι κάτι καλύτερο τους περιμένει , κάτι πιο μεγάλο, κάπου αλλού , δεν είναι απόλυτα ευχαριστημένοι με αυτά που έχουν, αλλά είναι η ψευδαίσθηση της ουτοπίας, του Shangri-La που τους έχει παγιδεύσει και δεν φεύγουν από εκεί.

Κάπου εδώ ο Don Draper μάλλον συνειδητοποιεί κάτι.Σε αυτό το σημείο οι θεατές γνωρίζουν τον Don αρκετά καλά ώστε να συμπεράνουν τι σκέφτεται. Θα φύγει. Θα φύγει και ίσως να μην επιστρέψει ποτέ. Όταν το επεισόδιο αυτό τελειώνει με τον Don να οδηγεί και να παραλαμβάνει έναν νεαρό που του κάνει οτοστόπ, κατευθυνόμενος αντίθετα της Ν. Υόρκης, είναι όσο πιο κοντά έχουμε φτάσει να πιστέψουμε ότι ο Don δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω. Σχεδόν δεν θα μας πείραζε αν δεν τον βλέπαμε ξανά στα δύο τελευταία επεισόδια, μιας και πρόκειται για μια καλή εξιλέωση/κάθαρση/τελικό σημείο γι αυτόν τον χαρακτήρα. Άλλωστε θα ήμασταν κάτι περισσότερο από χαρούμενη να δούμε την Peggy να αναλαμβάνει τους σημαντικούς λογαριασμούς και πελάτες στη θέση του Don.

Αυτός άλλωστε φρόντισε σχεδόν όσους σημαντικούς λογαριασμούς είχε – αν εξαιρέσουμε ότι έφυγε από τη δουλειά του στα μισά ενός σημαντικού meeting , που μάλλον δεν τον ενδιέφερε καθόλου άρα θα τον συγχωρήσουμε γι αυτό. Αλλά επισκέφτηκε την Betty, της έδωσε κουράγιο για το πανεπιστήμιό της, μίλησαν όμορφα και με αγάπη ο ένας προς τον άλλον, έψαξε την Diana που (για καλό του μάλλον) δεν την βρήκε και συνάντησε για ακόμα μια φορά το φάντασμα του Bert Cooper μέσα στο ίδιο του το αυτοκίνητο. Πρόκειται για μια αρκετά «On the Road» σκηνή,που ο Bert παίζει σχεδόν τον ρόλο της συνείδησης του Don που του λέει να επιστρέψει πίσω στη Ν. Υόρκη αλλά μάλλον αυτή τη φορά ο πρωταγωνιστής μας είναι αποφασισμένος ότι αρκετό χρόνο σπατάλησε εκεί και ήρθε ο καιρός να φύγει για τη δική του Γη της Επαγγελίας – την Καλιφόρνια ίσως ;

H σκηνή κλείνει πολύ Jack Kerouac-ικά me toν άδειο δρόμο μπροστά από το αυτοκίνητο του Don και το «Space Oddity» του David Bowie να παίζει από πίσω, πολύ σωστά χρονολογικά , μιας και τότε παιζόταν ήδη στο ραδιόφωνο, από το προηγούμενο καλοκαίρι, αυτό του 1969.

Μαρίνα Βερλέκη

Η Μαρίνα είναι ένας αποτυχημένος κλώνος stormtrooper, επομένως περιορίζεται στο να γράφει και να σχολιάζει συνεχώς. Αλλά κατά βάθος θα ήθελε να είναι το σκισμένο all-star του Mark Renton.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ