Είδαμε το συναισθηματικά φορτισμένο τελευταίο επεισόδιο του «Mad Men»

"Person to Person" - ένας cool και ειρωνικός επίλογος για τη σειρά

Στα αρχεία των εύγλωττων καταλήξεων και επιλόγων, το «Mad Men» χάραξε μια ιδιαίτερη θέση με το δικό του τέλος – ένα πονηρό και ύπουλο μείγμα συναισθηματισμού και κυνισμού.

Και οι χίπιδες φυσικά ήταν αναπόφευκτοι.

Το «Mad Men» σε κάποιους άφησε την αίσθηση μιας «μικρής» και περίεργης σειράς με αντίστοιχο «μικρό» και περίεργο φινάλε, σαν ένα inside joke μεταξύ των ίδιων των δημιουργών του.

Ή ήταν μια μεγάλη και βαθιά σειρά : Είναι δύσκολο να συμπεράνει κανείς, το οποίο από μόνο του είναι μια από τις πολλές συναρπαστικές πτυχές του «Mad Men».

Το αντίκτυπο της σειράς ήταν τεράστιο, όπως και η αγάπη που αυτή δέχθηκε. Ήταν επίσης μια σειρά που ασχολήθηκε με μεγάλα θέματα, όπως ο σεξισμός στο χώρο εργασίας, αλλά και την πολυσυζητημένη σύγκρουση που κυριαρχεί και στη φινάλε της Κυριακής : τη μάχη μεταξύ του ποιου είμαστε και του ποιου θα θέλαμε να είμαστε.

Ωστόσο, το «Mad Men» ποτέ δεν προσέλκυσε κανένα τεράστιο ή και mainstream ακροατήριο (κρατώντας έτσι ως επί το πλείστον τους θεατές του περισσότερο σκεπτόμενους από casual) και πολύ σπάνια επέκτεινε την εμβέλειά του πέρα από το μικρό μέρος της αμερικάνικης εμπειρίας που ήταν απαραίτητη να προβληθεί – αν λάβουμε υπόψη τον τομέα χρονικής περιόδου που η σειρά μας παρουσίασε. Την ίδια εποχή που άλλες σειρές φώναζαν δυνατά, το «Mad Men» έτεινε να παραμένει ήσυχο και αυτοδύναμο – κάτι που έκανε τις μεγάλες χειρονομίες στις οποίες μόνο περιστασιακά προχωρούσε, όπως η παρουσίαση τη δολοφονίας του Προέδρου Kennedy ή το μακελειό με τη μηχανή του γκαζόν, ακόμα πιο σοκαριστικές και συγκλονιστικές.

Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ήταν μια σειρά που ακολούθησε το δικό της αυθεντικό και εκκεντρικό δρόμο, όπως και ο κύριος πρωταγωνιστής της, Don Draper.

9f3b46f0-8d14-647b-906b-4c9454156889_MM714-14

SPOILER ALERT!!

To «Mad Men» ωστόσο δεν ήταν ποτέ μόνο για τον Don – oύτε αποκλειστικά και μόνο για τους «άνδρες» του, όπως ο τίτλος του ορίζει. Το οποίο είναι καλό φυσικά, διότι, με πολλούς τρόπους και για πολλούς λόγους, οι πιο ενδιαφέρουσες από τις ιστορίες που μας διηγήθηκε ειδικά στο φινάλε αφορούσαν τις τέσσερις βασικές γυναίκες της σειράς : την Joan, την Peggy, την Betty και τη Sally.

Άλλωστε στο επεισόδιο αυτό πολλά λέγονται μέσω τηλεφώνου, και μάλιστα ο Don μίλησε μέσω αυτού στις τρεις γυναίκες της ζωής του : Peggy, Betty και Sally.

Όσον αφορά τη Betty, της οποίας η διάγνωση με καρκίνο στο προηγούμενο επεισόδιο μας έσφιξε την καρδιά, είπε το τελευταίο της δακρύβρεχτο αντίο στον Don τηλεφωνικώς, την ώρα που ο Don ήταν σε εντελώς δικό του κόσμο καθ’όλη τη διάρκεια του επεισοδίου – εκτός ίσως από το τέλος, όμως αυτό θα το εξηγήσουμε παρακάτω.

Αλλά και η Sally είχε μια έντονη και ώριμη τηλεφωνική συζήτηση με τον πατέρα της, σηματοδοτώντας έτσι την έναρξη της ενηλικίωσής της (πριν την ώρα της βέβαια), καθώς ήρθε η στιγμή να γίνει Betty στη θέση της μητέρας της προκειμένου να αναλάβει χρέη μητρικής φιγούρας για τα μικρά της αδέρφια. Ένα κάπως πικρό τέλος για την οικογένεια αυτή, αλλά εξ ολοκλήρου βγαλμένο από τη ζωή, όπως και το ίδιο το «Mad Men».

Για την Joan ήταν μια τελική (και, στην περίπτωσή τηε, σοφή) νίκη/επιλογή της καριέρας της πάνω από το ρομαντισμό και τους έρωτες δίχως μέλλον, μιας και ο Richard αποδείχτηκε εντέλει ακατάλληλος για αυτήν, μια δυναμική γυναίκα που δεν ήθελε να αναλάβει αποκλειστικά το ρόλο της νοικοκυράς για το υπόλοιπο της ζωής της. Έτσι άνοιξε την δική της εταιρία παραγωγής που θα ασχολείται με τον κινηματογράφο και είμαστε βέβαιοι ότι θα τα καταφέρει περίφημα. Ακόμα ένα γλυκόπικρο τέλος για αυτόν τον χαρακτήρα αλλά απόλυτα ταιριαστό με αυτόν.

madmenjoan

Και τέλος, υπάρχει και η Peggy, η οποία έκανε την αντίθετη επιλογή : απέρριψε την προσφορά της Joan για την εταιρία Harris/Olson για να κάνει χώρο για την προσφορά αγάπης του Stan. Κάτι που λίγοι μπορούσαν να προβλέψουν μέχρι την φράση του Stan προς αυτήν : «Υπάρχουν και πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή από τη δουλειά, ξέρεις». Well played, Stan, well played.

Όσον αφορά τον κεντρικό μας ήρωα, ο Don βρήκε την Stephanie, έναν χαρακτήρα που δεν του είχαμε δώσει ιδιαίτερη σημασία, ωστόσο ήταν από τους λίγους που ήξερε όλη την αλήθεια για τον Don. Αυτή τον οδήγησε σε ένα τύπου cult αποτελούμενο από χίπιδες με πίστη στη yoga, την αυτοσυγκέντρωση και το ατελείωτο ηλιόλουστο καλοκαίρι και πράσινο. Οι δαίμονες του Don όμως τον κατατρέχουν ακόμα και σε αυτή την ουτοπία, καθώς η Stephanie τον παρατά εκεί, στη μέση του πουθενά, χωρίς αμάξι και ένας απελπισμένος Don τηλεφωνά στην Peggy λέγοντάς της το τρομερό «Δεν είμαι ο άνθρωπος που νομίζεις ότι είμαι«. Μια ομολογία προς την Peggy και προς όλο τον κόσμο βασικά από την πλευρά του Don ή μήπως του Dick Whitman ; Αποκαλύπτει τα πραγματικά του συναισθήματα προς την Peggy, η οποία του λέει ότι κι αυτή τον αγαπά και προσπαθεί να τον πείσει να επιστρέψει πίσω στην McCann μιας και έχουν ακόμα ανοιχτούς λογαριασμούς με την Coca-Cola , τον μεγαλύτερο πελάτη τους δηλαδή.

Ο συναισθηματικά φορτισμένος Don στην πιο σημαντική σκηνή του επεισοδίου αγκαλιάζει τον Leonard, έναν χαρακτήρα ο οποίος θεωρείται από τον Matthew Weinner ως ο πιο σημαντικός παρά το γεγονός ότι εμφανίστηκε μόνο στο τελευταίο επεισόδιο. Ο Weiner δήλωσε ότι ήθελε κάποιον άγνωστο να εκφράσει μέσω ενός μονολόγου όλη την κατάθλιψη, τις έγνοιες και τους ψυχικούς δαίμονες όχι μόνο του Don , αλλά και κάθε σχεδόν χαρακτήρα της σειράς. Ο Don ήταν σαν να αγκάλιαζε και το κοινό εκείνη τη στιγμή και σαν να αποδεχόταν πλέον αυτό το κομμάτι του εαυτού του, που προσπαθούσε να το γεμίσει με ψεύτικους έρωτες και με πρόσκαιρες απολαύσεις και καταχρήσεις.

db82b8ec-90ad-88d0-81b4-5f96b10faaf1_MM_714_MY_0627_0554

Στην τελευταία σκηνή του επεισοδίου έχουμε τον Don σε στάση οκλαδόν, αυτοσυγκέντρωσης, να στοχάζεται ειρηνικά ανάμεσα σε πολλούς από τους χίπιδες του cult, όταν ένα ελαφρύ χαμόγελο εμφανίζεται στο πρόσωπό του. Σημαδιακό, μιας και σε όσες (ελάχιστες) σκηνές έχουμε δει τον Don να χαμογελάει σε όλη τη διάρκεια της σειράς, ξέρουμε ότι δεν είναι ειλικρινές σαν αυτό, δεν το εννοεί πραγματικά. Εκεί η σκηνή κόβεται για να μας δείξει ολόκληρο το περίφημο «Hilltop» τηλεοπτικό διαφημιστικό του 1971 για την Coca-Cola, το «Buy the World a Coke» με το πασίγνωστο τραγούδι της εποχής «I’d Like to Teach the World to Sing«, να βγαίνει από τα στόματα πολλών αντρών και γυναικών με χίπικα ρούχα σε ένα πράσινο σκηνικό που αντιπροσώπευε απόλυτα το κίνημα της εποχής – μια διαφήμιση η οποία στην πραγματικότητα φτιάχτηκε από τη διαφημιστική εταιρία Mc Cann Erickson. Μια ανατριχιαστική σκηνή, η οποία εμμέσως μας αποκαλύπτει ότι ο Don χαμογέλασε επειδή σε εκείνη την τόσο ειρηνική στάση αυτοσυγκέντρωσης του ήρθε η ιδέα να επιστρέψει πίσω στη Νέα Υόρκη για να πραγματοποιήσει το πιο επιτυχημένο τηλεοπτικό διαφημιστικό σποτ όλων των εποχών.

Έτσι, ο Don Draper/Dick Whitman αναγεννήθηκε όχι μόνο ως ένας αληθινός νέος άνθρωπος αλλά και ως ένας πέρα για πέρα ευφυής και επιτυχημένος (m)ad-man.

Και μπορεί οι ζωές των χαρακτήρων του «Mad Men» να μην ήταν πλασμένες σε ροζ συννεφάκι, ούτε να κατέληξαν εκεί, τέλειες και αψεγάδιαστες, αλλά ήταν πάνω από όλα αληθινές και αν κάτι αυτή η σειρά τίμησε δεόντως ήταν η στεγνή πραγματικότητα με όλα της τα ψεγάδια και τις όμορφες στιγμές.

Μαρίνα Βερλέκη

Η Μαρίνα είναι ένας αποτυχημένος κλώνος stormtrooper, επομένως περιορίζεται στο να γράφει και να σχολιάζει συνεχώς. Αλλά κατά βάθος θα ήθελε να είναι το σκισμένο all-star του Mark Renton.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ